Εκάβη

Γιάννη Κίντζιου

Ψυχή μετέωρη στην τρικυμία του χρόνου,

στα σπλάχνα σου φέγγει το πεπρωμένο του κόσμου,

πεδίο βολής εραστών η ύπαρξή σου,

λάφυρο οι κόρες και ναυαγοί είναι οι γιοι σου.

Κατρακυλάς στο ναδίρ για των παιδιών σου την τύχη,

μονομαχείς με τον Κέρβερο κάτω στου Άδη τα τείχη,

με τη κραυγή να ξορκίζεις κακών δαιμόνων αντάρες,

αποτινάζεις με πάθος παλιούς χρησμούς και κατάρες.

Και αν δεν θέλω να θυμάμαι ή να ξέρω, μη μ' αποπαίρνεις,

σε λέω Εκάβη που στους αιώνες επιμένεις

να ταξιδεύεις στο σύμπαν γυρεύοντας άκρη

και των παιδιών σου τη μνήμη να ποτίζεις με δάκρυ.

Και όταν τα βράδια με πνίγουν των ενοχών μου τα δάκρυα,

σαν να σε βλέπω μπροστά μου, μια σκύλα με πύρινα μάτια.

🍋

Copyright © Γιάννης Κίντζιος All rights reserved, 2026

Το ποίημα περιέχεται στην ποιητική συλλογή του Γιάννη Κίντζιου Ακηδία και άλλες ιστορίες από τις ημέρες αθυμίας, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κομνηνός

Επιμέλεια: Τζένη Κουκίδου

Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο τέχνης από την Ελισάβετ Πρωτοσυγγέλου [έργο μικτής τεχνικής που συμμετείχε στην ατομική της έκθεση Στο άπειρο]