Ήρθε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με έντονο νουάρ στοιχείο –πόσο μου αρέσουν αυτές οι ιστορίες!– και αισθηματικό υπόβαθρο που να έχει τις ολόδικές του ιδέες, χωρίς κλασικά κλισέ, χιλιοειπωμένα σχήματα, προβλεπόμενους χαρακτήρες ή εξελίξεις, τετριμμένα κ.ο.κ. – το πιάσατε.
Το πρώτο βιβλίο του Νίκου Μαριώτη Υπόθεση Πολέτη, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, προσφέρει μια αξιοσημείωτη αναγνωστική εμπειρία και δείχνει μία πένα με δικό της στιλ που έχει να δώσει πολλά πράγματα λογοτεχνικά.
Στην υπόθεση, βρισκόμαστε σε ένα παραθαλάσσιο θέρετρο όπου περνούν τα καλοκαίρια τους οι ευκατάστατες οικογένειες με τους πλούσιους γόνους. Ο Αχιλλέας, μόλις δεκαοκτώ ετών, ξεχνά τις ανέμελες, τεμπέλικες μέρες, που απλώς απολάμβανε τη νιότη του, καθώς μπλέκει μετά από τον πρώτο θάνατο της μυθοπλασίας ενώ στη ζωή του έχουν εισβάλει δύο αδερφές από διαφορετικούς γονείς. Άλλοτε ως ύποπτος –φόνου και άλλων εγκλημάτων– κι άλλοτε ως θύμα, προσπαθεί να βρει την άκρη του και να ξεμπλέξει όμως τα πράγματα δεν εξελίσσονται υπέρ του και βρίσκεται όλο και πιο μπερδεμένος και σε άκρως δυσμενή θέση... ενώ, παράλληλα, ο ένας θάνατος φέρνει τον άλλον σε ένα γαϊτανάκι δράσης και αποκαλύψεων.
Το μυθιστόρημα έχει τα πάντα: δυνατή πλοκή, μπόλικη δράση, συνεχείς εξελίξεις με νέα δεδομένα και ανατροπές, νεαρά βασικά πρόσωπα (που τόσο ταιριάζουν στο έγκλημα και τόσο εκλείπουν από τις μοντέρνες ελληνικές απόπειρες του είδους), έχει κι έναν ωραίο αφηγητή (τον συγγραφέα του) που ξέρει πώς να δομεί μια ενδιαφέρουσα ιστορία.
Να περιμένετε μπόλικο έγκλημα και φουλ παραβατικότητα αλλά όχι αναίτια. Να περιμένετε σασπένς και μη αναμενόμενες εξελίξεις. Να περιμένετε ένα πολύ πολύ γοητευτικό βιβλίο που ξέρει να κερδίζει τον φιλαναγνώστη του.
Αν πρέπει ντε και καλά να προσθέσω μερικά στοιχεία που κράτησα διαβάζοντάς το, τότε να σημειώσω πως το τέλος ενός ξενοδοχείου, σημειολογικά, είναι και το τέλος μιας ολόκληρης εποχής για τα πρόσωπα του έργου τα οποία δεν θα είναι ποτέ ξανά αυτοί που ήταν και έναν κατακλυσμιαίο έρωτα (δύο είναι) από αυτούς που σε εγκλωβίζουν στα δίχτυα τους, σε καταλαμβάνουν και, έτσι μοιραίοι που είναι, σε αλλάζουν για πάντα. Ας υπογραμμίσω επίσης τους έντονους χαρακτήρες αφού ο συγγραφέας μένει μακριά από χλιαρά πρόσωπα που μένουν μέσα στις «γραμμές» και φτιάχνει προσωπικότητες που έχουν «βάρος».
Επιτέλους ένα αστυνομικό με χαρακτήρα, έξω από κοινοτυπίες και μιμίδια, που αντανακλά ένα πολύ όμορφο προσωπικό ύφος και –εδώ είναι το καλύτερο– στο τέλος αφήνει αποτύπωμα ώστε να το θυμάσαι για καιρό.
Διαθέτει δε τα πιο συμπαθητικά τσογλάνια.
Εις το επανιδείν!
