Από την Εύα ως τη Μαρία, τη Δάφνη, τη Χλόη, βλέπω τον κόσμο να μεταμορφώνεται αδιάκοπα. Κοσμοθεωρίες, συστήματα εξουσίας, τρόποι οργάνωσης της κοινωνίας, αξίες και βεβαιότητες συντρίβονται και αναγεννιούνται, προσπαθώντας κάθε φορά να ορίσουν το βήμα του ανθρώπου.
Κι όμως, ένα αίτημα παραμένει σταθερό, αμετάκλητο: ο έρωτας. Το ομορφότερο συναίσθημα που χαρίστηκε στον άνθρωπο. Η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμη για την προσωπική ευτυχία που μπορεί να βιώσει κανείς.
Ο έρωτας υπήρξε πάντοτε η αόρατη δύναμη που κινεί τον άνθρωπο πέρα από τη λογική, πέρα από τις βεβαιότητες και τους φόβους του. Είναι η στιγμή όπου παύει να είναι μόνος και επιχειρεί να καθρεφτιστεί μέσα στην ψυχή κάποιου άλλου. Άλλοτε εμφανίζεται ήρεμος και φωτεινός κι άλλοτε ορμητικός, σχεδόν καταστροφικός. Κουβαλά μέσα του την ανάγκη της ένωσης, της αποδοχής, της υπέρβασης της μοναξιάς. Γι' αυτό και κάθε μεγάλη ανθρώπινη ιστορία κρύβει στον πυρήνα της μια μορφή αγάπης· μια ανάγκη να αγαπηθεί και να αγαπήσει.
Η ποιητική μου φωνή κινείται ανάμεσα στο σώμα και το πνεύμα, στη σάρκα και την ιδέα, στο φως και τη νύχτα. Εκεί όπου ο άνθρωπος γίνεται άλλοτε βασιλιάς κι άλλοτε δούλος. Άλλοτε κραυγή κι άλλοτε σιωπή. Δεν αναζητώ λύτρωση· αναζητώ κατανόηση.
Προσπαθώ με τις λέξεις να περιγράψω την ερωτική στιγμή – εκεί όπου η ανύψωση συναντά την καταβύθιση, στην κόψη που μας ορίζει, μας διαλύει και μας αναγεννά.
Οι ιστορίες των Δαγκωμένων μήλων εμπεριέχουν ανθρώπινες ιστορίες που καταδύθηκαν βαθιά στον έρωτα, ειλικρινά και ανθρώπινα. Τις έγραψα μέσα από στιγμές εξομολόγησης γυναικών που βρέθηκαν πλάι μου· γυναικών που μοιράστηκαν φόβους, επιθυμίες, απώλειες, πάθη και σιωπές. Γυναικών που άφησαν για λίγο τις άμυνές τους και μου εμπιστεύτηκαν κομμάτια της πιο ευάλωτης και όμορφης αλήθειας τους.
Κάποιες ιστορίες γεννήθηκαν πίνοντας ένα ποτήρι κρασί, καθισμένοι σ' ένα παγκάκι, με τον καπνό να τυλίγει σαν πέπλο τη νύχτα ή σε δωμάτια μισοσκότεινα ή μέσα σε μια συνομιλία μηνυμάτων σε κάποια εφαρμογή. Εκεί όπου οι άνθρωποι ακουμπούν στην άκρη το κοινωνικό τους πρόσωπο και μένουν γυμνοί απέναντι στην αλήθεια τους.
Οι ηρωίδες των Δαγκωμένων μήλων –οι μούσες μου– δεν στέκονται ως σκιές δίπλα στον έρωτα· είναι οι ίδιες πρωταγωνίστριες της ιστορίας τους. Γυναίκες με μνήμη, επιθυμία, αγάπη, τρυφερότητα και βαθιά επίγνωση του ερωτικού τους βιώματος. Άλλοτε φωτεινές και άλλοτε πληγωμένες, αναζητούν μέσα από τον έρωτα όχι μόνο την ένωση με τον άλλον, αλλά και τη συμφιλίωση με τον ίδιο τους τον εαυτό.
Η γυναικεία φύση αποτελεί, για μένα, τον πιο αυθεντικό εκφραστή του ανθρώπινου συναισθήματος, στην καθαρότερη, σχεδόν κρυστάλλινη μορφή του. Μέσα από τις γυναίκες αυτών των ιστοριών προσπάθησα να μιλήσω για την επιθυμία, την προσμονή, τη διάψευση, την αφοσίωση, τη μνήμη, τη λατρεία και την απώλεια.
Γιατί ο έρωτας δεν είναι μόνο ηδονή. Είναι αναμονή στην πόρτα. Είναι ένα μήνυμα που διαβάζεται ξανά και ξανά. Είναι ένα άδειο σκαμπό σε ένα μπαρ. Είναι η απουσία που αποκτά σώμα μέσα στο δωμάτιο. Είναι το βλέμμα που σε διαλύει κι έπειτα σε ξαναχτίζει από την αρχή.
Είναι οι νύχτες που αρνούνται να τελειώσουν, οι σιωπές που μιλούν δυνατότερα από τις λέξεις, τα χέρια που θυμούνται ακόμη ένα άγγιγμα ακόμη κι όταν το σώμα έχει χαθεί.
Είναι η ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου ολοκληρωτικά. Να πει «εδώ είμαι», χωρίς φόβο, χωρίς άμυνα, χωρίς προσωπείο.
Κι ίσως τελικά αυτή να είναι η βαθύτερη ουσία του έρωτα· όχι η κατάκτηση, ούτε η βεβαιότητα της διάρκειας, αλλά η σπάνια στιγμή όπου δύο άνθρωποι κατορθώνουν να συναντηθούν αληθινά.
Για μένα, οι ιστορίες αυτές αποτελούν έναν φόρο τιμής στην εμπιστοσύνη, στη φιλία, στην αγάπη και στην ανθρώπινη ύπαρξη.
Δημήτρης Καλλιώρας
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Η συλλογή του Δημήτρη Καλλιώρα Ιστορίες δαγκωμένων μήλων κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν
