Από τις αρχαίες αυλητρίδες, στις μεσαιωνικές τροβαδούρους και τις σύγχρονες οργανοπαίκτριες παραδοσιακών οργάνων
Χρυσούλας Διπλάρη
Ελένη Κοκκάλα (oύτι)
Η Ελένη Κοκκάλα είναι ανήσυχο πνεύμα…
Αφού πειραματίστηκε με μπουζούκι, φλάουτο και διάφορα άλλα στο Πειραματικό Μουσικό Γυμνάσιο και Λύκειο Παλλήνης, κατέληξε να πάρει το πτυχίο της από το Τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής του ΤΕΙ Ηπείρου, με ειδίκευση στο ούτι. Γιατί ούτι; «Ακόμα το ψάχνω… ίσως γιατί είναι πιο "ελεύθερο" μουσικά από άλλα όργανα, από το μπουζούκι ας πούμε…», εξομολογείται.
Είχε σπουδαίους δασκάλους και μαθήτευσε, επίσης, στο μουσικό εργαστήρι Λαβύρινθος, έχοντας παρακολουθήσει πολυάριθμα σεμινάρια. Εκεί έκανε και την πρακτική της άσκηση, δίπλα στον Ross Daly και στην συνέχεια συμμετείχε στην ορχήστρα του, τον Μίτο.
Από το 2016 ζει και εργάζεται στην Αθήνα, όπου παίρνει μέρος σε συναυλίες και φεστιβάλ εντός και εκτός Ελλάδας, παίζει σε μουσικές σκηνές και μουσικοθεατρικές παραστάσεις, συνοδεύει μουσικά αφηγήσεις παραμυθιών και συμμετέχει σε δισκογραφικές δουλειές. «Υπάρχει ρεύμα προς το παραδοσιακό, από νεαρά παιδιά», λέει η Ελένη, αιτιολογώντας έτσι τις πολλές και ποικίλες εκδηλώσεις στις οποίες παρευρίσκεται.
Κι ακόμα, κάνει και κάτι άλλο, πολύ σπουδαίο, κατά την ταπεινή μου άποψη… Τι άλλο κάνει; Έχει δημιουργήσει ένα γυναικείο μουσικό σχήμα, με δυο ακόμα ταλαντούχα κορίτσια: την Αντιγόνη Στάππα, που παίζει κιθάρα και λαούτο, και την Ειρήνη Νικολακοπούλου με το βιολί της. Οι τρεις τους αντάμωσαν το 2016 κι έφτιαξαν μια γυναικεία κομπανία παραδοσιακής μουσικής που παίζει τραγούδια της ηπειρωτικής Ελλάδας, αλλά και νησιώτικους σκοπούς σε μουσικές σκηνές και εκδηλώσεις.
Αν και δεν είναι το μοναδικό γυναικείο σχήμα στην παραδοσιακή μουσική, το γεγονός αυτό από μόνο του είναι απείρως σημαντικό, γιατί δείχνει ότι όντως, τώρα πια, κάτι γίνεται, σπάει το κατεστημένο όχι μόνο της γυναικείας παρουσίας γενικώς, αλλά και το κατεστημένο των ανδρικών σχημάτων στην παραδοσιακή μουσική σκηνή.
Ωστόσο, η Ελένη Κοκκάλα, θεωρεί πως αν και έχουμε κάπως ξεπεράσει τη νοοτροπία του «παίζεις σαν άντρας», δεν έχουμε φτάσει ακόμα στο σημείο που το παίξιμο να χαρακτηρίζεται μόνο από τον τρόπο και όχι από το φύλο. Όπως λέει η ίδια: «Εύχομαι να μας ακούνε κάποτε ισότιμα, χωρίς να υπάρχει ο διαχωρισμός άντρας - γυναίκα!».
Copyright © Χρυσούλα Διπλάρη All rights reserved, 2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Το δοκίμιο της Χρυσούλας Διπλάρη Γυναίκες οργανοπαίκτριες ανά τους αιώνες: Από τις αρχαίες αυλητρίδες, στις μεσαιωνικές τροβαδούρους και τις σύγχρονες οργανοπαίκτριες παραδοσιακών οργάνων εκδόθηκε στο koukidaki.gr τμηματικά κάθε Δευτέρα από τις 4 Μαΐου 2026. Ξεκινήστε από εδώ ή διαβάστε το επόμενο στις 8 Ιουνίου.
