Ευαγγελίας Αλιβιζάτου
Υπομονή, αντοχή, επιμονή, προσμονή, ελπίδα, πίστη…
Λίγα από αυτά, με έναν κόμπο στον λαιμό να μου γίνεται βαρίδι.
Ένας σταυρός για παρηγοριά
όχι χρυσός, μήτε αργυρός
για διαμαντένιος.
Μέρες, ώρες πίκρας…
Νεκρή η ψυχή μου, με απάγκιο
τη λεπτή λάμα και το ακόνι.
Τρένα περνούν, τα ακούω.
Μα δεν σε περιμένω πια…
Πρόδωσες τον εαυτό σου, το μεγαλείο της ζωής, τη γέννησή σου.
Και έπειτα έχασες την πίστη σου, τα ιδανικά σου
τα πάτησες στο χώμα.
Βούλιαξες τα φθηνά παπούτσια σου στη λάσπη.
Σημάδια άφησες.
Τα έσβησε η βροχή.
Κοντεύω να λιμάρω
τις άκρες του.
Είναι από αυθεντικό τίμιο ξύλο.
Το διορθώνω απαλά, μην το πονέσω.
Μια σκλήθρα μπαίνει στο δάχτυλό μου, μα συνεχίζω.
Έχει τη δική του αξία
και ο πόνος, τη δική του ιστορία.
Τη δική σου άξια την έχασες.
Μια τέχνη είναι η πίστη, μια γλυκιά με στοχασμό τέχνη.
Παραμερίζω τον ιδρώτα από το κούτελό μου.
Το τρένο έφυγε ξανά.
Φιλώ τον σταυρό…
Ίσως ζυγώσεις πριν την τελευταία ρανίδα του
αίματός μου.
Το οξυγόνο του τσιμέντου
Του τσιμέντου οι φωνές
σκληρές απηχούν, σχισμένες
στην καυτή διαδρομή μου.
Γκρίζα κτήρια συμβαδίζουν
θρηνώντας για τα απομεσήμερα της λάβας
που σκαρφαλώνει ο υδράργυρος στις πλάτες.
Σπαράζει η φύση για τον πόνο τους.
Δεν αρκούν οι συλλαβές μου.
Έχουν κόστος και χρέη δεκαετιών.
Χαρούμενα αγροτόσπιτα
για τη δική τους μοίρα
στέλνουν λευκά περιστέρια
το γράμμα να απιθώσουν στα σκουριασμένα κάγκελα.
Ευτυχώς οι άνθρωποι φεύγουν…
Κινούνται στα θαλασσινά
στις λίμνες, στα ρυάκια
ορθώνουν το ανάστημα
οι θαρραλέοι τη ζωής.
Λυπάμαι αν πονάτε
άδεια ζωή αντέχετε.
Ο πόλεμος του χθες
λιώνει τώρα την πίσσα.
🍋
Copyright © Ευαγγελία Αλιβιζάτου All rights reserved
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε πίνακα Πιέρ Σουλάζ
