Ο Αλέκος Σακελλάριος (1913-1991) ήταν θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός και σκηνοθέτης και σεναριογράφος του κινηματογράφου. Από μικρός είχε δημοσιογραφικές ανησυχίες (έβγαλε και μαθητική εφημερίδα όσο ήταν στο σχολείο) κι αργότερα εργάστηκε σε σημαντικές καθημερινές εφημερίδες της εποχής. Το 1935 έγραψε το πρώτο του θεατρικό έργο που αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία και μετά τη σύμπραξη με τον Χρήστο Γιαννακόπουλο («οι Διόσκουροι της ελληνικής κωμωδίας») η καριέρα του απογειώθηκε. Περίπου 200 θεατρικά έργα, 60 κινηματογραφικά σενάρια και στίχοι για πάνω από 2000 τραγούδια είναι ο απολογισμός μιας πολύ σημαντικής πορείας.
Ο Δημήτρης Μαλισσόβας, μετά τη μεγάλη επιτυχία της το 2015-2016, ξαναφέρνει κοντά μας την παράσταση που είναι αφιερωμένη στη ζωή και στο έργο του μεγάλου κωμωδιογράφου, βασίζοντάς τη αυτήν τη φορά στο ταλέντο του καλλίφωνου και αεικίνητου Αλέξανδρου Μπουρδούμη και στη γοητευτική παρουσία της Ματίνας Νικολάου.
Το κείμενο, στην αρχή, έχει διάφορα πρωθύστερα που μας δείχνουν τα πρώτα βήματα του Αλέκου στη ζωή και στον γραπτό λόγο, τη σχέση του με τη μητέρα του, τις γυναίκες που αγάπησε κ.ά. Σταδιακά ερχόμαστε στο «παρόν» (δεκαετίες 1950-1980) και μαθαίνουμε για τη θεατρική και την κινηματογραφική του πορεία, τις δυσκολίες, τις απογοητεύσεις, τις επιτυχίες.
Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης υποδύεται τον Σακελλάριο σ' ένα πραγματικό ρεσιτάλ τραγουδιού και υποκριτικής. Ασταμάτητος, αεικίνητος, δίνει όλο του τον εαυτό χωρίς να πάρει ανάσα, σε μια ήδη επιβαρυμένη καιρικά ατμόσφαιρα λόγω του καλοκαιριού αλλά και της φωταψίας επί σκηνής. Μόνο στο διάλειμμα της παράστασης αποσύρεται και πραγματικά τον θαύμασα γιατί έβαλε τα δυνατά του, αδιαφορώντας για κούραση, κόπωση και σκληρές συνθήκες εργασίας. Χαμογελαστός, σκεπτικός, εύθυμος, κατηφής, ατακαδόρος με το κοινό σε λίγα σημεία, με ωραία φωνή, ζωντανεύει με ρεαλισμό τον Αλέκο Σακελλάριο αλλά και άλλους ρόλους, αλλάζοντας φωνές και στάση σώματος.
Από την άλλη, η Ματίνα Νικολάου, μπαινοβγαίνει στη σκηνή υποδυόμενη κάθε φορά και διαφορετικό ρόλο: τη μητέρα του Σακελάριου Ελένη Ζάππα (με πόση θαυμάσια εσωτερικότητα αποδίδει τον πόνο μιας γυναίκας που έζησε πλούσια αλλά η περιουσία της είχε διαχειριστή το κράτος κι έτσι, όταν χήρεψε, μετακόμισαν στην Αχαρνών), τη Σπεράντζα Βρανά (εκπληκτικό το ντουέτο της με τον Μπουρδούμη στο Τραμ το τελευταίο αλλά και το σόλο της με το Πασαπόρτι), τη Γεωργία Βασιλειάδου όταν την ανακάλυψε ο Σακελλάριος συνταξιούχα (πώς άλλαξε η στάση του σώματός της!) και πολλές άλλες. Η φωνή της ταιριάζει με τα περισσότερα τραγούδια και δίνει επίσης τον καλύτερό της εαυτό. Απλώς, τη ζήλεψα που μπαινόβγαινε στα παρασκήνια, παίρνοντας και μια ανάσα όσο ο Μπουρδούμης «έλιωνε στα πόδια του».
Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Μαλισσόβα είναι άψογη, εκμεταλλεύεται το εύρος της σκηνής, βάζει σε διαρκή κίνηση τους δύο ηθοποιούς και πρωτοτυπεί στην έναρξη: οι μουσικοί έρχονται επί σκηνής μέσα από το κοινό τραγουδώντας a capella και φορώντας τα ψαθάκια τους. Κάποιες φορές μάλιστα ο μαέστρος συνομιλεί με τον Μπουρδούμη με αστείες ατάκες. Οι φωτισμοί, επίσης του Δημήτρη Μαλισσόβα, είναι σωστοί και αναδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο τις ανάγκες της κάθε σκηνής του έργου. Η σκηνογραφία του Βαλεντίνο Βαλάση είναι λιτή, πρακτική, ατμοσφαιρική και χρηστική. Στα δεξιά της σκηνής υπάρχει ένα παλιό γραφείο με γραφομηχανή κι ένα κλουβί, αριστερά ένας καναπές με καθρέφτη (θερμή παράκληση: φτιάξτε τον λίγο γιατί όσοι καθόμαστε στα αριστερά της πλατείας ο προβολέας πάνω από το γραφείο αντικαθρεπτίζεται και μας έρχεται στα μάτια) κι ένας καλόγερος με ρούχα. Το κάθε τι χρησιμοποιείται κι έχει λόγο ύπαρξης ενώ όλα τα αντικείμενα είναι ταιριαστά με την εποχή και μας βοηθάνε να ταξιδέψουμε στο παρελθόν. Ο Νίκος Χαρλαύτης έχει κάνει πολύ καλή δουλειά με την ενδυματολογία, κάτι που φαίνεται κυρίως στη Ματίνα Νικολάου, μιας και ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης αλλάζει δύο κοστούμια μόνο (το δεύτερο, το γαλάζιο, είναι υπέροχο).
Φουστάνια, καπέλα, φορέματα αναδεικνύουν με τον καλύτερο τρόπο την ατμόσφαιρα της εκάστοτε εποχής κι επιπλέον θυμίζουν το πρόσωπο που υποδύεται κάθε φορά η Ματίνα. Θερμά συγχαρητήρια και σε όποιον είναι υπεύθυνος για τις εικόνες στο video wall πίσω από την ορχήστρα. Πανέμορφες εικόνες, ωραία τρικ, μια ιδέα που γίνεται απαραίτητο συμπλήρωμα της παράστασης.
Ο Αλέκος βγήκε απ' τον Παράδεισο και μας χάρισε κείμενα, τραγούδια, ταινίες. Τον υποδύεται αριστοτεχνικά ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης, με ένα κείμενο του Δημήτρη Μαλισσόβα που ισορροπεί ανάμεσα στη συγκίνηση και στο δάκρυ. Αχιλλέας Μαδράς, θέατρα και ηθοποιοί που πλέον έχουν χαθεί στον χρόνο αλλά είναι σταθμοί στη θεατρική μας ιστορία, οι σημαντικές καθημερινές εφημερίδες, ο κινηματογράφος, η μεταπολίτευση, η ιστορία του Αλέκου είναι η ιστορία της Ελλάδας. Θα σε πάρω να φύγουμε, Το σαραβαλάκι, Έστειλα ένα περιστέρι και άλλα τραγούδια φέρνουν κέφι και συγκίνηση, χειροκροτήματα και δάκρυ.
Μια υπέροχη παράσταση με άξιους συντελεστές που ταξιδεύουν το κοινό σε μια Ελλάδα περασμένη και κατ' ελάχιστον ξεχασμένη, όπου όλα ήταν διαφορετικά, αληθινά, όμορφα μα και δύσκολα.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
