Μικροί μου φίλοι!
Το βιβλίο που επέλεξα σήμερα να μοιραστώ μαζί σας, είναι λίγο διαφορετικό από όσα σας έχω παρουσιάσει. Δεν έχει ήρωά του ένα ζωάκι, δεν έχει ήρωά του ένα συναίσθημα, δεν έχει ήρωά του ένα παιδάκι σαν εσάς. Ο σημερινός ήρωας της ιστορίας μας είναι ο κύριος Μόρις Λέσμορ.
Και τώρα εύλογα θα αναρωτηθείτε. Μα ποιος είναι αυτός ο κύριος που ούτε το όνομά του μπορούμε καλά καλά να προφέρουμε;
Μη βιάζεστε ανυπόμονοί μου φίλοι!
Όλα θα σας τα πω, όλα θα σας τα παρουσιάσω και φυσικά θα σας γνωρίσω ευθύς αμέσως τον κύριο Μόρις Λέσμορ.
Αυτός ο κύριος, φίλοι μου, αγαπούσε πάρα πολύ τις λέξεις. Αγαπούσε τις ιστορίες, άρα αγαπούσε τα βιβλία. Γι' αυτό και πάντα είχε μαζί του ένα άγραφο βιβλίο όπου μέσα του έγραφε τη δική του ιστορία, έγραφε κομμάτια από τη ζωή του. Έγραφε για τις χαρές του, έγραφε για τις λύπες του, έγραφε για ό,τι του συνέβαινε. Αυτό φίλοι μου με μια λέξη ονομάζεται αυτοβιογραφία. Έτσι, λοιπόν, ο Μόρις Λέσμορ, όπου κι αν πήγαινε, όπου κι αν βρισκόταν, έγραφε και όλο έγραφε.
Όμως μια μέρα, συνέβη κάτι που ούτε ο ίδιος δεν περίμενε. Άρχισε να φυσάει ένας πολύ δυνατός αέρας και όλα γύρω του άρχισαν να στροβιλίζονται και να σκορπούν. Όλα έγιναν ανάκατα και ξαφνικά αυτός ο άνεμος παρέσυρε και πήρε μακριά ακόμα και τις λέξεις από το βιβλίο του φίλου μας, του Μόρις Λέσμορ.
Ο καημένος αναστατώθηκε. Τι να κάνει; Πού να πάει να τις βρει; Δεν ήξερε πώς να συμπεριφερθεί... άρχισε να περπατάει χωρίς προορισμό, πάντα με το βιβλίο του άδειο πλέον στα χέρια του και να κοιτάζει χαμηλά, μήπως και βρει τις χαμένες λέξεις του. Όταν κάποια στιγμή, σήκωσε το κεφάλι του ψηλά, είδε κάτι τόσο όμορφο, είδε κάτι τόσο υπέροχο που του άλλαξε τη διάθεση.
Και τώρα, είμαι σίγουρη, αναρωτιέστε τι ήταν αυτό που είδε ο Μόρις Λέσμορ. Να σας πω; Θα σας πω, γιατί σας αγαπάω πολύ, μα πριν από αυτό θα ήθελα να θυμάστε πως, ό,τι άσκημο κι αν συμβεί στη ζωή σας, ποτέ να μη σκύβετε το κεφάλι. Με το κεφάλι σας ψηλά, μια αισιόδοξη αύρα σας κατακλύζει και όμορφες σκέψεις έρχονται να φωλιάσουν στο κεφαλάκι σας!
Λοιπόν, πού είχαμε μείνει; Α! Εκεί που ο Μόρις Λέσμορ κοίταξε ψηλά. Είδε λοιπόν μια κυρία να πετάει, κρατώντας στα χέρια της ιπτάμενα βιβλία! Αλήθεια σας λέω. Και εγώ πίστευα ότι θα πετούσε κρατώντας μπαλόνια, μα εκείνη πετούσε με ιπτάμενα βιβλία. Τότε, ο ήρωάς μας τόλμησε να κάνει το ίδιο, μα το βιβλίο του δεν είχε δύναμη για να πετάξει, ώσπου η ιπτάμενη κυρία του πρόσφερε τη βοήθειά της.
Πάλι αναρωτιέστε, πώς... Του χάρισε το αγαπημένο της ιπτάμενο βιβλίο και εκείνο τον οδήγησε σε ένα μέρος όπου κατοικούσαν μόνο βιβλία, πολλά βιβλία, πάρα πολλά βιβλία κι ακόμα περισσότερα!
Και όχι, δεν τον οδήγησε σε μια βιβλιοθήκη. Ήταν ένα υπέροχο μέρος όπου οι σελίδες των βιβλίων φτερούγιζαν και ψιθύριζαν ιστορίες, χιλιάδες ιστορίες, γεμάτες περιπέτειες!
Σε αυτό το μέρος φίλοι μου, ο Μόρις Λέσμορ ήταν ευτυχισμένος! Ένιωθε σαν στο σπίτι του! Ήταν το μέρος που του ταίριαζε απόλυτα γι' αυτό και αποφάσισε να μείνει! Άρχισε να φροντίζει τα βιβλία, να τα διαβάζει, να τα περιποιείται, να τα μελετάει, να συνομιλεί μαζί τους, να μαθαίνει την ιστορία του καθενός και να γίνεται φίλος τους. Σιγά σιγά άρχισε να μοιράζεται τις ιστορίες τους μιας και πίστευε πως κάθε ιστορία έχει ξεχωριστή αξία και αφού χόρτασε με τις ιστορίες των άλλων, άρχισε ξανά να γράφει το δικό του βιβλίο για μέρες πολλές, για μήνες, για χρόνια.
Έγινε μεγάλος κι ακόμα πιο μεγάλος, έγινε ένα καλοκάγαθος παππούλης που πια δεν μπορούσε να φροντίζει τα αγαπημένα του βιβλία και τότε άρχισαν τα βιβλία να φροντίζουν τον Μόρις Λέσμορ. Όταν κάποια στιγμή ήρθε η ώρα να γράψει στο βιβλίο του τη δική του τελευταία σελίδα, όλα γύρω του ήταν στενοχωρημένα, μα εκείνος όχι! Αποχαιρέτησε τα βιβλία του και τους υποσχέθηκε πως όλες οι ιστορίες τους θα ζουν στην καρδιά του και θα τις κουβαλάει για πάντα μαζί του.
Όταν ο Μόρις Λέσμορ έφυγε, είχε αφήσει πίσω του παρακαταθήκη, το δικό του βιβλίο με τη δική του προσωπική ιστορία, η οποία πολύ γρήγορα βρήκε αναγνώστη, ένα μικρό κοριτσάκι το οποίο επέλεξε το βιβλίο του, το διάβασε και κάπως έτσι έμαθε την ιστορία του ήρωά μας...
Λέτε αυτό το κοριτσάκι να εμπνεύστηκε από τον Μόρις Λέσμορ και να γράψει και εκείνο τη δική του ιστορία;
Λέτε να καταφέρει στη ζωή της να συναντήσει την κυρία με τα ιπτάμενα βιβλία;
Λέτε πλέον και ο Μόρις Λέσμορ να πετάει συνοδεία ιπτάμενων βιβλίων;
Λέτε η μικρή νέα μας φίλη να πάρει τη θέση του Μόρις Λέσμορ και να φροντίζει εκείνη πλέον τα βιβλία;
Πολλές ερωτήσεις γεννήθηκαν στο κεφάλι μου και είμαι βέβαιη ότι κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και σε εσάς. Δεν θα σας πω ποιες είναι οι δικές μου απαντήσεις. Θα σας πω μονάχα ότι η σημερινή μας ιστορία είναι πολύ τρυφερή, μιλάει για την αισιοδοξία, για την αγάπη προς τα βιβλία, για την ευεργετική τους συνεισφορά στους ανθρώπους και κλείνει κάνοντας λόγο για την απώλεια.
Θα ήθελα να αναζητήσετε το βιβλίο και να το διαβάστε πολλές κι ακόμα περισσότερες φορές. Είναι από κείνα τα βιβλία που κάθε φορά που το διαβάζεις, ανακαλύπτεις και κάτι νέο που σε συναρπάζει. Έχει υπέροχη εικονογράφηση, έχει κείμενα που ξεχειλίζουν συναίσθημα και έχουν τη δύναμη να εναποθέσουν στα προσωπάκια όμορφα και αγνά χαμόγελα!
Κλείνοντας να αναφέρω πως τούτο το βιβλίο έχει περίοπτη θέση σε δημοτικές βιβλιοθήκες και προτείνεται στα παιδιά από τους υπευθύνους τους, πράγμα για το οποίο τους συγχαίρω.
Μετάφραση: Μαρία Τοπάλη
Εικονογράφηση: William Joyce, Joe Bluhm
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:
Ο Μόρις Λέσμορ αγαπούσε τις λέξεις.Αγαπούσε τις ιστορίες.Αγαπούσε τα βιβλία.Κάθε ιστορία, όμως, έχει τις αναποδιές της.Παρ' όλα αυτά, η δύναμη της ιστορίας θα σώσει την ημέρα!
Ο Γουίλιαμ Έντουαρντ Τζόις (γεννημένος στις 11 Δεκεμβρίου 1957) είναι Αμερικανός συγγραφέας, εικονογράφος και σκηνοθέτης. Έχει επιτύχει παγκόσμια αναγνώριση ως συγγραφέας, καλλιτέχνης και πρωτοπόρος στην ψηφιακή βιομηχανία και τη βιομηχανία κινουμένων σχεδίων. Έχει γράψει και εικονογραφήσει πάνω από 50 παιδικά βιβλία και μυθιστορήματα που έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 40 γλώσσες. Ο Τζόις ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα ως concept artist για το Toy Story (1995) και έκτοτε δραστηριοποιείται τόσο στα κινούμενα σχέδια όσο και στη ζωντανή δράση. Στη συνέχεια απέκτησε τίτλους σε ταινίες όπως το A Bug's Life (1998) και το Robots (2005). Το βιβλίο του A Day with Wilbur Robinson διασκευάστηκε στην ταινία της Disney Meet the Robinsons (2007), με την οποία είχε άμεση συμμετοχή. Μεταξύ των πολλών βραβείων του, ο Τζόις έχει κερδίσει έξι Emmy, τρία Annies και ένα Όσκαρ, με το τελευταίο να είναι για τη μικρού μήκους ταινία του The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore (2011). Ο Τζόις ονομάστηκε από το περιοδικό Newsweek ως «ένας από τους 100 ανθρώπους που πρέπει να παρακολουθήσετε στη νέα χιλιετία». Οι μεγάλου μήκους ταινίες του, όλες βασισμένες στα βιβλία του, περιλαμβάνουν τα Epic, Rise of the Guardians, Robots και Meet the Robinsons. Οι τηλεοπτικές του σειρές περιλαμβάνουν το κινούμενο σχέδιο Rolie Polie Olie, για το οποίο ήταν δημιουργός και showrunner. Το 2022, το μυθιστόρημα του Τζόις Ollie's Odyssey διασκευάστηκε σε σειρά του Netflix με τίτλο Lost Ollie.
