Το Μουσείο Ιστορίας του Πανεπιστημίου Αθηνών στην Πλάκα φιλοξενεί στον αίθριο χώρο του το έργο του Χριστόφορου Χριστοφή με τίτλο Οι ρήτορες, που εκτός του κειμένου έχει αναλάβει και την σκηνοθεσία της παράστασης.
Πρόκειται για ένα θρίλερ με αρκετά στοιχεία μαύρης κωμωδίας που εξελίσσεται σε ένα σπίτι στον Πόρο. Εκεί θα βρεθούν αντιμέτωποι ένας καταξιωμένος ηθοποιός και ένας νεαρός ηθοποιός με φόντο ένα κείμενο που θα δημιουργήσει εντάσεις και θέματα εξουσίας μεταξύ των δύο αντρών με παρουσία της ιδιοκτήτριας του σπιτιού, μια μυστήρια γυναίκα με κάποιο σκοτεινό σχέδιο που εξελίσσεται στην πορεία της σύγκρουσης των δυο ανδρών που διεκδικούν μέσα από τον ανταγωνισμό μια προσωπική αναγνώριση ο καθένας για τους δικούς του λόγους.
Όσο περνάει η ώρα, οι δύο ηθοποιοί χάνονται μέσα στους ρόλους τους που μετατρέπονται μέσα από τις ερμηνείες τους σε επιθετικές πράξεις όπου τα λόγια αλλά και οι σιωπές γίνονται όπλα για τον καθένα. Έτσι, το σκηνικό γίνεται εκρηκτικό και οι ρόλοι ξεπηδούν έξω από την ερμηνεία και γίνονται εκδίκηση, επιβολή εξουσίας, σε ένα σχέδιο που ίσως δεν έχουν αυτοί τον πρωταγωνιστικό ρόλο αλλά η γυναίκα που, όπως όλοι οι πρωταγωνιστές, δεν είναι τυχαία εκεί, κάτι παρακινεί, κάτι προκαλεί, κάτι πλανιέται, κάτι που η αυξανόμενη ένταση θα αποκαλύψει στον εκρηκτικό φινάλε.
Μια πολύ καλή γραφή από τον δημιουργό αποτελούν Οι ρήτορες και η επιλογή των τριών ηθοποιών που στελεχώνουν αυτή την σκηνή είναι εξαιρετική αφού είναι άριστα δεμένοι ερμηνευτικά έχοντας αφουγκραστεί τα θέλω του Χριστόφορου και τα μηνύματα που επιθυμεί να περάσει μέσα από αυτή την προσπάθεια.
Μια μυθοπλασία ιδανικά παντρεμένη με την πραγματικότητα, με ανάδειξη στην τραγικότητα των ανθρώπινων σχέσεων.
Ο εξωτερικός χώρος είναι πολύ έξυπνα διαλεγμένος διότι μεταφέρει την αίσθηση ότι είμαστε στον χώρο που περιγράφει ο συγγραφέας.
Μου άρεσε που έχει στιγμές γέλιου που δημιουργήθηκαν στοχευμένα για την προσωρινή αποκλιμάκωση της έντασης, τόσο όσο χρειάζεται, παραμένοντας μέχρι το τέλος κυρίως θρίλερ με τους ρόλους γάτα και ποντικιού να εναλλάσσονται.
Το δίκαιο πραγματοποιείται στο φινάλε και η αναφορά της ιστορίας που παίζουν οι δύο ηθοποιοί, του Δημοσθένη και του υπηρέτη του, είναι πολύ εύστοχη.
Ο Θάνος Τριανταφύλλου, από την πρώτη στιγμή, δείχνει ένα πάθος που ξεχειλίζει κι αν συνεχίσει έτσι σίγουρα θα μας απασχολήσει δημιουργικά. Η Βερόνικα Αργέντζη έχει ενσωματωθεί στον ρόλο της και μου άρεσαν πολύ τα σημεία που παρακολουθεί χωρίς να μιλά διότι έχει εξαιρετικά δουλέψει την έκφρασή της και αυτό δίνει, σε συνδυασμό με την ομορφιά της, ένα πολύ καλό αποτέλεσμα. Ο Δημήτρης Ραφαήλος, ενώ ξεκίνησε λίγο πιο χαλαρά στην αρχή, κάνει μια πολύ εντυπωσιακή ρελάνς που εντυπωσιάζει. Πολύ ταιριαστός ρόλος που του πάει γάντι. Θα σταθώ και στον συμπαθέστατο Μάνο Σπιτάλα, στην πρώτη του απόπειρα στην σκηνοθεσία ως βοηθός. Φαίνεται ότι αγαπά αυτό που κάνει και μόνο καλύτερα θα το κάνει κάθε φορά που θα αναλαμβάνει κάτι. Του εύχομαι καλή ανάρρωση με το χέρι του και καλή συνέχεια, όπως και σε όλο αυτό το σχήμα που δίνει θεατρική παιδεία και ουσιαστική προσφορά στο ελληνικό θέατρο που έχει πολλή ανάγκη από Έλληνες συγγραφείς και ηθοποιούς που αγαπούν επί της ουσίας το ποιοτικό θέατρο που υπηρετούν.
Ευχαριστώ ιδιαιτέρως την υπεύθυνη επικοινωνίας Μαρίκα Αρβανιτοπούλου για τις προσκλήσεις, που μου έδωσε τη δυνατότητα να παρακολουθήσω μια πολύ καλή παράσταση.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
