Είχαμε 2023 όταν διάβασα τη Μάμουσα: Η φωνή της σιωπής του Βασίλη Κασσάρα και ακόμα υπάρχει ο αντίκτυπός του μέσα μου από αυτή την βασανισμένη ηρωίδα που δραπετεύει από το πατρικό της στα Κύθηρα προς αναζήτηση μιας ανθρώπινης πορείας ζωής. Τότε, θυμάμαι, είχα υπογραμμίσει το γεγονός ότι δεν θα περίμενα τόσο καλή σκιαγράφηση της γυναικείας ψυχολογίας από έναν άντρα αλλά ούτε κι έναν άντρα να περιγράφει τόσο παραστατικά άντρες-τέρατα· στοιχεία που θα περίμενα από μια γυναικεία γραφίδα και που με εντυπωσίασαν ένεκα της καλής αφηγηματικότητας του δημιουργού.
Φέτος, λοιπόν, ήρθε στα χέρια μου η Θυγατέρα του ιδίου [και τα δύο κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Έξη] και έχοντας την εμπειρία του προηγούμενου κατά νου, ήμουν αρκετά σίγουρη ότι θα διαβάσω κάτι αξιόλογο που θα επιβραβεύσει τον χρόνο μου. Δεν έπεσα έξω, φυσικά, αλλά ένιωσα ακόμα πιο εντυπωσιασμένη από εκείνον ενώ και σε αυτό το μυθιστόρημα πρωταγωνιστεί μία γυναίκα που σχετίζεται με το νησί των Κυθήρων και περνάει πολύ πολύ δύσκολες –γεμάτες βία και κακοποίηση– καταστάσεις στη ζωή της.
Η υπόθεση αφορά την Νίτσα, μια έφηβη που επιζεί της Καταστροφής της Σμύρνης στις αρχές του περασμένου αιώνα αν και χάνει την οικογένειά της. Ολομόναχη, φοβισμένη και ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλους αγνώστους, δεν έχει αποκούμπι, δεν έχει στήριξη, δεν έχει βοήθεια... Θα βρεθεί στον Πειραιά και θα αποφασίσει να περιμένει εκεί, στο λιμάνι, τη μάνα της, βέβαιη πως σίγουρα την αναζητεί, ώστε να ανταμώσουν και πάλι. Όπως καταλαβαίνει κανείς, ένα μικρό κορίτσι, ολομόναχο και χωρίς αποκούμπι, γίνεται βορά στους αλήτες και τους καιροσκόπους κι εύκολος στόχος για κάθε λογής εγκληματική ή παραβατική προσωπικότητα και, παράλληλα, δεν έχει κανέναν τρόπο να εξασφαλίσει τα προς το ζην, οπότε βιώνει την απόλυτη εξαθλίωση... και δεν είναι μόνο αυτό. Παρακάτω, η ζωή της θα γίνει ακόμα πιο επικίνδυνη, δύσκολη και γεμάτη από καθημερινή βία, πόνο και εγκατάληψη.
Συν τω χρόνω, η Ντώτα είναι μία ακόμα καταπιεσμένη, βιασμένη, βασανισμένη ψυχή που προσπαθεί να σταθεί όρθια και να επιβιώσει ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν της παρέχουν καμία ασφάλεια ή έστω παρηγοριά. Καταλήγει να κρατά τα κλειδιά του Ιδρύματος, ένα σπίτι εκδιδόμενων, περισσότερο από ανάγκη αλλά χωρίς ουσιαστικά να έχει άλλη επιλογή.
Οι ζωές αυτών των δύο αλλά και άλλων γυναικών της μυθοπλασίας θα ενωθούν μοιραία σε μία ιστορία γεμάτη από έντονες στιγμές, έντονες εικόνες, έντονες καταστάσεις κι έντονα συναισθήματα που συγκλονίζει ακόμα και το πιο απαθή αναγνώστη.
Αν και ευκολοδιάβαστο το βιβλίο, ένεκα της όμορφης ροής του, είναι ένα άγριο πόνημα και πολύ σκληρό. Οι σκηνές του είναι έντονες, σοκαριστικές και η βιαιότητά του ξεχειλίζει το «ποτήρι» σε κάθε κεφάλαιο. Αν και η πρόθεση του συγγραφέα δεν ήταν να φτιάξει μία splatter ιστορία –κατά τη γνώμη μου– αλλά να καταγράψει άπαντα χωρίς ωραιοποιήσεις και φίλτρα, το γεγονός ότι βασίζεται σε αληθινά γεγονότα δίνει μια μεγαλύτερη απήχηση των δρώμενων πάνω σου, οπότε γίνεται πιο διαπεραστικό, ενώ, όσο διαβάζεις, καταλαβαίνεις πως η εν λόγω θυγατέρα του τίτλου δεν είναι μόνο μία. Διάφορες θυγατέρες/«θυγατέρες» περνούν από μπροστά σου και δεν αφορούν όλες οι περιπτώσεις φτωχά, ορφανά ή άπορα κορίτσια αλλά και μεγαλύτερες γυναίκες όπως και γυναίκες της αριστοκρατίας!
Τελικά, κράτησα μόνο καλά στοιχεία από το βιβλίο. Όμορφα μας συστήνει τα πρόσωπα και τα σκιαγραφεί πάρα πολύ καλά, μας φέρνει πιο κοντά σε ιδιαίτερες περιπτώσεις γυναικών αλλά και σε ιδιαίτερες καταστάσεις, σε μια περιπλάνηση που κινείται από τα αλάνια του λιμανιού και το τελευταίο χαμίνι ως τα μεγάλα σαλόνια της υψηλής τάξης και της πολιτικής με όλο τον ανθρώπινο πόνο να συνυπάρχει σε κάθε σκηνή. Διαθέτει μια άκρως ενδιαφέρουσα πλοκή που, πέρα των παραπάνω, διαθέτει συνεχείς εξελίξεις, αποκαλύψεις, σασπένς, ανατροπές κ.ο.κ. και, συνολικά, θα έλεγα, πως είναι ιδανικό για σίριαλ!
Από το παρόν στο παρελθόν κι αντίστροφα, σε ένα ταξίδι ζωής που ξεκινά από τη Σμύρνη κι από εκεί στη Χίο, στον Πειραιά, τα Κύθηρα, η Θυγατέρα είναι μία αφήγηση γεμάτη από δυσκολίες, σκληρότητα και βία που, ωστόσο, αναδεικνύει τον έρωτα στην πιο ατόφια, καθάρια, αναζωογονητική και όμορφη στιγμή του.
Ειλικρινά δεν θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω με μία λέξη καθώς είναι και δυστοπία και θρίλερ και κοινωνικο-δραματικό και άλλα, πάντως βασίζεται στις γυναίκες ηρωίδες του κι ενώ βρίθει από αίμα και βία, είναι ρεαλιστικό και φύσει αισιόδοξο με έναν υποδόριο τρόπο που δεν είναι γραμμένος στις αράδες. Διαθέτει εκπληκτική ατμόσφαιρα και μία ή δύο ή τρεις –ή και περισσότερες– γυναίκες που σου μένουν στον νου εγχάρακτες [τις αγαπάς, τις συμπαθείς και θέλεις να τους συμπαρασταθείς] από τη δεινότητα του συγγραφέα.
Η σιωπή επιβάλλεται και στις σκέψεις!
Βάλτε το στη λίστα και δεν θα χάσετε!
