Όλα είναι μάλλον μέσα στο κουτί, παρά έξω απ' αυτό!
Το νέο άλμπουμ των Yes, το 24ο τους και το τρίτο μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια, έρχεται γεμάτο με όλα όσα θα περίμενε κανείς από τους γερασμένους prog-rockers, αλλά χωρίς πολλά περισσότερα.
Το Aurora είναι εντυπωσιακά μιξαρισμένο και mastered, τεχνικά άρτιο και σχετικά οικονομικό, τραγούδισμα και παίξιμο, με μια αίσθηση λιτότητας που δεν υπήρξε πάντα χαρακτηριστικό του είδους και μια γενικά ευχάριστη, αν όχι πραγματικά συναρπαστική, συνοχή.
Αλλά όταν το πρώτο πράγμα που σου έρχεται να σχολιάσεις για ένα νέο άλμπουμ είναι η μίξη ή το mastering, αυτό δεν είναι ενθαρρυντικό. Σωστά; Εκφράσεις όπως «τεχνικά άρτιο», «σχετικά οικονομικό» και «γενικά ευχάριστο» δεν είναι ακριβώς αυτά που θα σε κάνουν να τρέξεις να αγοράσεις ένα άλμπουμ, έτσι δεν είναι;
Για ένα συγκρότημα που κινείται στον χώρο του progressive rock τόσα χρόνια, είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς πόσο έχει εξελιχθεί ο ήχος τους με το πέρασμα του χρόνου.
Οι Yes υπάρχουν, σε διάφορες συνθέσεις, εδώ και ό,τι μοιάζει με αιωνιότητα.
Παρεμπιπτόντως, τόσο περίπου διαρκούν και τα περισσότερα prog rock κομμάτια.
Το Aurora είναι ο ήχος ενός γκρουπ που ξεκάθαρα δεν έχει προχωρήσει, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του έχει εξελιχθεί. Υπάρχει ένα κομμάτι σε αυτόν τον δίσκο που λέγεται Outside the Box, αλλά όλα στο άλμπουμ μοιάζουν να είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό. Όλα είναι μέσα στο κουτί, παρά έξω απ' αυτό.
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς για ποιον είναι αυτή η κυκλοφορία. Για ποιον είναι άραγε; Σίγουρα δεν πρόκειται να εκτοπίσει (ούτε καν να μπει δίπλα) στα αγαπημένα άλμπουμ των πιο φανατικών fans των Yes, ούτε και θα τους φέρει νέους (αν και θα ήθελα πολύ να μιλήσω με κάποιον που θα το ακούσει και μετά θα νιώθει την ανάγκη να ψάξει κι άλλα παρόμοια). Δεν πρόκειται πάντως, να πουλήσει περισσότερα εισιτήρια για την περιοδεία YES Epics, Classics & More.
Προσωπικά, δεν υπήρξα ποτέ μου θαυμαστής των Yes. Μου έδιναν πάντα την εντύπωση ότι, αντί να παίζουν μουσική, έκαναν ασκήσεις δεξιοτεχνίας καθηγητών ωδείου ανωτέρου επιπέδου. Παρομοίως, είναι δύσκολο να φανταστώ σε ποια διάθεση ή σε ποια περίσταση θα έβαζα αυτό το άλμπουμ να παίζει. Δεν τραβάει την προσοχή ώστε να το βάλεις «απλά για να παίζει», αλλά ούτε είναι αρκετά ενεργητικό για να σε κινητοποιήσει ενώ κάνεις κάτι άλλο και είναι και υπερβολικά περίπλοκο για να λειτουργήσει ως απλό background. Η πιο κοντινή χρήση που μπορώ να σκεφτώ είναι ίσως ως μουσική για οδήγηση, αλλά πάλι, γιατί να πάρεις αυτό μαζί σου στο αυτοκίνητο και όχι κάτι καλύτερο;
Ως άλμπουμ είναι απλώς... εντάξει. Αντικειμενικά το λέω αυτό. Το παίξιμο είναι καλό, το τραγούδι είναι λίγο υπερβολικά «καθαρό» και θα μπορούσε να έχει περισσότερη ζωντάνια, αλλά δεν είναι ενοχλητικό. Δεν θέλουμε όμως, κάτι παραπάνω από το «εντάξει», το «μέτριο», το «καλό» και το «μη ενοχλητικό»; Αυτές είναι λέξεις που θα σε κάνουν να τρέξεις να το προμηθευτείς; Ο Steve Howe είναι βεβαίως πολύ σπουδαίος κιθαρίστας, οφείλω να πω, αλλά λέξεις όπως «έμπνευση» και «ενθουσιασμός» πού πήγαν;
Ως lead single του άλμπουμ, προωθείται το ομώνυμο –εντελώς αδιάφορο– κομμάτι, αλλά αν κάποιος σας ρωτήσει: «Θες να ακούσεις το νέο άλμπουμ Aurora των Yes;», μπορείτε με σιγουριά να απαντήσετε: «Όχι» και δεν θα χάσετε κάτι. Σας το εγγυώμαι.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
