Το νέο (και πρώτο) άλμπουμ της Frankie Morrow Way Out West ακούγεται λιγότερο σαν ένα ντεμπούτο και περισσότερο σαν την ανακάλυψη ενός χαμένου, διαχρονικού αριστουργήματος που παρέμενε θαμμένο για δεκαετίες.
Η ουσία
Υπάρχουν αμέτρητα στοιχεία εδώ που θα αναγνωρίσετε από σπουδαίους καλλιτέχνες, τραγουδοποιούς και τραγούδια, τόσο κλασικά όσο και σύγχρονα. Το σημαντικό, όμως, είναι ότι η Morrow κατορθώνει από όλες αυτές τις επιρροές να συνθέσει κάτι απόλυτα αυθεντικό, ωμό, ζωντανό, συναρπαστικό και αναζωογονητικό. Και πάνω απ' όλα, κάτι πραγματικά καινούργιο. Έχοντας αναφέρει τον Bob Dylan και τον Neil Young ως δύο από τις σημαντικότερες επιρροές της, είναι εύκολο να εντοπίσει κανείς πού ακριβώς αυτές εμφανίζονται στη μουσική της. Στο δεύτερο τραγούδι, There Is A Place, η νωχελική, σχεδόν μουρμουριστή, ερμηνεία της παραπέμπει ξεκάθαρα στον Dylan, ενώ η διαπεραστική, σχεδόν σπαρακτική ηλεκτρική κιθάρα είναι καθαρά επηρεασμένη από τον Young.
Ωστόσο, οι αναφορές δεν σταματούν εκεί. Σε ορισμένες στιγμές θυμίζει τη Joni Mitchell, με τον τρόπο που ανεβαίνει στις ψηλές περιοχές της φωνής της πριν επιστρέψει στη βαθύτερη χροιά της. Άλλοτε φέρνει στον νου τη δεξιοτεχνία της Gillian Welch, κατά διαστήματα ακούγονται απόηχοι της Cat Clyde και της Cat Power, ενώ αλλού εμφανίζονται ίχνη από την Elyse Weinberg, την Karen Dalton, την Courtney Barnett, τη Sharon Van Etten, τη Phoebe Bridgers και τον Daniel Romano. Ίσως ακόμα και των Hurray for the Riff Raff, της Mary Gauthier, ή ακόμα και των Television, ή πιο συγκεκριμένα, του Tom Verlaine και του «μαθητή» του στους Wilco, του Nels Cline. Όλα αυτά σημαίνουν πως, παρ' ότι πρόκειται για ένα πρώτο άλμπουμ, χτίζεται πάνω σε ένα εξαιρετικά πλούσιο μουσικό παρελθόν. Ωστόσο, αρκετά με τις συγκρίσεις.
Αυτός ο δίσκος ανήκει αποκλειστικά στη Frankie Morrow και αποδεικνύει ότι πρόκειται για ένα πραγματικά σπουδαίο ταλέντο, τόσο στο παρόν όσο και στο μέλλον.
Σε κάθε τραγούδι, η μουσική αγκαλιάζει ιδανικά τη γήινη φωνή της. Ζεστές ακουστικές κιθάρες εναλλάσσονται με δυναμικές ηλεκτρικές, διακριτικές πινελιές οργάνου διατρέχουν όλο τον δίσκο, ενώ οι λυγμοί της steel guitar και τα συγκρατημένα τύμπανα δημιουργούν ένα σύνολο όχι μόνο εξαιρετικά παιγμένο αλλά και άψογα μιξαρισμένο. Οι ηχογραφήσεις έχουν αξιοθαύμαστο βάθος. Υπάρχει χώρος, αέρας και μια φυσική, γειωμένη ενέργεια που κάνει τα τραγούδια να αναπνέουν. Οι ενορχηστρώσεις σφύζουν από ζωή και αυτά τα κομμάτια σε αρπάζουν και σε ταξιδεύουν σε διαφορετικές εποχές και γωνιές του μουσικού χάρτη. Όσο σημαντικές κι αν είναι οι επιρροές, όσο εξαιρετικές κι αν είναι οι ερμηνείες των μουσικών ή η παραγωγή, το κορυφαίο «όργανο» του δίσκου παραμένει η ίδια η φωνή της Frankie Morrow.
Στο εκπληκτικό I Know You, η φωνή της ανεβοκατεβαίνει συνεχώς, καθώς τραγουδά το better than you think I do. Άλλοτε χτυπά με τη δύναμη κυμάτων πάνω σε απόκρημνους βράχους, παρασύροντάς σε στη θάλασσα, κι άλλοτε υποχωρεί απαλά, απλώνοντας πάνω σου μια αίσθηση κάθαρσης και ίασης.
Στο All On, η Morrow γίνεται σχεδόν φασματική. Περιπλανιέται σε όλη την έκταση της φωνής της και καταλήγει σε μια ανατριχιαστική κραυγή που θυμίζει banshee. Αλλού, όπως στο εκρηκτικό Star Jasmine ή στο φολκλορικό εναρκτήριο Way Out West, παίζει δημιουργικά με τις προφορές, τους τονισμούς και τη ρυθμική ένταση.
Αυτό δεν είναι ένα ντεμπούτο που εντυπωσιάζει επειδή διακρίνεις τις δυνατότητες που θα ανθίσουν στους επόμενους δίσκους, αλλά είναι ένα ντεμπούτο που κόβει την ανάσα επειδή το ταλέντο της εμφανίζεται ήδη ολοκληρωμένο, ώριμο και απόλυτα συνειδητοποιημένο. Όλα λειτουργούν ως ένα ενιαίο, συνεκτικό και εντυπωσιακό σύνολο και είναι σχεδόν τρομακτικό να αναλογιστεί κανείς μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτό το ταλέντο από εδώ και πέρα. Το αντιλαμβάνεσαι στη στιχουργική της, στη δύναμη με την οποία αποδίδει κάθε λέξη, σε κάθε ερμηνεία και σε κάθε τραγούδι του δίσκου.
Βρισκόμαστε στο τέλος μιας παλιάς εποχής. Τα τελευταία χρόνια χάσαμε πολλούς από τους μεγάλους δημιουργούς της μουσικής και, αναπόφευκτα, τα επόμενα χρόνια θα χάσουμε κι άλλους. Όμως, με την εμφάνιση της Frankie Morrow και του σχεδόν αψεγάδιαστου Way Out West, μοιάζει σαν να αποκτούμε μία ακόμη μεγάλη δημιουργό.
There is a place where you belong, τραγουδά στο δεύτερο κομμάτι του δίσκου, ίσως το κορυφαίο ολόκληρου του άλμπουμ, αν και τα The Peach και I Know You, που ακολουθούν αμέσως μετά, το πλησιάζουν πολύ. Αυτή τη στιγμή, πάντως, νιώθω πως ο τόπος όπου πραγματικά ανήκω είναι οπουδήποτε ακούγεται αυτός ο δίσκος.
Κορυφαίο τραγούδι: There Is A Place
Συμπέρασμα
Ο δίσκος αυτός δεν αξίζει να συγκρίνεται με τα πρώιμα έργα των Bob Dylan, Neil Young, Joni Mitchell, Elyse Weinberg και Gillian Welch μόνο επειδή κουβαλάει ηχητικές συγγένειες με αυτούς τους σπουδαίους δημιουργούς. Αξίζει να αναφέρεται δίπλα στα έργα τους, επειδή, με τα δικά του μέσα και τη δική του προσωπικότητα, κερδίζει επάξια τη θέση του στην ίδια κατηγορία.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
