Η πρόσκληση, σε σκηνοθεσία της Ολίβια Γουάιλντ με την ίδια να πρωταγωνιστεί παρέα με τους Πενέλοπε Κρουζ, Έντουαρντ Νόρτον, Σεθ Ρόγκεν.
Στο ριμέικ της ταινίας του Σεσκ Γκάι Οι γείτονες από πάνω παρακολουθούμε δύο ζευγάρια, γείτονες, σε ένα δείπνο.
Το ένα ζευγάρι περνάει κρίση στον γάμο του. Το άλλο ζευγάρι ζει στιγμές ερωτικού παροξυσμού. Όσο η βραδιά προχωράει μια πρόταση εκ μέρους του «ζωηρού» ζευγαριού θα φέρει στην επιφάνεια καταπιεσμένα συναισθήματα. Οι μάσκες θα πέσουν και η αλήθεια θα πέσει πάνω τους σαν φωτιά για να ανάψει τα αίματα και να κάψει ό,τι απέμεινε.
Καθόλου του γούστου μου το θέμα της. Τη βρήκα πολύ προχωρημένη για τα δικά μου ήθη. Απορώ που ηθοποιοί σαν την Πενέλοπε Κρουζ και τον Έντουαρντ Νόρτον δέχτηκαν να υποδυθούν αυτούς τους ρόλους.
Σε ένα σκηνικό ανύπαρκτο, με καθόλου εξωτερικά γυρίσματα, σε ένα διαμέρισμα όλη κι όλη η πλοκή του έργου, χωρίς κοστούμια, με μια φορεσιά βγήκε όλη η ταινία, πιο οικονομικά πεθαίνεις.
Τέσσερα άτομα σε αμηχανία, αυτό έβγαζαν προς τα έξω. Ατάκες ανόητες, ανούσιες που μόνο γέλιο δεν προκαλούσαν· το αντίθετο θα πω, εμένα προσωπικά με έφεραν σε δύσκολη θέση. Απορώ που κάποιοι γελούσαν και το διασκέδαζαν. Με τι να γελάσω; Με την αποδόμηση ενός γάμου; Με την κατάντια αντρών και γυναικών; Με τα πρότυπα που μας προβάλουν και μας επιβάλουν;
Ίσως δεν μου ταίριαζε αυτό που ήθελαν να βγάλουν προς τα έξω. Είμαι της παλιάς σχολής, πιστεύω στον θεσμό του γάμου, στο αρσενικό και το θηλυκό φύλο, στον έρωτα, στην αγάπη, τη συντροφικότητα. Όταν ένας γάμος δεν πάει καλά φταίνε και οι δύο. Προκειμένου να υποφέρει το ζευγάρι, το καλύτερο θα ήταν να χωρίσει. Γνώμη μου.
Το μόνο θετικό η νυχτερινή δροσιά στον θερινό κινηματογράφο και ο όμορφος χώρος του.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
