Αγαπημένοι μου μικροί φίλοι,
Τούτο το βιβλίο, επέλεξα να το διαβάσω από τον τίτλο του και μόνο. Το σπίτι που μιλάει... αλήθεια ξέρετε εσείς κανένα σπίτι το οποίο να μιλάει; Εγώ δεν έχω υπόψη μου κάποιο και αυτό ήταν κάτι το οποίο με δελέασε. Είχε έρθει η στιγμή να γνωρίσω ένα τέτοιο σπίτι και φυσικά δεν έχασα την ευκαιρία.
Διάβασα το βιβλίο και είμαι έτοιμη να μοιραστώ την όμορφη ιστορία του μαζί σας. Σας προτρέπω να καθίσετε αναπαυτικά γιατί σε πολύ λίγο αρχίζω να σας διηγούμαι όλα όσα αποκόμισα.
Λοιπόν, φιλαράκια μου, κάποτε υπήρχε ένα σπίτι το οποίο περίμενε τους νέους του ενοίκους, οι οποίοι δεν άργησαν να φανούν. Ήταν μια πενταμελής οικογένεια. Ο μπαμπάς, η μαμά και τα τρία τους παιδάκια, δυο αγοράκια και ένα κοριτσάκι, η Ειρήνη, το πιο μικρό από όλους.
Το κοριτσάκι είναι πολύ μικρό και αμέσως το ξεχώρισα. Είναι ένα συναισθηματικό παιδάκι μιας και στα μικρά του χεράκια κρατάει μια κούκλα. Αναρωτιόμουν για τη συνέχεια, ήθελα να συνεχίζω να διαβάζω, μα στεκόμουν στις σελίδες του και χάζευα την όμορφη εικονογράφησή τους.
Το σπίτι, ως φαίνεται, είναι υπέροχο. Έχει όμορφα δωμάτια για τα παιδιά και τους έχει όλους καλοδεχτεί. Ανυπομονεί να μοιραστεί με τους νέους ενοίκους κοινές στιγμές και μαζί να γράψουν παντοτινές αναμνήσεις.
Έτσι είναι φίλοι μου αγαπημένοι. Όταν χαιρόμαστε, χαίρεται και το σπίτι μαζί μας, απολαμβάνει τις γιορτές μας, συμμετέχει στα παιχνίδια μας και αντιλαμβάνεται τα πάντα ήσυχα και ήρεμα.
Όμως αυτή η οικογένεια, φαίνεται να είναι κάπως διαφορετική. Δεν γίνονται γιορτές, δεν ακούγονται γέλια και παιδικές φωνές, δεν παίζουν τα παιδιά τρέχοντας στα δωμάτια.
Μα γιατί; Αναρωτήθηκα. Πώς γίνεται σε ένα σπίτι με τρία παιδιά να μην ακούγεται τίποτα; Πώς γίνεται να μη χαίρονται την κάθε στιγμή;
Δεν έχασα καιρό, συνέχισα να διαβάζω. Ήμουν σίγουρη ότι γρήγορα θα έβρισκα απαντήσεις στις ερωτήσεις μου και δεν έκανα λάθος...
Όλοι είναι απορροφημένοι στις σκέψεις τους. Ο μπαμπάς, η αμίλητη μαμά, ο Ηλίας που κάνει τα μαθήματά του και η μικρούλα Ειρήνη, η οποία μόνη της βρίσκει ασχολία πιπιλώντας το δαχτυλάκι της.
Επικρατεί σιωπή. Κανείς δεν προκαλεί τον παραμικρό θόρυβο.
Γιατί;
Μήπως φοβούνται;
Μήπως αν κάνουν θόρυβο και φασαρία κάτι ξέρουν πως θα ακολουθήσει;
Μήπως είναι και αυτός ένας κανόνας της οικογένειας;
Ο Στέφανος παρακούει τον κανόνα. Αρχίζει να παίζει. Αρχίζει να κάνει θόρυβο. Αρχίζει να αλληλεπιδρά με τον τοίχο του σπιτιού. Το σπίτι ξέρει και αρχίζει να φοβάται τις συνέπειες της πράξεις του Στέφανου...
Ξέρει πως ο θόρυβος είναι ικανός να ξυπνήσει τον μπαμπά τους και έτσι έγινε...
Όλοι πλέον φοβούνται και κανένας τους δεν μπορεί να αντιδράσει...
Κανένας;
Μήπως κάποιος μπορεί να αντιδράσει;
Μήπως κάποιος μπορεί να βοηθήσει;
Για σκεφτείτε λίγο πριν σας δώσω την απάντηση...
Είμαι βέβαιη πως έχετε καταλάβει πως το σπίτι είναι αυτό που δεν φοβάται, το σπίτι είναι αυτό που θα αντιδράσει, το σπίτι είναι αυτό που θα βοηθήσει!
Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο, το σπίτι της ιστορίας μας όπως και όλα τα σπίτια άλλωστε, είχε φωνή! Άρχισε να φωνάζει και η φωνή του βρήκε ανταπόκριση! Κάποιος άκουσε τις φωνές και έσπευσε να βοηθήσει τα τρία παιδάκια!
Γιατί φίλοι μου, τα παιδιά όλου του κόσμου έχουν ανάγκη από τη φροντίδα μας!
Τα παιδιά όλου του κόσμου θέλουν αγκαλιές και αγάπη. Με αυτά και μόνο είναι ευτυχισμένα!
Δεν απαιτούνται πολλά παιχνίδια ή πολυτέλειες. Τα παιδιά δεν χρειάζονται υλικά αγαθά! Χρειάζονται συναισθήματα, χρειάζονται ασφάλεια, χρειάζονται φιλιά και πολλά χαμόγελα που γρήγορα γίνονται γέλια. Μονάχα έτσι είναι ευτυχισμένα. Με λίγα, μα ουσιαστικά, εφόδια, μπορούμε να δημιουργήσουμε ιδανικές συνθήκες για την ανάπτυξη των παιδιών!
Δεν είπα όλα όσα ήθελα, αλλά τόσα όσα να σας κινήσω το ενδιαφέρον σχετικά με το βιβλίο. Αν δεν έχετε αντιληφθεί, η συγγραφέας του Κατερίνα Γαγανέλη, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, με έναν συγκινητικό τρόπο κάνει λόγο για την ενδοοικογενειακή βία. Κάνει λόγο για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οικογένειες οι οποίες βιώνουν ενδοοικογενειακή βία και φυσικά στέκεται στα παιδιά ως αποδέκτες που κουβαλούν στις ψυχούλες τους το μεγαλύτερο φορτίο.
Ευτυχώς το σπίτι τους μίλησε και κατάφεραν να απαγκιστρωθούν από τα δίχτυα της βίας που παραπάνω ανέφερα!
Η φωνή έχει δύναμη και μπορούν όλοι να τη χρησιμοποιήσουν!
Ας μάθουμε να αναγνωρίζουμε την ενδοοικογενειακή βία, ας μάθουμε να ζητάμε βοήθεια και φυσικά ας μάθουμε να ακούμε εκείνους που μας χρειάζονται!
Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν σελίδες που μπορούν να φιλοξενήσουν τις σκέψεις μας και κάποιες ακόμη με χρήσιμες πληροφορίες και με γραμμές επικοινωνίας στις οποίες μπορούμε να απευθυνθούμε όταν αντιμετωπίζουμε πρόβλημα ή όταν ένα πρόβλημα υποπέσει στην αντίληψή μας.
Εικονογράφηση: Νεφέλη Ρισκάκη
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις The book project.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:
Το Το σπίτι μιλάει της Κατερίνας Γαγανέλη είναι ένα έντονα συγκινητικό κείμενο, που αγγίζει το θέμα της ενδοοικογενειακής βίας με τρόπο αλληγορικό και βαθιά συγκλονιστικό. Το «σπίτι» αποκτά ψυχή, συναισθήματα και φωνή, είναι ήρωας, παρατηρητής και τελικά μάρτυρας της αλήθειας.Κάθε ήχος, κάθε ρωγμή κρύβει μια φωνή που δεν ειπώθηκε, μια κραυγή που δεν ακούστηκε. Μέχρι που το ίδιο το σπίτι αντιδρά. Δε μένει σιωπηλό. Φωνάζει. Ζητά βοήθεια.Η πόρτα χτυπάει. Το σπίτι ανασαίνει βαθιά, αναφέρει η συγγραφέας.Τελικά η ελπίδα, ακόμη και μέσα στο σκοτάδι, μπορεί να βρει διέξοδο, αρκεί να σπάμε τον φόβο και τη σιωπή.
Λίγα λόγια από τη συγγραφέα του βιβλίου:
Γεια και χαρά! Είμαι η Κατερίνα Γαγανέλη, δεύτερο παιδί μιας πενταμελούς οικογένειας. Τρώω όλο μου το φαγητό κι αν είναι καρμπονάρα δύσκολα θα μοιραστώ μια πιρουνιά. Αγαπώ τα παιδιά και «φορτίζω» την ημέρα μου με την ενέργειά τους. Μου αρέσει να γράφω για τα παιδιά, γιατί τότε θυμάμαι τη μικρή Κατερίνα και όλα αυτά που της έλειψαν. Λατρεύω τη σοκολάτα σε όλες τις μορφές της, γλυκό, παγωτό, ρόφημα. Το αγαπημένο μου δώρο είναι τα βιβλία και ειδικά τα παραμύθια. Όνειρό μου είναι να αποκτήσω ένα μικρό σπίτι με μεγάλο παράθυρο, που να βλέπει στη θάλασσα. Αν θες να μάθεις περισσότερα για εμένα ή να μιλήσουμε για ό,τι θες, μη διστάσεις να επικοινωνήσεις μαζί μου στο kokomelenia@gmail.com.
