Χρήστου Ντικμπασάνη
Ταξιδεύουμε μέσα στο άπειρο
στη χειρότερη ζώνη των αστεροειδών
Ένα ταξίδι ατελεύτητο
σε δρόμους των άστρων
παγωμένους και μόνους
Μέσα στην καρδιά του Σύμπαντος
από αλητήριους κομήτες
Τα πόδια μας πρήζονται
μέσα στις στενές διαστημικές μας μπότες
που σφίγγουν μέχρι εξάρθρωσης
τα όνειρα και τους πόθους μας
Υπήρξαν στιγμές που βρίζαμε
και γκρινιάζαμε ασύστολα
λες και δε μας άκουγαν τ' αστέρια
Έφευγαν μακριά μας,
αναζητώντας κάποια μαύρη τρύπα
να χωθούν και να ξεφύγουν
απ’ τις αόριστες βωμολοχίες μας
Κοιτούσαμε τη φωτιά τους
να σβήνει απεγνωσμένα μέσα στην αιώνια νύχτα
Στο τέλος το ταξίδι μας έγινε μονότονο
χωρίς φωνές, χωρίς κραυγές, μονάχα σιωπή
και απύθμενη τρέλα
Μια κοσμική αυγή προσεδαφιστήκαμε
σ' έναν κόκκινο πλανήτη,
μυρίζοντας βλάστηση και ζωή,
πόσιμο νερό κάτω από πάγο
Προχωρώντας σκυφτοί φθάσαμε
σε μια αποικία αλλόκοσμων πλασμάτων
Θα ζήσουμε ή θα πεθάνουμε;
Όσο γι' αναγέννηση ούτε λόγος
Γι' αυτό βάλαμε πυρκαγιά στο θάνατο
Καταστρέψαμε τα οικοδομήματα των αλλόμορφων
Δημιουργήσαμε τη δική μας
απαγορευμένη περιοχή
κι εγκαταστήσαμε εκεί
τις παλιές γήινες μας συνήθειες,
το φθόνο, το μίσος,
τα είδωλα της αυτοκαταστροφής
🍃
Copyright © Χρήστος Ντικμπασάνης All rights reserved, 2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο της Έλενας Αρσενίδου
