Ιδιαίτερο το πρώτο θεατρικό έργο της Ντένυς Μπουζιώτη Η μύτη, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν, αφού δεν πρόκειται για ένα κλασικό θεατρικό σύγγραμμα αλλά για μία διαδραστική αισθητηριακή εμπειρία που συντελείται ομαδικά από όλους τους παρευρισκόμενους.
Η συμμετοχική performance –αν θέλετε να του δώσουμε ένα χαρακτηριστικό– αποτελείται από πέντε επεισόδια, όσες και οι αισθήσεις μας όπου και βασίζεται ενώ αποτελεί και μία κοινωνική σάτιρα με αφορμή μια μεγάλη μύτη.
Η ηρωίδα δεν μοιάζει με κανέναν άλλο κι αυτό είναι το θέμα (της). Έρχεται αντιμέτωπη με το δίλημμα αν θα αλλάξει για να ενσωματωθεί ή αν θα παραμείνει ίδια αλλά διαφέροντας. Αναμνήσεις από έρωτες και σχόλια που έχει δεχτεί διατρέχουν το κείμενο με τον θεατή –συλλειτουργό και συμμέτοχο– ν' αναγνωρίζει σε εκείνη μια τραυματική ιστορία για την εικόνα και την αποδοχή· με το δεύτερο να έχει διττή έννοια αφού αφορά τόσο την κοινωνική αποδοχή όσο και την προσωπική, το να αποδεχτεί το άτομο την εικόνα του.
Η μύτη εξετάζεται ως όργανο και σύμβολο και, παράλληλα, πλήθος ερωτημάτων μπαίνουν στο πλαίσιο όπως: πώς η κοινωνία διαμορφώνει τα πρότυπά της σε σχέση με την ομορφιά, ποια η σχέση του ατόμου με την εικόνα του, ποια είναι η λεγόμενη κανονικότητα, ποια η σχέση μιας χαμηλής αυτοεκτίμησης, ποια η έννοια της διαφορετικότητας και άλλα. Όλες αυτές οι θεματικές θίγονται ή υπονοούνται εύγλωττα από τη συγγραφέα αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Το έργο είναι και αυτογνωστικό και διαλογιστικό, με μία κανονική άσκηση αναπνοής, με συγκέντρωση και επι-κέντρωση, που καλούνται να εκτελέσουν όλοι ενώ μας επιφυλάσσει μια μεγάλη ανατροπή στο τέλος.
Αλήθεια, ο αέρας που αποβάλλουμε έχει τη γεύση της ψυχής μας;
Παρόλο που εμφανίζονται, εμπεριέχονται ή υπονοούνται αρκετά πρόσωπα, θα έλεγα ότι είναι σαν μονόλογος αφού ό,τι γίνεται έχει μόνο έναν στόχο: την κεντρική ηρωίδα του, τη Μύτη. Σημειώστε εδώ ότι τα πέντε μέρη του και ο Χορός που υπάρχει προσφέρουν μια αχλή αρχαίας τραγωδίας που ενδυναμώνει το πρόβλημα της Μύτης.
Πολλές έννοιες περνούν από μπροστά μας, με την ηρωίδα να αυτοσαρκάζεται ή να στρογγυλεύει τις γωνίες με χιούμορ, ως μέτρα άμυνας, αλλά να παραμένει σε όλη τη διάρκεια μυτοκεντρική, όπως λέει. Λέει κι άλλα, πολλά και πολύ ενδιαφέροντα μιλώντας για εκείνη... Για τη λεκτική βία που περνά στα ψιλά αν και είναι το ίδιο βίαιη και τραυματική, για κάποια αμφίδρομα που αντιμετωπίζει όταν η μύτη τη στοιχειώνει αλλά και τη διεκδικεί, όταν η μύτη είναι εκείνη αλλά κι εκείνη είναι η μύτη, για κάποια υπαρξιακά όταν αναρωτιέται αν θα ήταν η ίδια χωρίς τη μύτη ή αν η μύτη θα είχε αξία αν δεν ήταν εκείνη κ.ο.κ. για να καταλήξει κάπου με το συμπερασματικό: Η τέλεια ατέλειά μου.
Μιλάει και για αντίσταση στην κοινωνία, στη μόδα, στη ροή, κάνει λόγο και περί γοητείας (η γοητεία είναι να είσαι τόσο ατελής και, παρά ταύτα, να έχεις τη δύναμη να αιχμαλωτίζεις) κατασταλάζοντας στην αποδοχή που πρέπει να διδάσκεται και να ενισχύεται συνολικά αλλιώς χρειάζεται σκληρή δουλειά ν' αποδεχθείς αυτό που κάποιοι διαβρώνουν – τον εαυτό σου.
Ήδη έχω κατά νου αρκετούς που θα έπρεπε να παρακολουθήσουν αυτή τη θεατρική performance είτε επειδή είναι/έχουν μύτη είτε επειδή ανήκουν σε μια από τις ακόλουθες ομάδες: των θυμάτων της μόδας, των υπέρμαχων της ομοιογένειας, των κυνηγών των προτύπων, των εθισμένων στην εικόνα, των αγενών, εκείνων που εκδηλώνουν δημόσια τα γούστα τους σε σχέση με τους ανθρώπους που τους περιβάλλουν, εκείνων που επικρίνουν τις ατέλειες... εντάξει, όλοι θα έπρεπε να κοιταχτούμε λίγο ή πολύ με καθαρό βλέμμα γιατί το ζήτημα είναι και πάνω μας ή μέσα μας αλλά και έξω ή δίπλα μας.
Το να μιλάμε για διόρθωση προϋποθέτει ότι κάτι είναι λάθος.
Η παραστασιοποίηση αυτού του έργου απαιτεί συνεργάσιμο κοινό και εναρμονισμένο αλλά παρέχει στίγμα προσφέροντας ολοκληρωμένο ψυχογράφημα και το κοινωνικό πλαίσιο μαζί με το ατομικό.
Η ζωή μας δεν είναι παρά ένα διάλειμμα στην ανυπαρξία.
Έχει ξεκάθαρο σκοπό, αφήνει αποτύπωμα, είναι κάτι διαφορετικό με σοβαρό λόγο ύπαρξης και ειδικό βάρος. Μπορεί δε να σου ανοίξει νέους δρόμους και οπτικές κάνοντάς σε καλύτερο άνθρωπο ή να σου φτιάξει την ψυχολογία.
