Μα ποιος είναι αυτός ο Έλληνας με το εξωτικό όνομα; Αυτή ήταν η πρώτη σκέψη που έκανα όταν ήρθε στα χέρια μου η ποιητική συλλογή του Ίντρι Ντραγκόι Η νύχτα είναι επίσης ένας ήλιος, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν. Δεν αναφέρει την ηλικία του όμως στη φωτογραφία δείχνει πολύ νέος κι εξάλλου αυτό είναι το πρώτο βιβλίο που εκδίδει, οπότε θεωρώ ότι θα διαβάσω κάτι από «νέο αίμα» που πάντα ασκεί μια γοητεία πάνω μου ενώ κρατάω σε μια γωνιά του μυαλού ότι κάθε τρόπος έκφρασης προχωρά από τους νέους.
Πράγματι, πρόκειται για αντισυμβατικό δημιουργό, μην πω αναρχικό. Ένας τύπος που δρα έξω από το κουτί, απελευθερωμένος από κάθε μέτρο, σχήμα, είδος, νόρμα... άρα ένας απολύτως ελεύθερος ποιητής που λατρεύει τους μοντέρνους, παλαβούς στίχους οι οποίοι, ειδικά για την περίπτωσή του, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως ασύστοιχοι [δικός μου ο όρος].
Κρίμα που δεν κουραστήκαμε να σκίζουμε την καρδιά μας
Αυτό που επιδιώκει με τις ιδιαίτερες μορφοποιήσεις των κειμένων του δεν είναι μόνο τα λεκτικά και νοηματικά παίγνια μα η γενικότερη οπτικοποίηση αυτών που αναφέρονται. Έτσι, εικονοποιεί πράγματα δίνοντας το κατάλληλο στίγμα μέσω πληθώρας «εργαλείων» όπως η τάξη ή η αταξία, τα μεγέθη, το διάστιχο, η ένταση γραφής, οι σχηματισμοί κ.ο.κ. ενώ καίρια είναι η συμβολή της στίξης που οφείλεις να την προσέξεις ως την τελευταία τελεία. Βέβαια αυτό που δείχνει άναρχο, χαοτικό, παιγνιώδες ή σκόρπιο, μόνο τυχαίο δεν είναι. Οτιδήποτε συμβαίνει στις σελίδες αυτές έχει λόγο και νόημα. Έχει βάση και έχει και ουσία. Διαβάζοντας κατανοείς πλήρως τις επιλογές του, καταλαβαίνεις τις προθέσεις, εισπράττεις τα νοήματα, τα συναισθήματα, τις εικόνες...
Νοηματικά συναντάμε αστικό περιβάλλον, φαντάσματα από το παρελθόν, πόνο και όσα σχετίζονται με αυτόν και πολύ νερό· η βροχή παίζει καίριο ρόλο, οι σταγόνες επίσης και στα ερωτικά του κυριαρχεί το φιλί και ό,τι αφορά στο στόμα.
μόνο ο έρωτας νικά την κατάθλιψη
Στιχοπλόκος, πεζοποιητικός ή πεζογραφικός, χρησιμοποιεί όλα τα διαθέσιμα μοτίβα, όλα τα γλωσσικά συστήματα και σχήματα, εξερευνά όλες τις πτυχές της γραφής, ακόμα και τις πιο ανεξερεύνητες, με σκοπό να ανασύρει (νέους) τρόπους απόδοσης. Συχνά αναφέρεται στην ποίηση κι αλλάζει ακόμα και γλώσσα έκφρασης στο Spring E.Elegy.
Δοκιμάζει πολλά και δοκιμάζεται σε ακόμα περισσότερα αλλά, κατά τη γνώμη μου, το κάνει με αιτία και βγαίνει νικητής. Περνάει το μήνυμά του, προσφέρει το ποθούμενο και σε κάνει να μένεις στο «τοπίο» του.
Παρατηρώ ότι, κάπου κάπου, απευθύνεται σε κάποιον που δεν κατονομάζεται και μπαίνω στη διαδικασία να εξερευνήσω μήπως αυτός ο άλλος είναι ο ίδιος ο Ίντρι ή ο αναγνώστης ή αν είναι απλώς ένας άλλος άνθρωπος –ας τον πούμε ακροατή– που είτε τον γνωρίζει είτε δεν τον γνωρίζει.
Να στριμώξουν ένα καφέ, ένα γέλιο, ένα φιλίκαι να γράψουν κανένα ποίημαστα γρήγοραανάμεσα σε σπαστά ωράριαμετά από τρία τζιν τόνικ με στημένο λεμόνιγια να ρομαντικοποιήσουν τη μιζέρια τους.
Η συλλογή ολοκληρώνεται με τΗ μέρα που αποφάσισα να τα αφήσω όλα πίσω [εύχομαι να του αρέσει το δικό μου τυπογραφικό παίγνιο] όπου σε ένα ενιαίο έργο αρκετών σελίδων [δεν μπορείς εύκολα να βρεις έναν χαρακτηρισμό είδους αφού περιέχει ακόμα και δημοτικό στίχο] γράφει την προσωπική του Οδύσσεια την οποία βλέπει ως αντι-Οδύσσεια αλλά εμένα μου φαίνεται ότι απλώς βρίσκει τον εαυτό του ως αντι-Οδυσσέας που, περιπλανώμενος στους τόπους τη μη-ταυτότητας, αποφασίζει να επιστρέψει διαφορετικός.
Εμπειρία!
Στο οπισθόφυλλο διαβάζουμε μια παρένθεση:
(Πολλές φορές αναρωτιέμαι ποιος είναι ο συγγραφέας και ποιο το έργο. Επίσης αναρωτιέμαι γι' αυτό που λένε ότι ο συγγραφέας πρέπει να γράφει από το σημάδι και όχι από την πληγή. Κι αν η πληγή δεν έχει επουλωθεί; Να σωπάσουμε; Για τον λόγο ότι δεν μπορούμε να είμαστε αξιόπιστοι αφηγητές; Χαζομάρες... Αφού γράφουμε για να κλείσουμε τις πληγές μας. Καμιά φορά πρέπει να ρεύσει ιδρώτας, δάκρυ και αίμα από τα κενά μας, τις αβύσσους της ψυχής, για να γίνουν τα άδυτά μας πόροι στους τοίχους, ακλείδωτες πόρτες, διάπλατα παράθυρα που καλωσορίζουν τον αναγνώστη.)
Ο Ίντρι Ντραγκόι (Indri Dragoj) είναι πτυχιούχος Φιλοσοφίας του University of Aberdeen και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στην Ιστορία και Φιλοσοφία της Επιστήμης και της Τεχνολογίας του ΕΚΠΑ. Οι καλλιτεχνικές του επιρροές είναι ο Κώστας Καρυωτάκης, ο Αρθούρος Ρεμπώ, ο Ουόλτ Ουίτμαν κ.ά.
