Ο Γιάννης Πανταζής πιστεύει πως ο προορισμός του ανθρώπου και η κατάκτηση της ευδαιμονίας συνίσταται σε δυο πράγματα: πρώτον να ταξιδέψει και δεύτερον να βρει ένα μέρος που να θέλει να ζει.
Δεν χρησιμοποίησα τυχαία τη λέξη «ευδαιμονία». Ο Γιάννης έχει πάθος με τη γλώσσα, τη μυθολογία και τη μουσική της Ελλάδας και τους συμβολισμούς που πηγάζουν και βλασταίνουν μέσα από όλα αυτά. Από παιδάκι ιχνηλατεί στο άπειρο σύμπαν του ελληνικού μύθου, ακολουθώντας τον ήρωά του, τον Οδυσσέα, ταξιδεύοντας το δικό του υπαρξιακό, συναισθηματικό και μουσικό ταξίδι προς τον προσωπικό του μύθο.
Κυρίες, κύριοι, ο Γιάννης Πανταζής: οργανοποιός και οργανοπαίκτης μουσικών οργάνων, συνθέτης ήχων αρχέγονων που μιλάνε στην ψυχή, αναζητητής του μύθου και της α-λήθειας του, ταξιδευτής που ακολουθεί την «οδό της ουσίας» –όπως λέει ο ίδιος όταν αναφέρεται στον Οδυσσέα– είναι ο άνθρωπος, που μέσα από τις πολυποίκιλες δράσεις του, έχει πετύχει κάτι πολύ σπάνιο για τους πολλούς: να ζει ευ-δαίμων.
Όταν του λέω πως με έχει εντυπωσιάσει η πορεία του, με κοιτάζει κατάπληκτος, ανοίγοντας διάπλατα τα μάτια, λες και αυτό, αφορά κάποιον άλλον... διότι, για τον ίδιο, είναι απολύτως φυσιολογικό να κάνει όσα κάνει, είναι η ίδια η ουσία της ύπαρξής του! Είναι απόλυτα φυσιολογικό π.χ. να μαθαίνει την τσαμπούνα πλάι σ' έναν βοσκό στη Νάξο κι αργότερα να συνδιαλέγεται με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου στο Παρίσι. Είναι απόλυτα φυσιολογικό να κάνει μια μουσική παράσταση στη Σαντορίνη και μετά να είναι ο κεντρικός ομιλητής σε μια διάλεξη στην Οξφόρδη, ή να συνεργάζεται σε μια παραγωγή του Χόλιγουντ. Είναι απόλυτα φυσιολογικό, γιατί όλα είναι ένα κι όλα συνδέονται μεταξύ τους κι όταν το κατανοήσει κάποιος αυτό, τότε, έχει κατακτήσει την αρμονία. Αρμονία σημαίνει συνομολογία, συναρμογή, σύνδεσμος και κατ' επέκτασιν, εναρμόνιση των πραγμάτων, που είναι το πιο σημαντικό πράγμα για έναν «ευδαίμονα βίο».
Θα προσπαθήσω, μέσα από τα λόγια του ίδιου του Γιάννη και ό,τι εγώ εισέπραξα από την τρίωρη συνομιλία μας, να αποδώσω ένα πορτρέτο αυτού του πολυσχιδούς δημιουργού, τον οποίο σας καλώ να γνωρίσετε.
ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ
Γεννήθηκε στα Γρεβενά το 1978, στους κόλπους μιας μουσικής οικογένειας με πλούσια παράδοση, κυρίως στα κρουστά. Αυτό, καθώς και το ότι πολλοί σημαντικοί μουσικοί του τόπου ζούσαν γύρω τριγύρω από το δικό τους σπίτι, ήταν φυσικό να καθορίσει και την δική του μουσική προσωπικότητα. Επομένως, θα μπορούσαμε να πούμε πως ο Γιάννης Πανταζής είναι ένα αυθεντικό, μουσικό γέννημα και θρέμμα.
Παρ' όλα αυτά, τη μουσική την κατανόησε σε βάθος, μόνο όταν ερωτεύτηκε σφοδρά μια Κωνσταντίνα...
Με τη μουσική μεγάλωσα... η μουσική με τριγύριζε από παντού, μου έδινε μια αίσθηση συνέχειας μέσα στον χρόνο. Αλλά μόνο όταν ερωτεύτηκα την Κωνσταντίνα, στην τρίτη δημοτικού, ένιωσα πραγματικά τι πάει να πει μουσική! Γιατί μόνο με τη μουσική μπορείς να εκφράσεις τα πιο βαθιά σου συναισθήματα, αυτά που σε ταρακουνάνε συθέμελα, όπως κάνει ο έρωτας...
Την ίδια περίπου εποχή, (δεκαετία του '80) μια ακόμα αγάπη έρχεται να εμπλουτίσει τη νεαρή ζωή του: ο Οδυσσέας, ο ομηρικός ήρωας, ως κεντρικός χαρακτήρας μιας παιδικής σειράς κινουμένων σχεδίων με τον ελληνικό τίτλο Οδύσσεια του διαστήματος (Ulysse 31). Η σειρά, προσπάθησε να μεταφέρει την ομηρική Οδύσσεια στο διάστημα, τον 31ο αιώνα μ.Χ. και γνώρισε τεράστια επιτυχία. Αυτό ήταν! Το παιδάκι που ήδη αγαπούσε πολύ τους μύθους, που είχε μάθει από πολύ μικρό να διαβάζει και ν' απολαμβάνει τα βιβλία, βρήκε τον ήρωά του στο πρόσωπο του κεντρικού χαρακτήρα της σειράς. Αυτή ήταν η πρώτη από τις πολλές οδύσσειες με τις οποίες συναντιέται κατά καιρούς στη ζωή του, ο Γιάννης Πανταζής. Ίσως είναι ένα είδος κάρμα...
Μεγαλώνοντας, ολοκληρώνει τις σπουδές του στη θεωρία της μουσικής και το σαξόφωνο, ενώ περιοδεύει με διάφορες μπάντες στην Ελλάδα, τα Βαλκάνια και αλλού, εμπλουτίζοντας τις γνώσεις και τις μουσικές του. Το 2006, ακολουθώντας τον μαγικό, αρχέγονο ήχο της τσαμπούνας, φτάνει στη Νάξο, όπου μαθητεύει στο όργανο, δίπλα σ' έναν βοσκό.
Όταν έφτασα στη Νάξο, δεν ήξερα καν πώς έμοιαζε η τσαμπούνα... δεν είχα δει ποτέ. Είχα ακούσει τυχαία τον ήχο και ξεκίνησα να την ανακαλύψω.
Δίπλα σ' εκείνον τον βοσκό, δεν την ανακάλυψε απλώς, την μελέτησε σε βάθος κι όχι μόνο μουσικά, αλλά και κατασκευαστικά. Τον συνεπήρε τόσο που ξεκίνησε να κατασκευάζει και να συλλέγει τσαμπούνες από όλα τα μέρη, όπου βρισκόταν. Κι όταν καταστάλαξε πλέον στην Σαντορίνη, είχε αρκετό υλικό για να δημιουργήσει ένα εκθετήριο με τσαμπούνες απ' όλη την Ελλάδα.
LA PONTA
Αν προσομοιάσουμε την τσαμπούνα με μια σειρήνα που αποπλάνησε με το τραγούδι της τον Γιάννη Πανταζή στο ταξίδι του (και που μόνο σε καλό του βγήκε, βεβαίως), τι να πούμε για την Σαντορίνη και για όσα θαυμαστά τον περίμεναν εκεί! Η Σαντορίνη τον χτύπησε κατευθείαν στην καρδιά, μ' έναν έρωτα δυνατό που κρατάει ακόμα κι όχι άδικα, αφού στον τόπο αυτό, βρήκε τη μούσα του, το κάστρο του και το νόημα του ταξιδιού του. Καμιά φορά, οι μύθοι βγαίνουν αληθινοί κι ας μην ξεχνάμε πως ο Γιάννης αγαπά πολύ τους μύθους και πιστεύει βαθιά στην αλήθεια που φέρουν μέσα τους.
Στην Σαντορίνη λοιπόν, συναντά τη μούσα του, την σύντροφο της ζωής του
Άρτζι Κακκίση και μαζί οραματίζονται και στήνουν το κάστρο τους, το La
Ponta.
To La Ponta, ένας ενετικός πύργος του 13ου αιώνα, ξεχασμένος μέσα στο ενετικό καστέλι του Ακρωτηρίου, ρημαγμένος από τους σεισμούς του 1956, ξαναστήνεται περήφανος το 2012 για να φιλοξενήσει το εργαστήριο και την έκθεση τσαμπούνας, η οποία περιλαμβάνει πλέον στην συλλογή της και την τσαμπούνα του Στάθη Αρβανίτη, του παλιότερου και γνωστότερου Σαντορινιού τσαμπουνιέρη.
Έτσι λοιπόν, έχουμε δύο τινά: από την μια, στο εργαστήριο, κατασκευάζονται παραδοσιακά όργανα όπως η τσαμπούνα και το ντουμπάκι (παραδοσιακό κυκλαδίτικο κρουστό) μαζί με αυλούς και δίαυλους κι από την άλλη, χάρις στην σπάνια και μοναδική συλλογή τσαμπούνας, χαρτογραφείται ολόκληρη η ιστορία της στο Αιγαίο, με τις κατά τόπους ιδιαιτερότητές της.
Φυσικά σε ένα τέτοιον χώρο, δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι μουσικές παραστάσεις. Ο Γιάννης Πανταζής δημιουργεί την παράσταση Ο Οδυσσέας επιστρέφει, με κυρίαρχο τον διονυσιακό ήχο της τσαμπούνας. Το έργο πλέον ολοκληρώνεται και είναι εξαιρετικό. Η παράδοση, ο μύθος, ο χώρος, η μουσική. Μια μαγεία! Το 2013, το National Geographic κάνει ένα αφιέρωμα στον χώρο και η La Ponta βρίσκεται υποψήφια για το βραβείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς στην κατηγορία Sence of place (Αίσθηση του τόπου), για την δέσμευση στην πολιτιστική αυθεντικότητα και την προστασία της τοπικής κληρονομιάς.
Την ίδια εποχή, υλοποιείται και η πρώτη του δισκογραφική δουλειά Aylos Aulos, που περιλαμβάνει δέκα πρωτότυπες συνθέσεις με φλάουτα και έχει επίκεντρο την πολιτιστική ταυτότητα.
Λίγα χρόνια αργότερα, το 2016, στην Ρώμη, αναγορεύεται ολυμπιακός μέντορας από τον Διεθνή Πολιτιστικό Οργανισμό ARISTOTELION, ο οποίος προάγει το ολυμπιακό ιδεώδες.
Θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί πως αυτά όλα είναι αρκετά, αλλά θα έκανε λάθος. Το ταξίδι συνεχίζεται και οι δράσεις πληθαίνουν, το ίδιο και οι βραβεύσεις και η πολυποίκιλη δραστηριότητα, που δεν έχει τέλος. Ο πολυπράγμων και πολυμήχανος Γιάννης Πανταζής, πιστός στον Οδυσσέα και το αέναο ταξίδι του «στην οδό της ουσίας», είναι έτοιμος για νέες κατακτήσεις!
SYMPOSION
Το 2018, ο Γιάννης Πανταζής και η Άρτζι Κακκίση, έχοντας αφήσει πίσω τους την La Ponta, σχεδιάζουν και υλοποιούν το Symposion, στο Μεγαλοχώρι Σαντορίνης, σε μια παλιά, ερειπωμένη κάναβα. (Κάναβες στην Σαντορίνη, λέγονταν οι χώροι όπου φτιάχνονταν τα κρασιά) Εκεί, στον χώρο μυσταγωγίας και μετουσίωσης του σταφυλοχυμού σε οίνο, εκεί που κατοικούσε μυστικά ο Διόνυσος, ο θεός του κρασιού και του γλεντιού, ήταν ο πιο κατάλληλος χώρος για να κατοικήσουν και ν' αναβιώσουν μύθοι, μουσικά όργανα κι αρχαίες μουσικές, συνταιριασμένα αρμονικά με την αρχαιοελληνική αντίληψη περί ευδαιμονίας.
Η παλιά κάναβα ανασυντίθεται και φιλοξενεί πλέον το εργαστήριο κατασκευής οργάνων, την έκθεση τσαμπούνας, τις μουσικές παραστάσεις του Γιάννη Πανταζή και άλλων καλλιτεχνών, εκθέσεις ζωγραφικής και πλήθος επισκεπτών από όλο τον κόσμο. Στο μεταξύ, ο Γιάννης συνεχίζει τα παντός είδους ταξίδια του, μουσικά, πνευματικά και φυσικά και σε ένα από αυτά, σε κάποιο ταξίδι στο Παρίσι, συναντιέται με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου.
Είχα μια πολύ έντονη επιθυμία να συναντήσω τον Βαγγέλη Παπαθανασίου και από κάποια στιγμή και μετά, αυτή η επιθυμία έγινε βεβαιότητα, πως κάποια στιγμή αυτό θα γινόταν, χωρίς να ξέρω το πού και πότε. Συνέβη τελικά στο Παρίσι, με έναν εντελώς απροσδόκητο τρόπο: συζητούσαμε μια μέρα με την Άρτζι κάτω από έναν στύλο με το άγαλμα του Ερμή και μας πλησιάζει κάποιος λέγοντας: «Βρε παιδιά, Έλληνες είστε; Πο πο, πόσον καιρό έχω ν' ακούσω ελληνικά…» και πιάσαμε την κουβέντα. Όταν έμαθε πως ασχολούμαι με το συγκεκριμένο είδος μουσικής και κατασκευάζω και τα όργανα, ενθουσιάστηκε και μου είπε πως συνεργαζόταν με τον Vangelis κι οπωσδήποτε έπρεπε να τον συναντήσω! Τι να πω εγώ τώρα... Πράγματι το ραντεβού κλείστηκε κι εγώ πετούσα στα σύννεφα, αλλά είχα και μεγάλο άγχος... Πήγαμε, λοιπόν, με την Άρτζι στο σπίτι του Βαγγέλη κι ενώ ο διαθέσιμος χρόνος μας ήταν δεκαπέντε λεπτά, φύγαμε από εκεί την άλλη μέρα το μεσημέρι... όλο το βράδυ κουβεντιάζαμε... Μου χάρισε λίγο από τον πολύτιμο χρόνο του και κάποια λόγια στο τελευταίο φύλλο μιας παλιάς έκδοσης της «Οδύσσειας» που κουβαλούσα μαζί μου κι εγώ του χάρισα ένα «Φλάουτο του Πάνα». Μαγικές στιγμές!..
Φαίνεται όμως πως οι μαγικές στιγμές δεν είναι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας
στην περίπτωση του Γιάννη Πανταζή, αφού λίγο καιρό αργότερα, το
Χόλιγουντ μπήκε για τα καλά στη ζωή του με δύο σημαντικές παραγωγές.
Πρώτα πρώτα, έγραψε μια σύνθεση για την ταινία Gladiator II της Paramount
Pictures, σε σκηνοθεσία Ρίντλεϊ Σκοτ, που προβλήθηκε το 2025.
Αμέσως μετά, συνεργάστηκε με την Universal Pictures στην ταινία του
Κρίστοφερ Νόλαν Οδύσσεια (The Odyssey), κατασκευάζοντας και
επιμελούμενος εξειδικευμένα όργανα. Η ταινία έκανε πρεμιέρα το καλοκαίρι του 2026 και ακόμα μια οδύσσεια προστέθηκε στην πλούσια συλλογή των
«οδυσσειών» της ζωής του.
Όταν τον ρώτησα τι πραγματικά σημαντικό αποκόμισε από αυτές τις συνεργασίες, με αφοπλιστική απλότητα και ειλικρίνεια, μου απάντησε το εξής:
Μία από τις παραγωγούς στο Gladiator είχε άρρωστη τη μητέρα της με καρκίνο. Η γυναίκα βασανιζόταν από πόνους και δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Όταν κάποια στιγμή η παραγωγός προσπαθούσε ν' αποφασίσει για τη μουσική κι έπαιξε το δικό μου κομμάτι, η άρρωστη ικανοποιήθηκε τόσο με το άκουσμα, που χαλάρωσε κι επιτέλους αποκοιμήθηκε. Αυτό για μένα είναι η ύψιστη αναγνώριση κι ανταμοιβή, ένας άνθρωπος βοηθήθηκε από τη μουσική μου και ξέχασε για λίγο τον πόνο του!
Το περιστατικό αυτό δεν είναι το μόνο που δείχνει την ευαισθησία του καλλιτέχνη για τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα. Απόδειξη, το πρόγραμμα Flutopia.
Το Flutopia είναι ένα καινοτόμο πρόγραμμα μηδενικού κόστους, για κωφά και βαρήκοα άτομα. Οι συμμετέχοντες μαθαίνουν να κατασκευάζουν αρχαία ελληνικά μουσικά όργανα (σύριγγα, πλαγίαυλο κ.λπ.) από βιοδιασπώμενα καλάμια, χρησιμοποιώντας μόνο απλά, οικιακά εργαλεία, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Μια μοναδική μέθοδος που βασίζεται σε δονήσεις, επιτρέπει στους συμμετέχοντες να κουρδίζουν όργανα ανεξάρτητα από το επίπεδο ακοής τους. Τα τελικά προϊόντα πωλούνται απευθείας, με τα κέρδη να επιστρέφουν στους κατασκευαστές. Πραγματικά επαναστατικό!
Στο μεταξύ, όλων αυτών των ποικίλων δραστηριοτήτων, ο Γιάννης δίνει διαλέξεις στα Πανεπιστήμια του Cambridge και της Οξφόρδης (κεντρικός ομιλητής), με θέμα Μουσική και μυθολογία στις ιατρικές τέχνες και γράφει μουσική με τους σπουδαίους Dead Can Dance για ένα καινούργιο τραγούδι, βασισμένο στον πλατωνικό μύθο για τα τζιτζίκια. Το τραγούδι, με τον τίτλο The Cicadas, κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2026 και είναι ένας δοξαστικός ύμνος, που περιέχει σαν ηχητικό φόντο τον ακατάπαυστο, φυσικό βόμβο των τζιτζικιών, ενώ ο αυλός του Γιάννη Πανταζή μας παραπέμπει στις μουσικές του αρχαίου θεάτρου και των τελετουργικών μυήσεων.
Κάτι επίσης σημαντικό, είναι η υποψηφιότητά του για το βραβείο Tallberg - SNF - Eliasson Global Leadership Prize, το οποίο είναι μια ετήσια διεθνής διάκριση, που επιβραβεύει εξαιρετικές προσωπικότητες απ' όλο τον κόσμο, οι οποίες αντιμετωπίζουν τις περίπλοκες προκλήσεις του 21ου αιώνα με καινοτομία, ηθική και όραμα. Το βραβείο υλοποιείται με την υποστήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος. Τον Γιάννη Πανταζή, πρότεινε για το έργο του το Ευρωπαϊκό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο.
ΑΠΟ ΕΔΩ ΩΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ
Οι δημιουργικοί άνθρωποι, όταν παθιάζονται με τα έργα τους, δεν έχουν σταματημό. Κι από κάποια στιγμή και μετά, τα επόμενα δεν τα αναζητούν, έρχονται και τους βρίσκουν! Έτσι λοιπόν, στα επόμενα του Γιάννη Πανταζή, είναι και η επικείμενη συνεργασία του με το Δραματικό Θέατρο Φιλιππούπολης (Εθνικό Θέατρο Βουλγαρίας), όπου θα ανεβάσει την Οδύσσεια! (Όντως, πρόκειται για κάρμα!)
Ακόμα μια σημαντική συνεργασία πρόκειται να πραγματοποιηθεί με το τμήμα κινηματογραφίας του Πανεπιστημίου Stanford! Το τμήμα θα επισκεφτεί το Symposion για ένα σεμινάριο με θέμα Φιλοσοφία κίνησης και σύνθεση μουσικής για ταινία, με εισηγητή φυσικά τον Γιάννη Πανταζή.
Στο μεταξύ, ετοιμάζει και δύο βιβλία, το Γράμμα στον Νολυσσέα (κατά το οποίο αναφέρεται στον Οδυσσέα του Νόλαν) και τα Μυθολογικά ανάλεκτα, μια έρευνα του μυθολογικού φαινομένου.
Κάτι φαίνεται να σπρώχνει τον Γιάννη Πανταζή να είναι σε μια αέναη κίνηση, όπως και ο Οδυσσέας. Ίσως να είναι αυτό που αισθανόταν από παιδί, να μην μεταθέτεις δηλαδή τις επιθυμίες σου και τα όνειρά σου στο μέλλον, αλλά να δρας πάντα σε χρόνο ενεστώτα, στο εδώ και τώρα.
Όταν ήμουν παιδί, άκουγα συνέχεια τους μεγάλους να λένε: «α, ρε και να ήμουν ξανά 20, 30, 40 χρονών, θα έκανα αυτό, θα έκανα εκείνο...» κι αυτό μου φαινόταν πολύ άσχημο. Γιατί να μην κάνεις κάτι που θέλεις όταν το θέλεις και να φτάσεις σε μια ηλικία που ίσως να μην μπορείς να το κάνεις αλλά να το αναπολείς και να μετανιώνεις; Αποφάσισα πως εγώ δεν θα το έλεγα ποτέ αυτό, δεν θα έκανα τέτοιο πράγμα στον εαυτό μου...
Τον ρωτάω τι είναι για εκείνον αληθινά σημαντικό, και μου απαντά χωρίς δισταγμό:
Η ψυχική επαφή με τους άλλους, χωρίς προσδοκία για άλλα πράγματα. Να λες –ας πούμε– «καλημέρα» και να το εννοείς, να λες «τι όμορφη που είσαι σήμερα» χωρίς διάθεση για κολακεία ή οτιδήποτε άλλο, να λες «μπράβο» και να βγαίνει απ' την καρδιά. Απλά κι ανθρώπινα. Η κουβέντα για την κουβέντα, το χαμόγελο για το χαμόγελο. Τίποτ' άλλο.
Το έργο του Γιάννη Πανταζή, έχει προβληθεί από διάφορα έγκριτα μέσα ενημέρωσης σε διάφορα σημεία του κόσμου. Αφιερώματα σε περιοδικά και τηλεοπτικές εκπομπές γνωστοποιούν παντού τη μουσική του ταυτότητα (και όχι μόνο). Ωστόσο εκείνος δεν εντυπωσιάζεται... Τον εκτιμώ ακόμα περισσότερο, όταν μου λέει:
Εγώ κάνω απλά αυτό που πάντα αγαπούσα...
Ίσως λοιπόν, αυτό να είναι το μυστικό. Να αγαπάς κάτι πολύ. Να του δίνεσαι ολόψυχα. Να το κάνεις με πάθος και στην ώρα του, χωρίς αναβολές και αμφιβολίες. Και να περιμένεις ότι θα συμβεί, ό,τι κι αν γίνει. Να γίνει ο σκοπός του ταξιδιού, η Ιθάκη σου...
Και μιλώντας για Ιθάκες... Ποια είναι η Ιθάκη του Γιάννη Πανταζή; Η πατρίδα του, τα Γρεβενά, ή ο τόπος κατοικίας του, η Σαντορίνη;
Τα Γρεβενά είναι η πατρίδα μου, εκεί που οι ώμοι μου είναι χαλαροί κι αισθάνομαι ελεύθερος... είναι ο τόπος που διαμόρφωσε τη μουσική μου ταυτότητα και θα γυρνάω εκεί ξανά και ξανά, για ν' ακούω και να μιλάω την λαλιά των προγόνων μου και ν' απολαμβάνω τα γνώριμα κι αγαπημένα. Ναι, ίσως και να είναι η Ιθάκη...Αλλά η Σαντορίνη... Η Σαντορίνη είναι έρωτας! Είναι το ταξίδι αλλά είναι κι η επιστροφή, γιατί αυτήν επέλεξα για τόπο κατοικίας μου. Μόλις την αντίκρυσα, είπα: Αυτό είναι! Εδώ θα μείνω!
Ο Γιάννης Πανταζής και η Άρτζι Κακκίση, με το Symposion, έχουν δημιουργήσει κάτι πραγματικά σπουδαίο στην Σαντορίνη, αλλά και πέρα απ' αυτήν. Κάτι που καταργεί τα σύνορα του τόπου, ίσως μάλιστα να καταργεί και τα σύνορα του ανθρώπου, γιατί η έμπνευση, η πνευματική ανάταση δηλαδή και η δημιουργική ιδέα, δεν αναγνωρίζει σύνορα, απλά ταξιδεύει, συνδέει παρελθόν, παρόν και μέλλον και φέρνει κοντά ανθρώπους διαφορετικών πατρίδων, θρησκειών και αντιλήψεων. Το Symposion είναι ένα μικρό θαύμα, ένας τόπος όπου μπορεί κανείς ακόμα να ονειρεύεται και να συνεχίζει να πορεύεται προς την όποια Ιθάκη έχει κατά νου.
Εύχομαι στον Γιάννη Πανταζή και την Άρτζι Κακκίση, να συνεχίσουν να συν-δημιουργούν μικρά θαύματα, εμπνέοντας κι άλλους ανθρώπους ν' αναζητήσουν οράματα ζωής!
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Οι φωτογραφίες ανήκουν στη συντάκτρια
