Latifa Harbawi
Το περιστέρι παρεμποδίζεται από ένα ύπουλο λευκό,
που πρέπει να εγκαταλείψει τη φωλιά του χρώματος,
που πρέπει να μείνει και να σκουπίσει τα δάκρυά του
Πόσο είναι απέραντος ο ουρανός, πόσο αθώος
από την εξάντληση όσων τολμούν να πετάξουν.
Θα βρει μια μελωδία· θα παραδώσει στο αηδόνι
μια φωνή πιο όμορφη από τη δική του.
Ο, μακάρι να μπορούσε να τραγουδήσει λίγο πιο απαλά,
μακάρι να μπορούσε να κάνει τα πουλιά να χορέψουν,
μακάρι η χαρά να μπορούσε να πετάξει και να προσγειωθεί
στο κλαδί ενός δέντρου λυγισμένου από την αιωνιότητα.
Μακάρι ο ήλιος να ανέτειλε για πάντα,
ίσως το χελιδόνι να αγκάλιαζε τον χρόνο και να εξόριζε τη θλίψη.
Γιατί αγκαλιάζει ένα σύννεφο που ετοιμάζεται να κλάψει;
Μακάρι να τυλιχτεί στον ήλιο, έστω και για μια στιγμή.
Μακάρι να γελούσε σαν να έκανε πρόβα ζωής,
να φύτευε φτερά πλαστικά,
και να προσποιούνταν στη γη ότι πετούσε.
Ακόμα το περιστέρι περιμένει κάτι που μοιάζει με φως,
που μοιάζει με ένα παιδί χωρίς πατέρα
που επέστρεψε από τον πόλεμο
κρατώντας ένα μπαλόνι που δεν έσκασε ποτέ.
🍂
Copyright © Latifa Harbawi All rights reserved, Αλγερία
Μετάφραση: Ανδρομάχη Μπενέκου
Επιμέλεια: Τζένη Κουκίδου
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο τέχνης της Ανδρομάχης Μπενέκου [ζωγραφική]
