Η Πηνελόπη Δέλτα υπήρξε από τις εξέχουσες και σπουδαιότερες Ελληνίδες συγγραφείς, που έμεινε γνωστή μέσα από τα ιστορικά μυθιστορήματά της που αφορούσαν, κατά κύριο λόγο, τα παιδιά και τους νέους.
Ήταν μια σπουδαία φυσιογνωμία που συνέπεσε στις δύσκολες και κρίσιμες ώρες που υπέστη ο ελληνισμός στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Επίσης ήταν μια σπουδαία προσωπικότητα με κύρος, με δραστήρια και ενεργή συμμετοχή στα διάφορα γεγονότα και στα εθνικά ζητήματα που προέκυψαν.
Το πεζογραφικό υλικό που κατείχε είχε βοηθήσει κυρίως για την ψυχαγωγία των παιδιών και στη σωστή διαπαιδαγώγησή τους στις ηθικές αξίες και τις ιστορικές. Επίσης, η γλωσσική της διάλεκτος ήταν εύκολη και συγχρόνως παρέμενε ζωντανή η δημοτική· το ύφος ήταν απλό και κατανοητό.
Η Πηνελόπη Δέλτα γεννήθηκε το 1874 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.
Η επιστροφή με την οικογένειά της στην Αθήνα το 1882 ήταν προσωρινή όπου νυμφεύθηκε τον εύπορο έμπορο Στέφανο Δέλτα το 1895.
Γνώρισε, σε προσωπικό επίπεδο, τον τότε υποπρόξενο της Ελλάδας Ίωνα Δραγούμη έπειτα από την επιστροφή της στην Αλεξάνδρεια το 1905.
Το 1910 έγιναν τα εγκαίνια της μακρόχρονης αλληλογραφίας που είχε η Δέλτα με τον Γάλλο βυζαντινολόγο Γκιστάβ-Λεόν Σλιμπερζέ, ο οποίος παρείχε τη βοήθειά του στη συγγραφή των μυθιστορημάτων της σχετικά με τη βυζαντινή ιστορία.
Όταν μετακόμισε στη Φρανκφούρτη, το 1906, δημοσίευσε το πρώτο της μυθιστόρημα Για την πατρίδα το οποίο εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Πολύ αργότερα βγαίνει το δεύτερο μυθιστόρημά της Τον καιρό του Βουλγαροκτόνου.
Επίσης όταν έγινε το στρατιωτικό κίνημα στο Γουδί το 1909 είχε γράψει το Παραμύθι χωρίς όνομα, το 1911.
Το 1913 επέστρεψε η οικογένεια στην Αλεξάνδρεια και το 1916 έφυγαν μόνιμα για την Αθήνα, όπου ο πατέρας της είχε εκλεγεί ως δήμαρχος. Αναπτύχθηκε μια πολύ στενή φιλία με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που αρκετές φορές ήταν προσκεκλημένος στην εξοχική τους οικία στην Κηφισιά.
Το 1922 πήρε την πρωτοβουλία να αναλάβει, με την προτροπή της οικογένειάς της, την άμεση ανακούφιση σε βασικές ανάγκες για να υπάρξει η αποκατάσταση των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής.
Το 1925 δημοσιεύτηκε η Ζωή του Χριστού.
Το 1929 είχε αρχίσει η συγγραφή της τριλογίας Ρωμιοπούλες η οποία τελείωσε το 1939 και είναι ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα που κατά βάθος εξιστορεί, σε τρεις τόμους, τη ζωή της Δέσποινας Δαπέργολα. Το πρώτο βιβλίο Το ξύπνημα λέει τα διάφορα γεγονότα που έγιναν για τα έτη 1895-1907, η Λάβρα καλύπτει τα έτη 1907-1909 και το Σούρουπο τα έτη 1914-1920.
Ο Φίλιππος Δραγούμης έδειξε απόλυτη εμπιστοσύνη στη Δέλτα το 1941 με το αρχείο του αδερφού του Ίωνα Δραγούμη και τα ημερολόγια στα οποία η Δέλτα πρόσθεσε επιπλέον περίπου χίλιες χειρόγραφες σελίδες με διάφορα σχόλια και παρατηρήσεις για το έργο του.
Εργογραφία: Παραμύθι χωρίς όνομα (1910), Στο κοτέτσι (παραμύθι, 1922), Τρελαντώνης (μυθιστόρημα, 1932), Παραμύθια και άλλα (1915), Η ζωή του Χριστού (1925), Μάγκας (1935), Οι Ρωμιοπούλες (1939), Στα μυστικά του Βάλτου (1937) καθώς και πολλά ακόμα.
Έφυγε από τη ζωή το 1941.
Οι πληροφορίες αντλήθηκαν από την Αφήγηση ζωής της Βαλεντίνης Τσελίκη: Βιογραφία και φωτογραφικό άλμπουμ, εκδόσεις Ολκός και Μουσείο Μπενάκη [2004] και από Π.Σ. Δέλτα: Σύγχρονες προσεγγίσεις στο έργο της σε επιμέλεια Αλέκου Ζάννα, εκδόσεις Εστία και Μουσείο Μπενάκη [2006].
