Οι συλλογές διηγημάτων όσο κι αν σε πολλούς φαντάζουν εύκολες στην ανάγνωσή τους, για μένα δεν είναι. Κάθε ιστορία είναι μοναδική, πολλές φορές σύντομη και περικλείει εντός της μια πληθώρα μυστικών. Εσύ, ως αναγνώστης, καλείσαι να τα ανακαλύψεις ή απλά να προσπεράσεις. Αν τελικά τα ανακαλύψεις, συνδέεσαι μαζί τους και δύσκολα περνάς στην επόμενη με αποτέλεσμα ένα μικρό σε έκταση βιβλίο να απαιτεί χρόνο και καθαρή σκέψη.
Τούτη δω η συλλογή έχει ιστορίες μελαγχολικές, έχει ιστορίες αιφνιδιαστικές, έχει ιστορίες σύντομες, πολυποίκιλες και κάποιες εκ των οποίων αφυπνιστικές. Γυναίκες πονεμένες, άνδρες που δεν χωρούν σε καλούπια, πρωταγωνιστές που πασχίζουν για μια ρανίδα ελπίδας και ευτυχίας και πράξεις ικανές να λυτρώσουν.
Όλο το παιχνίδι είναι να βρεις την κατάλληλη μέθοδο…
Μια γυναίκα –δεν έχει σημασία το όνομά της– θα αναδιπλώσει τη ζωή της και θα καταφέρει δημιουργώντας οριγκάμι να ακολουθήσει τον δρόμο τους πλάι στις τριακόσιες εξήντα αποχρώσεις λευκών γερανών.
Μια επίσκεψη σε καζίνο αλλιώτικη από όλες τις άλλες, μια βραδιά ξέχειλη κέρδη πλάι σε φωτάκια που αναβοσβήνουν και μια μέρα Χριστουγέννων που λίγο θέλει για να πάρει τη θέση της νύχτας, ίσως και να καταφέρει να φωτίσει τις πληγές των ηρώων της ιστορίας.
Μια ευαίσθητη 60αρα γυναίκα, η Ρίτα, η οποία λατρεύει την όπερα και τις αντράκλες, απεχθάνεται τους καθρέφτες, πορεύεται με τη μοναξιά, ποτίζει με τα δάκρυά της τρεις λεμονιές και εξακολουθεί να σέβεται τη σφραγίδα της πάνω στο στρώμα.
Πάντα υπάρχει κάποιος που μπορεί να ακούει, αρκεί να τον εντοπίσεις…
Μια απαγορευμένη, κακόφημη γειτονιά, ένα ακουστικό από τηλεφωνικό θάλαμο το οποίο χάσκει, ένα ανιαρό πάρτι, ένα απόκοσμο σκηνικό και ένας άνδρας με μοβ βλεφαρίδες θα συνθέσουν τα κομμάτια του παζλ ενός τυχαίου –ή και όχι– εγκλήματος.
Ένας άνδρας υπογράφει ως FYM, ένας άστεγος αποκτά ένα απρόσμενο δώρο, ένας μπόμπιρας φοράει σκουφί ξωτικού, ένας σεκιουριτάς παρατηρεί τους επιβάτες της αποβάθρας και κάμποσοι ακόμα ήρωες σε μη πρωταγωνιστικούς ρόλους είναι απροετοίμαστοι, μα θα γράψουν τη δική τους ιστορία.
Μια συνύπαρξη χωρίς βιάση, μια μετακόμιση, μια συνουσία αλλά και ένας καμένος αντίχειρας από βραστό νερό παρατηρούν διεξοδικά τα υλικά που ετοιμάζονται να συνθέσουν ένα ικεμπάνα.
Να κρατάς πάντα ζεστή την καρδιά σου…
Αλήθεια, τι είναι για εσάς το καλοκαίρι; Μήπως περιπέτεια; Μήπως σκανταλιά; Μήπως ελπίδα; Μήπως γλέντι; Μήπως τέχνη; Μήπως εισιτήριο για την ελευθερία; Μήπως μοιάζει με παιδί; Ή μήπως τελικά είναι όλα τα παραπάνω κι ακόμα περισσότερα; Γίνεται ένα μωρό να γεννηθεί με δόντι; Γίνεται! Γίνεται ένα μωρό να γεννηθεί με χρυσό δόντι; Δεν γίνεται θα πείτε, μα ίσως και να γίνεται!
Πολλά πραγματεύονται στις ιστορίες, άλλα ορατά και άλλα αθέατα. Μια μολυβένια καρδιά που ξεπροβάλει μέσα από στάχτες, δυο πουλιά που ενώνουν τα ράμφη τους, ένας ληστής με μια αμυδρή ελπίδα κρεμασμένη στα χείλη του, ένα κορμί το οποίο παραδίνεται σε σπασμούς, ένα πρόσωπο 6 ετών, ένας φωταγωγός με στεντόρεια ή και όχι φωνή αλλά και ένας γραφιάς με τετραψήφιο αριθμό, στριμώχνονται ανάμεσα στις λέξεις και αδημονούν να αναμοχλευτούν μαζί σου.
Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Βίκης Κοσμοπούλου, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:
Στον ρυθμό των ενοχών τα δευτερόλεπτα διαρκούν περισσότερο…
Προβληματίστηκα με την απαλλαγή του «καθενός» από περιττά βάρη, προβληματίστηκα επίσης με το αν μπορείς να χωρίσεις στη μέση τις κοινές αναμνήσεις. Προβληματίστηκα γενικώς με τα όσα διάβασα και κατέληξα πως κάθε ιστορία έχει το δικό της χρώμα και όλες μαζί μπορούν να συνθέσουν έναν καμβά ικανό να κρατήσει δέσμιο το βλέμμα του αναγνώστη για όσο εκείνος το επιθυμεί ή και για ακόμα περισσότερο. Εκείνος επιλέγει τον τρόπο σύνδεσής του με το βιβλίο.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εύμαρος.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:
Ένα στρώμα με λεκέ, μια ρουλέτα στο κόκκινο, φλιτζανάκια στο μετρό της Αθήνας, πολύχρωμοι γερανοί σε καρφιά, ένα γαλάζιο τετράδιο, ένα χρυσό δόντι, μια φωτογραφία με ανάσα, ένα μπουκάλι στα ροζ, χιονονιφάδες με κραγιόν, ένα πιάτο από πάγο, σκοινιά για σωτηρία, ένα τηλεφώνημα για το τίποτα, κάλτσες κλόουν σε στόμα, μια πισίνα για μέτρημα, ένα ολόκληρο στη μέση, ένας τρελός φωταγωγός, μια ρίζα με πυξίδα και ένα σημάδι σε βάζο που εξαγνίζει το κακό στη σιωπή της Ικεμπάνα…Ιστορίες ακρότητας σε μικρά και μεγάλα πεζά.
H Βίκη Κοσμοπούλου γεννήθηκε στο Μόντρεαλ. Φοίτησε στο τμήμα Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών Ψυχολογία και Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας του Παντείου Πανεπιστημίου. Εργάζεται ως ψυχολόγος στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Γράφει στίχους, ποιήματα, παραμύθια και πεζά. Το πρώτο της βιβλίο με τίτλο Το τσόφλι κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος το 2018. Διηγήματά της περιλαμβάνονται στα συλλογικά έργα 200 χρόνια τώρα (Μεταίχμιο, ebook, 2021), Συνομιλίες με πρόσωπα του 1821 (24γράμματα, 2021), Με μία σχεδία (Παρατηρητής, 2020), Μεσσηνιακές δημιουργίες (24γράμματα, 2020), Αν δεν είμεθα τρελοί, δεν εκάναμεν την επανάστασιν (Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος και Εθνικό Ιστορικό μουσείο, 2019), Μια εικόνα, χίλιες λέξεις (τόμος α' και β', τοβιβλίο, 2014, 2016), Καλλιτεχνικό ημερολόγιο (τοβιβλίο, 2015, 2016, 2019, 2020), Απίθανες ιστορίες της πόλης μας (I-write, 2015). Το διήγημά της Μια απίθανη πόλη δραματοποιήθηκε από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Διηγήματα, ποιήματα και βιβλιοπαρουσιάσεις της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικές ιστοσελίδες. Συνεργάζεται με το περιοδικό ΙΣΤΟΡΙΑ. Περισσότερα για τη συλλογή Ικεμπάνα. Επίσης: ΕΚΤΗ και άλλες ιστορίες
