Η Ίριδα ήταν το πρώτο ελληνικό μυθιστόρημα που διάβασα από Ελληνίδα συγγραφέα. Εφηβικό μυθιστόρημα φαντασίας, με μάγους, κατάρες, πριγκίπισσες, κάστρα και μυστικά. Μα πάνω από όλα είναι μια τρυφερή ιστορία αγάπης.
Το διάβασα μονορούφι (με θυμάμαι να μένω ξάγρυπνη τις νύχτες και να το ξεφυλλίζω, τρώγοντας τα νύχια μου από την αγωνία). Μαζί με τη Λίλλυ και τον Σον έκλαψα, γέλασα, ονειρεύτηκα. Έζησα μέσα από αυτό το βιβλίο στον κόσμο της συγγραφέως και επισκέφτηκα ξανά και ξανά τα ονειρικά μέρη της και τους μαγεμένους της τόπους.
Διαθέτει όλα τα στοιχεία ενός καλού παραμυθιού: τη γλυκιά και αθώα πριγκίπισσα η οποία πρέπει να περάσει από ένα σωρό σκληρές δοκιμασίες, τον καλό πρίγκιπα ο οποίος πρέπει να αποδείξει το σθένος και το θάρρος του για να φτάσει στην αυτοπραγμάτωσή του, τους πιστούς φίλους και οδηγούς που βρίσκονται πάντα εκεί, βράχοι, αλλά και τους κακούς της ιστορίας, τους villains, όπως λέγονται, που βάζουν εμπόδια και κάνουν τον δρόμο των ηρώων όσο πιο κακοτράχαλο γίνεται.
Το όμορφο με αυτό το μυθιστόρημα είναι πως παρουσιάζει τον κόσμο τόσο ζωηρά δοσμένο, που αρχίζει να μοιάζει αληθινός. Η σκληρότητα των καταστάσεων, τα ηθικά διλήμματα, τα μυστικά που κρύβουν οι ήρωες, όλα συνθέτουν ένα γαϊτανάκι από το οποίο δεν ξεμπλέκεις εύκολα. Γιατί και η πραγματική ζωή είναι όπως ο κόσμος της Ίριδας: γεμάτη αντιθέσεις. Δεν μπορεί να υπάρξει το ουράνιο τόξο χωρίς τη βροχή, ούτε το φως χωρίς το σκοτάδι. Και όσοι είναι οι φίλοι, άλλοι τόσοι είναι οι εχθροί. Όσες οι ευκολίες, τόσες και οι δυσκολίες. Και για κάθε ροδοπέταλο, υπάρχει και ένα αγκάθι.
Οι χαρακτήρες σε κάνουν να τους αγαπάς, να τους αγκαλιάζεις. Τους συμπονάς, πορεύεστε χέρι χέρι. Τα συναισθήματά τους γίνονται δικά σου. Οι επιθυμίες τους, ευχές σου. Ο πόνος τους, θλίψη σου. Ο θυμός τους, οργή σου.
Η συγγραφέας έχει μια ιδιαίτερη ικανότητα να ξετυλίγει την πλοκή με τρόπο που να σε παρασέρνει μαζί της. Δεν μπορείς να μείνεις αμέτοχος. Για αυτό, όπως λέει και ο τίτλος, η Ίριδα, κάπου γίνεται η πόλη της ψυχής μας. Κρατάει ένα κομμάτι μας μέσα της και εμείς, ταυτόχρονα, ένα δικό της.
Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που διάβασα αυτό το μυθιστόρημα, παρ' όλα αυτά όμως, θυμάμαι πολύ ζωντανά τις σκηνές, τα συναισθήματα, τους ήρωες και τις ιδιαιτερότητές τους. Χαράχτηκε μέσα μου σαν καινούργια φλέβα.
Η Ίριδα είναι ένα βιβλίο κυρίως για έφηβους, αλλά διαβάζεται ευχάριστα και από μεγαλύτερες ηλικίες. Η πολυπλοκότητα των ηρώων και οι συχνές ανατροπές κρατούν το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι το τέλος. Και, φυσικά, δεν λείπουν η περιπέτεια και η δράση. Η αδρεναλίνη μένει σταθερά ανεβασμένη, με εξαίρεση κάποια μικρά διαλείμματα. Όσο για τις περιγραφές, είναι τόσο γλαφυρές που σε βάζουν στο κλίμα, σχεδόν με το ζόρι και δεν σε αφήνουν να βγεις.
Αν αγαπάς τα παραμύθια, τη ρομαντική αισθητική, τα love stories και την επική διάθεση, είναι το κατάλληλο βιβλίο για σένα. Αν σε ιντριγκάρουν οι ιστορίες αληθινής αγάπης και μεγάλων εμποδίων, θα χαθείς με ευχαρίστηση στις σελίδες του. Και αν αισθάνεσαι πως δεν μεγάλωσες ποτέ, σε διαβεβαιώνω πως θα το κρατήσεις σίγουρα για πάντα μέσα σου.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Το μυθιστόρημα Ίριδα: Η πόλη της ψυχής μας της Σουζάνας Χατζηνικολάου κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη
