Διάβασα αυτή την τόσο ενδιαφέρουσα και καλαίσθητη ποιητική συλλογή της Έλσας Κορνέτη, τις Κρυμμένες, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μελάνι, και το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι πώς να χαρακτηρίσω γενικά το βιβλίο: ποίηση για τη γυναίκα, γυναικεία ποίηση ή κάπως αλλιώς; Όλα σωστά και όλα ελλιπή τελικά, γιατί αυτό το σύνολο κειμένων, που μπορεί να έχει τη γυναίκα στο (επι-)κέντρο του και βασικό του πυλώνα, αδικείται βάναυσα αν χαρακτηριστεί βάσει αυτής ένεκα των αντίστοιχων μυθιστορηματικών χαρακτηρισμών που, όταν μιλήσει κανείς για γυναικεία λογοτεχνία, συσχετίζονται με ελαφρά αναγνώσματα, ρομάντζα και συναισθηματικά θρίλερ τύπου Άρλεκιν.
Εδώ, λοιπόν, έχουμε και γυναικεία ποίηση, αφού το πόνημα γράφτηκε από γυναίκα, αλλά και γυναικεία ποιητική, αφού το βιβλίο πραγματεύεται πλήθος θεμάτων, προβλημάτων και θέσεων της γυναίκας, σήμερα αλλά και σε όλες τις εποχές.
Η γυναίκα ως συμπαντικό κέντρο, η γυναίκα σε κάθε της διάσταση, η γυναίκα με κάθε ιδιότητα... Η γυναίκα που νιώθει μοναξιά, ανασφάλεια... Η γυναίκα που ποθεί... Ένα κυριολεκτικό, μεταφορικό και αλληγορικό μίγμα γύρω από τη γυναικεία ψυχοσύνθεση, θέση και φύση... Και μία γυναίκα που εμπνέεται και εκφράζεται για όλες τις άλλες.
Διαβάζοντας ανακαλύπτω πλήθος περιπτώσεων. Από την ψεύτικη γυναίκα ως την πνευματική και από την επαναστάτρια ως τη γυναίκα αβγό, η κυρία Κορνέτη έχει συμπεριλάβει τόσο πολλές εκδοχές της γυναικείας υπόστασης που πραγματικά ζορίζομαι να τις αναφέρω όλες. Ανάμεσά τους η γυναίκα της διπλανής πόρτας, η γυναίκα της επόμενης μέρας, η γυναίκα δοχείο αλλά και η γυναίκα στο κουτί, η γυναίκα κούκλα, η γυναίκα στρουθοκάμηλος και άλλες «ευφάνταστες» γυναίκες που ανακαλύπτεις μοιραία... κι από την άλλη, περιέχονται και πολλές αναμενόμενες περιπτώσεις, όπως η νοικοκυρά, η σύζυγος, η άπληστη, το θύμα (των ηθών, του καταναλωτισμού και της μόδας, επίσης), η βουλιμική, το πρότυπο ομορφιάς και τόσες άλλες. Η γυναίκα στη σύγχρονη κοινωνία ή εποχή, όπως τη φαντάζεται κανείς σε μια πόλη, αλλά και η γυναίκα που κρύβεται πίσω από το κάλυμμα, ένα ρούχο-φυλακή.
Και τι κάνουν όλες αυτές οι περιπτώσεις; Μα φυσικά καταγγέλλουν. Το βιβλίο αποτελεί μία καταγγελία αφού βρίθει περιπτώσεων βίας, κακοποίησης, δραμάτων και που θίγει πολλά θέματα που απασχολούν διαχρονικά το γυναικείο φύλο ανά τους αιώνες – μέχρι και για την παιδική εργασία μιλάει.
Υφολογικά, το στιλ της ποιήτριας είναι ελεύθερο με μικρές «υφές» που επαναλαμβάνονται εδώ κι εκεί, διάσπαρτες μέσα στα έργα, όπως η περίπτωση του γυαλιού που το συναντάμε από τη γυάλινη οθόνη ως τη γυάλινη ομορφιά σαν μια διαυγής, κρυστάλλινη «απόχρωση» που πηγάζει ευθραυστότητα. Επίσης, σημείωσα τις αντιθέσεις που δημιουργεί υποδόρια, όπως, για παράδειγμα, όταν μιλάει για τις ρίζες των φτερών όπου η ρίζα [η βάση, ο ορισμός, η σταθερότητα, η μονιμότητα] συνδέεται με το πέταγμα ή την αίσθηση πετάγματος [την ελευθερία, ανεξαρτησία].
Σήμερα οφείλω να πείσω τους θεατές / για την αυθεντικότητά μου.
Εκεί που ταρακουνάει όμως τον αναγνώστη της είναι στις δυνατές της εικόνες, εκείνες τις έντονες, τις σκληρές [όπως στη σελίδα 37] όπου ξέρεις ότι η πραγματικότητα είναι άκρως ανατριχιαστική και πολύ περισσότερο σημαίνουσα από όσο δείχνει εν πρώτοις ενώ εκεί ακριβώς «πατάει» η δημιουργός, στην αληθινή ζωή και όχι σε φαντασιώσεις, δηλαδή επινοήματα του νου.
Από πολλές απόψεις, το βιβλίο αποτελεί ένα έναυσμα να αναζητήσει κανείς τις ιστορίες που βρίσκονται στο παρασκήνιο, εκείνες που όπλισαν το χέρι της ποιήτριας. Μια συνθήκη που μόνο κερδισμένο σε βγάζει.
Νανουρίζοντας τον δράκο / ξορκίζει κάθε εφιάλτη / Δαμάζοντας τοπία / εξημερώνει κάθε ποίημα
Για όλες τις γυναίκες. Για όλες (μας) μιλάει και το κάνει με δοτικότητα και ανοιχτή ματιά, χωρίς να κρύβεται πίσω από παραπετάσματα ωραιοποίησης.
Για ποια μπαλαρίνα τώρα μου μιλάς;
Όλες οι μορφές της γυναίκας και όλες οι περιπτώσεις. Έτσι αισθάνομαι ολοκληρώνοντας το βιβλίο κι αφού έχω την αίσθηση ότι έχω «δει» εκεί από την πιο γήινη ύπαρξη έως το πιο ιδιαίτερο ξωτικό ή αερικό.
Η μικρή πτώση γονιμοποιεί τη μεγάλη πτήση.
Αξιολογότατη δημιουργός που οφείλει να βρίσκεται σε μία βιβλιοθήκη.
