Μια βροχή νιώθω πάνω μουΚαι ο δρόμος μπροστά μουΑνοίγει σαν ένας μεγάλος τίτλος βιβλίου.[Σιωπηλός κοσμοναύτης, Χάρης Κούκας]
Υπάρχει κάτι το αδιόρατο στις ποιητικές συλλογές, το οποίο σε κάνει να θες να τις ξεφυλλίζεις ξανά και ξανά και να τις κουβαλάς μαζί σου, είτε ως στίχους, είτε ως συναίσθημα. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τα ποιήματα του Χάρη Κούκα. Τα διαβάζεις αχόρταγα, ασταμάτητα, και ύστερα στίχοι στίχοι σφηνώνονται στο μυαλό σου και ξεπετάγονται αυτοβούλως.
Τα Μονοκοτυλήδονα είναι σκεφτική βόλτα σε αστικό περιβάλλον. Είναι αναμνήσεις, ευχές και παράλληλα σύμπαντα. Κάθε στροφή θυμίζει μπαλκόνι σε στενοσόκακο, πόρτα μισάνοιχτη σε δρόμο πολυσύχναστο, σκεπή γεμάτη περιστέρια και εφηβικά όνειρα.
Οι εικόνες σου μιλούν. Τα γλωσσικά σύμβολα γίνονται χαμόγελα, ανοιγοκλείνουν σαν βλέφαρα και οι σκέψεις πετούν.
Διαβάζοντας, είχα την αίσθηση πως συνομιλώ με τους κρυμμένους στοχασμούς και αναστοχασμούς του ποιητή, τις θύμησες, τα νοητικά ταξίδια, τις ευχές και απευχές. Και μαζί συνομίλησα με τα δικά μου περασμένα, τα δικά μου όνειρα, ατελεύτητα και μη, τα δικά μου «θα», «τότε» και «αν».
Δεν σε αφήνει αμέτοχο σε αυτό το ταξίδι. Σε παίρνει από το χέρι και σου λέει «ορίστε, να όσα δεν θέλεις να κοιτάξεις, δες τα».
Λυρισμός, μελαγχολία, εκφραστική αυθεντικότητα.
Ο Χάρης Κούκας δημιουργεί κόσμους που στέκονται άθικτοι, ανέγγιχτοι από τα στενά περιθώρια της πραγματικότητας. Δίνει δικά του όρια, τα οποία μένουν απλησίαστα από όποιον δεν έχει τη διάθεση να συνδιαλεχτεί. Ο αναγνώστης θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος να κάνει μια βουτιά στα βάθη του υποσυνειδήτου, να αντιμετωπίσει τις θλίψεις, τις απογοητεύσεις και τις μοναξιές των τετελεσμένων και να αντικρίσει κατάματα όσα νιώθει.
Μέσα σε αυτές τις σελίδες θα βρει τους χαμένους πόθους του, τα θέλω που άφησε να φύγουν ή να ατροφήσουν. Τα λουλούδια που μαράθηκαν στο βάζο, είτε γιατί ξέχασε να τα ποτίσει, είτε γιατί τόση ήταν η ώρα τους.
Δεν είναι εύκολη η ποίηση του Κούκα. Χρειάζεται κόπο, μόχθο νοητικό και συναισθηματικό, μιλάει σε επίπεδα και απαιτεί αναγνώστες ικανούς να κρατήσουν τον ρυθμό του.
Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο τίτλος. Προτού ξεφυλλίσω το βιβλίο, έκανα μια μικρή αναζήτηση στο διαδίκτυο. Τα μονοκοτυλήδονα είναι τα φυτά των οποίων οι σπόροι ή τα έμβρυα έχουν μόνο ένα εμβρυακό φύλλο. Μπορώ να κάνω μια εικασία για τον λόγο που τον επέλεξε, όμως θα αφήσω τον αναγνώστη να κάνει τις δικές του υποθέσεις.
Κάθε φύλλο είναι και ένα άνθος. Κάθε ποίημα, μια ανάμνηση. Για μένα ήταν ένα μπουκέτο αγριολούλουδων και κάθε στροφή είχε το δικό της άρωμα. Είναι από τις συλλογές που θα διαβάσω ξανά, ίσως σε κάποια απογευματινή, βροχερή βόλτα ή σε κάποια από τις στάσεις του μετρό, γιατί δένει υπέροχα με το αστικό περιβάλλον.
Μοντέρνα ποίηση, χωρίς όρια και φραγμούς, γεμάτη ως τα τρίσβαθα από ρομαντισμό και μελαγχολία. Όποιος είναι έτοιμος να αντικρίσει τον καθρέφτη της ζωής του, ας κάνει το τόλμημα να βουτήξει σε αυτή τη συλλογή. Ίσως, εκεί μέσα, συναντήσει και κάποιο ξεχασμένο όνειρό του, που να αργοσαλεύει ακόμα. Ή, ακόμα καλύτερα, ίσως δει το βάζο του να ανθίζει, μετά από καιρό. Όπως και να έχει, η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Η ποιητική συλλογή του Χάρη Κούκα Μονοκοτυλήδονα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Τρι.Ένα
