Διαβάζοντας τη νουβέλα του Χρήστου Γκουτζιούλη Το μονοπάτι της μοίρας, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν βρίσκομαι μπροστά σε ένα πολύ γρήγορο και πολυπρόσωπο βιβλίο που καλύπτει αρκετά έτη ιστόρησης.
Ο συγγραφέας του πονήματος μάς αφηγείται μια μυθοπλασία εποχής που αφορά την ιστορία μιας οικογένειας που ξεκινά από τη γερμανική κατοχή και ίσως να φτάνει ως τις μέρες μας.
Πρόκειται για πολύ συμπυκνωμένο κείμενο [η ίδια ιστορία στα χέρια ενός μυθιστοριογράφου θα απλωνόταν σε δύο ή και τρία μυθιστορήματα] και πολυπρόσωπο σε σχέση με την έκτασή του ενώ το γεγονός ότι δεν εστιάζει σε έναν δύο χαρακτήρες αλλά διαδοχικά σε όλους όσοι έχουν άμεση σχέση με την εν λόγω οικογένεια, του δίνει μυθιστορηματικό στιλ.
Από την άλλη, οι πολλές εναλλαγές και επί μέρους ιστορίες του με κάνουν να σκέφτομαι ότι ο χρόνος τρέχει πάρα πολύ γρήγορα, περνώντας πάνω από τις καταστάσεις και όσα διαδραματίζονται, μην αφήνοντας περιθώριο στον αναγνώστη να εμβαθύνει. Τα δρώμενα, αν και σημαίνοντα και πολύ σοβαρά, φεύγουν με κινηματογραφική ταχύτητα από μπροστά μου με εμένα να «στέκομαι» επιφανειακά στις εκάστοτε συνθήκες και στα ψυχογραφήματα.
Στην υπόθεση, βρισκόμαστε σε ένα χωριό της ελληνικής επαρχίας όπου ο Αριστείδης και η Αρετή μαζί με τα τέσσερα παιδιά τους προσπαθούν να επιβιώσουν του πολέμου και των καθημερινών δυσκολιών που αντιμετωπίζουν. Η ζωή τους έχει τόσο καλές όσο και κακές στιγμές, με διάφορα προβλήματα να τους ταλαιπωρούν, όπως συμβαίνει πάντα. Όταν το τρίτο παιδί τους, η Χρυσή, παντρεύεται έρχεται αντιμέτωπη με τα προβλήματα του δικού της σπιτιού...
Πρόκειται για κοινωνικό δράμα εποχής που, παρά τα θέματα που αντιμετωπίζουν οι ήρωές του, υπάρχει πάντα εκείνο το «η ζωή συνεχίζεται» που δίνει το αισιόδοξο μήνυμα για το μέλλον ή που σου θυμίζει πως ό,τι κι αν γίνει, ό,τι κι αν συμβεί –ακόμα και το χειρότερο όλων– ο άνθρωπος αντλεί ξανά δύναμη και προχωρά μπροστά.
Εν κατακλείδι, κι αφού το παρόν είναι το πρώτο εκδοτικό βήμα του κυρίου Γκουτζιούλη, του ευχόμαστε να παραμείνει δημιουργικός.
