Όλγα Βακούφη
Τι σημαίνει για σένα καλλιτέχνης;
Όλγα Βακούφη: Για μένα, η καλλιτεχνική δημιουργία ξεκινά από την ικανότητα να σταθείς απέναντι σε ένα συναίσθημα, μια ιδέα ή μια κατάσταση και να αναζητήσεις όσα κρύβονται πίσω από την πρώτη τους εικόνα. Να εμβαθύνεις σε αυτά, να τα επεξεργαστείς μέσα σου και επιστρατεύοντας τη φαντασία σου, να τους δώσεις μια δική σου, προσωπική μορφή μέσα από την τέχνη.
Πιστεύω πως ο καλλιτέχνης δημιουργεί τόσο για να εκφράσει κάτι που ήδη υπάρχει μέσα του όσο και για να ανακαλύψει κάτι που ακόμη αγνοεί. Η φαντασία τού επιτρέπει να διεισδύει βαθύτερα στην πραγματικότητα, να αποκαλύπτει όσα δεν είναι άμεσα ορατά, αλλά και να ανασυνθέτει τα στοιχεία της, δημιουργώντας νέες πραγματικότητες. Έτσι, η δημιουργία γίνεται μια διαρκής διαδικασία εξερεύνησης, μέσα από την οποία ανακαλύπτουμε όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και τον εαυτό μας μέσα σε αυτόν.
Ο.Β.: Δεν θυμάμαι ποιος ήταν ο πρώτος μου πίνακας. Ζωγράφιζα από μικρή, με έναν αρκετά απλοϊκό τρόπο, χωρίς να έχω ακόμη συνειδητοποιήσει τη σχέση μου με τη ζωγραφική. Αργότερα, ήρθα πιο ουσιαστικά σε επαφή με το σχέδιο μέσα από τις σπουδές μου στον σχεδιασμό ενδυμάτων. Ωστόσο, η ανάγκη να εκφραστώ μέσα από τη ζωγραφική γεννήθηκε αργότερα, μέσα από την εμπειρία μου και τις σπουδές μου στη δραματοθεραπεία. Ήταν σαν να αναδύθηκε μέσα μου μια ανάγκη που ξεπερνούσε τα όρια της συνειδητής μου πρόθεσης και αναζητούσε έναν διαφορετικό τρόπο έκφρασης. Αυτό με οδήγησε στη συνέχεια να παρακολουθήσω μαθήματα σε σχολή σχεδίου για ένα διάστημα, θέλοντας να εξερευνήσω περισσότερο αυτή τη διαδρομή.
Γραφή, ζωγραφική, θέατρο, είναι είδη τέχνης με τα οποία εκφράζεσαι. Υπάρχει κάποιο άλλο είδος τέχνης που θέλεις να ασχοληθείς και ως τώρα δεν το έχεις κάνει;
Ο.Β.: Η μουσική είναι μια μορφή τέχνης που πάντα με γοήτευε και εξακολουθώ να θαυμάζω τους ανθρώπους που μπορούν να εκφραστούν μέσα από αυτήν. Είναι κάτι που προσπάθησα να προσεγγίσω, χωρίς όμως να καταφέρω να βρω τον δικό μου δρόμο με τον τρόπο που θα ήθελα. Όταν ήμουν μικρή, έπαιζα κιθάρα και μάλιστα μελοποιούσα κάποια ποιήματά μου. Θυμάμαι, όμως, ότι κάποια στιγμή μπήκε η αδελφή μου στο δωμάτιο και μου είπε: «Ντρίγκι, ντρίγκι… πότε θα σταματήσεις για να κοιμηθούμε;». Τότε, σκάσαμε στα γέλια και οι δύο. Όμως νομίζω ότι εκείνη τη στιγμή ήρθα αντιμέτωπη με μια πολύ πρακτική πλευρά της καλλιτεχνικής ελευθερίας συνειδητοποιώντας πως αυτό που για μένα αποτελούσε μια μορφή εκτόνωσης και έκφρασης, για τους άλλους μπορούσε να είναι απλώς μια ενόχληση στα αφτιά τους! Δεν ξέρω αν έφταιγε η μουσική ή η δική μου εκτέλεση, αλλά μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ!
Πέρα από τη μουσική, με ενδιαφέρει πολύ και ο κινηματογράφος. Με γοητεύει η δυνατότητα να αφηγείσαι μια ιστορία μέσα από εικόνες, κινήσεις, σιωπές, βλέμματα και ήχους, χωρίς να χρειάζεται να εξηγείς τα πάντα με λόγια. Άλλωστε, θεωρώ ότι τα κείμενά μου έχουν έντονα θεατρικά και κινηματογραφικά στοιχεία. Συχνά με ενδιαφέρει όχι μόνο τι συμβαίνει σε μια ιστορία, αλλά και το πώς αυτό αποκαλύπτεται. Η ατμόσφαιρα, οι εικόνες, οι αντιθέσεις, οι παύσεις, όσα μένουν στο παρασκήνιο χωρίς λόγια. Ίσως αυτό να συνδέεται και με την αγάπη μου για το θέατρο, όπου το σώμα, ο χώρος και η κίνηση μπορούν να αφηγηθούν όσα δεν χωρούν εύκολα στον λόγο.
Πριν από χρόνια, μέσα από την ενασχόλησή μου με τη δραματοθεραπεία, πειραματίστηκα και με τη δημιουργία μικρών βίντεο, στα οποία έστηνα δικές μου σκηνές και ιστορίες. Με ενδιέφερε να δω πώς μια ιδέα μπορούσε να πάρει σάρκα και οστά μέσα από την εικόνα και τη δράση. Ήταν μια ακόμη εξερεύνηση, μια προσπάθεια να ανακαλύψω τι μπορεί να συμβεί όταν διαφορετικές μορφές έκφρασης συναντιούνται.
Στην πορεία, ωστόσο, συνειδητοποίησα ότι, όσο κι αν με ελκύουν πολλές διαφορετικές τέχνες, δεν μπορώ να ασχολούμαι με όλες ταυτόχρονα και να περιμένω ότι θα εξελιχθώ ουσιαστικά σε καθεμία από αυτές. Η δημιουργία απαιτεί χρόνο, αφοσίωση, πειραματισμό, ακόμα και την υπομονή να αποτύχεις και να ξαναρχίσεις από το μηδέν. Χρειάζεται να παραμένεις μέσα σε μια διαδικασία αρκετά ώστε να ανακαλύψεις πράγματα που δεν θα έβλεπες αν περνούσες βιαστικά στην επόμενη. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι θέλω να περιορίσω την περιέργειά μου ή να κλείσω την πόρτα σε νέες μορφές έκφρασης. Αντίθετα, πιστεύω ότι όλες αυτές οι τέχνες επικοινωνούν μεταξύ τους και επηρεάζουν η μία την άλλη όπως κι έχουν επηρεάσει και την δική μου οπτική. Η γραφή μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο που βλέπω μια εικόνα, το θέατρο τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι έναν χαρακτήρα και η ζωγραφική τον τρόπο που σκέφτομαι τη σύνθεση μιας ιστορίας. Απλώς, έχω καταλάβει ότι χρειάζεται να επιλέγω πού θα αφιερώσω τον χρόνο και την ενέργειά μου, ώστε η αναζήτηση να μη γίνεται διασπορά, αλλά ουσιαστική εξέλιξη. Θα ήθελα, ωστόσο, να δοκιμάσω κάποια στιγμή να μεταφέρω ξανά ένα δικό μου κείμενο σε κινηματογραφική μορφή. Με ενδιαφέρει η διαδικασία κατά την οποία μια ιστορία εγκαταλείπει τη σελίδα και αποκτά εικόνα, ήχο, σώμα και κίνηση. Νομίζω ότι θα ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα δημιουργική πρόκληση για εμένα.
Τι θα έλεγες για τη ζωγραφική σου τεχνοτροπία και για εικαστικούς καλλιτέχνες που σου αρέσουν και θεωρείς ότι συντελούνε στην διαμόρφωση της;
Ο.Β.: Η ζωγραφική μου βασίζεται περισσότερο στο ένστικτο και στον πειραματισμό παρά σε μια καθαρά ακαδημαϊκή προσέγγιση. Με έναν τρόπο, θα έλεγα ότι είμαι αυτοδίδακτη. Παρότι ήρθα σε επαφή με το σχέδιο μέσα από τις σπουδές μου στον σχεδιασμό ενδυμάτων, η προσωπική μου σχέση με τη ζωγραφική διαμορφώθηκε κυρίως μέσα από την ίδια τη δημιουργική διαδικασία, τις δοκιμές, τα λάθη και την ανάγκη να ανακαλύπτω τους δικούς μου τρόπους έκφρασης.
Μια σημαντική αισθητική αναφορά για μένα είναι η βυζαντινή τέχνη. Με ενδιαφέρει η συμβολική δύναμη της εικόνας και η δυνατότητα της μορφής να απομακρύνεται από τη φυσική αναπαράσταση, αποκτώντας μια εσωτερική διάσταση. Δεν επιδιώκω να αναπαράγω αυτή την παράδοση, αλλά να διερευνώ στοιχεία της εικαστικής της γλώσσας μέσα από μια σύγχρονη προσέγγιση. Με γοητεύουν επίσης η ναΐφ ζωγραφική και η λαϊκή τέχνη, για την αμεσότητά τους, την ελευθερία στην απόδοση των μορφών και τη δυνατότητά τους να μετατρέπουν το καθημερινό και το απλό σε κάτι ποιητικό και συμβολικό.
Το χρώμα έχει επίσης ιδιαίτερη σημασία στη δουλειά μου. Χρησιμοποιώ κυρίως καθαρά, έντονα χρώματα, με έντονη παρουσία των βασικών χρωμάτων και αντιθέσεις που δημιουργούν ένταση μέσα στη σύνθεση. Με ενδιαφέρει το χρώμα όχι μόνο ως μέσο απόδοσης της πραγματικότητας, αλλά και ως φορέας συναισθήματος και συμβολισμού. Θέλω να μπορεί να λειτουργεί αυτόνομα, να επηρεάζει την ατμόσφαιρα της εικόνας και να συνδιαλέγεται με τις μορφές, χωρίς να περιορίζεται σε μια περιγραφική λειτουργία.
Στις συνθέσεις μου χρησιμοποιώ αρκετά το παράδοξο. Με ενδιαφέρει η στιγμή κατά την οποία η πραγματικότητα μετατοπίζεται και στοιχεία που δεν θα συναντιούνταν ποτέ στον πραγματικό κόσμο συνυπάρχουν στην ίδια εικόνα, δημιουργώντας νέες σημασίες. Δεν με απασχολεί τόσο η πιστή αναπαράσταση του ορατού όσο η δυνατότητα να ανασυνθέσω την πραγματικότητα μέσα από τη φαντασία. Θέλω οι εικόνες μου να διατηρούν μια αμφισημία, να μην εξαντλούνται σε μία μόνο ερμηνεία και να αφήνουν χώρο στον θεατή να αναπτύξει τη δική του σχέση μαζί τους.
Η ζωγραφική είναι, παράλληλα, για μένα μια διαδικασία αυτογνωσίας. Η εμπειρία μου στη δραματοθεραπεία έχει επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζω τη δημιουργία, καθώς με έχει εξοικειώσει με την ιδέα ότι μέσα από μια καλλιτεχνική διαδικασία μπορεί να αναδυθούν πράγματα που δεν γνωρίζαμε εξαρχής. Συχνά, μέσα από τη ζωγραφική ανακαλύπτω ερωτήματα ή συναισθήματα που δεν θα μπορούσα να προσεγγίσω με τον ίδιο τρόπο μέσω του λόγου.
Από τους ζωγράφους που αγαπώ ιδιαίτερα θα ξεχώριζα τον Marc Chagall, τον Paul Cézanne, τον Henri Matisse και από τους σύγχρονους τον Peter Doig. Με γοητεύει η ποιητική ελευθερία του Chagall και η συνύπαρξη ονείρου και πραγματικότητας στο έργο του, η δομή και η χρωματική οργάνωση της ζωγραφικής του Cézanne, η δύναμη των χρωματικών επιφανειών του Matisse, αλλά και η αινιγματική, ονειρική ατμόσφαιρα των έργων του Doig.
Από τους Έλληνες ζωγράφους αγαπώ ιδιαίτερα τον Γιάννη Ματζαβίνο, τον Νίκο Εγγονόπουλο και τον Κώστα Λούστα. Στον Εγγονόπουλο με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η συνάντηση της ζωγραφικής με την ποίηση, καθώς και η ελευθερία με την οποία το πραγματικό και το παράδοξο συνυπάρχουν στο έργο του.
Δεν θα έλεγα, ωστόσο, ότι έχω επηρεαστεί άμεσα από κάποιον συγκεκριμένο ζωγράφο. Άλλο είναι να θαυμάζεις έναν καλλιτέχνη και άλλο να διαμορφώνεται η δική σου εικαστική γλώσσα μέσα από το έργο του. Θεωρώ ότι η ζωγραφική μου βρίσκεται ακόμη σε μια διαδικασία μάθησης και αναζήτησης. Δεν έχω καταλήξει σε ένα συγκεκριμένο ύφος ούτε αισθάνομαι ότι έχω κατακτήσει πλήρως τα εκφραστικά και τεχνικά εργαλεία της. Μαθαίνω, δοκιμάζω, αναθεωρώ και πειραματίζομαι. Για μένα, αυτό είναι αναπόσπαστο κομμάτι της δημιουργικής διαδρομής, να παραμένω ανοιχτή σε όσα δεν γνωρίζω και να αφήνω χώρο σε όσα μπορεί να ανακαλύψω στη συνέχεια.
Ποια είναι η γνώμη σου για την συμβολή της τέχνης στην κοινωνική συνείδηση;
Ο.Β.: Πιστεύω ότι η τέχνη μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στη διαμόρφωση της κοινωνικής συνείδησης, καθώς έχει τη δύναμη να μας κάνει να δούμε την πραγματικότητα από διαφορετικές οπτικές. Μπορεί να φωτίσει πλευρές της κοινωνίας που συχνά παραμένουν αθέατες, να αναδείξει αντιφάσεις, να αμφισβητήσει όσα θεωρούμε αυτονόητα και να μας φέρει αντιμέτωπους με ερωτήματα που ίσως αποφεύγουμε να θέσουμε.
Για μένα, η τέχνη δεν χρειάζεται απαραίτητα να διατυπώνει ένα ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα για να έχει κοινωνική λειτουργία. Ακόμη και μέσα από μια προσωπική, υπαρξιακή ή συμβολική προσέγγιση, μπορεί να αγγίξει ζητήματα που αφορούν συλλογικά τον άνθρωπο, τις σχέσεις του με τους άλλους, την εξουσία, την ελευθερία, την αποξένωση ή την ανάγκη του να ανήκει κάπου.
Θεωρώ, επίσης, ότι η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως πράξη αντίστασης απέναντι στην κανονικοποίηση της αδικίας και στην παθητικότητα. Σε μια εποχή όπου βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από εικόνες και πληροφορίες, υπάρχει ο κίνδυνος να συνηθίσουμε ακόμα και σε όσα παράλογα θα έπρεπε να μας κινητοποιούν να αντιδράσουμε. Η τέχνη μπορεί να διακόψει αυτή τη συνήθεια, να μας ταράξει, να μας συγκινήσει ή να μας κάνει να αμφισβητήσουμε τη θέση μας απέναντι στα πράγματα. Όμως δεν πιστεύω ότι ένα έργο τέχνης μπορεί από μόνο του να αλλάξει την κοινωνία. Μπορεί, όμως, να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του. Και αυτή η μετατόπιση, όταν συναντάται με τη σκέψη, τη συλλογική δράση και την ανάγκη για αλλαγή, μπορεί να αποκτήσει ουσιαστική κοινωνική σημασία.
Έχεις εργαστεί χρόνια στον τομέα εστίασης και σε μέρη όπως στην Λέσβο. Με θέμα αυτό το νησί τι θα ζωγράφιζες;
Ο.Β.: Αν ζωγράφιζα τη Λέσβο, θα ήθελα να αποτυπώσω μια εμπειρία που έχει μείνει πολύ έντονα μέσα μου. Όταν εργαζόμουν σεζόν στον Μόλυβo, συνέπεσα με το πρώτο μεγάλο κύμα προσφυγικών αφίξεων στο νησί. Θυμάμαι ανθρώπους να φτάνουν στις παραλίες με βάρκες, να ζητούν νερό, να αναζητούν μια πρίζα για να φορτίσουν τα κινητά τους και να επικοινωνήσουν με τους οικείους τους, προσπαθώντας να βρουν μια ανάσα ασφάλειας μετά από ένα επικίνδυνο ταξίδι.
Εργαζόμουν τότε σε ένα ζαχαροπλαστείο ψηλά, πάνω από τα γκρεμνά, με θέα στην παραλία της Ψειριάρας, μια παραλία γυμνιστών. Δεν θα ξεχάσω τη στιγμή που Γερμανίδες τουρίστριες απολάμβαναν αμέριμνες το μπάνιο τους και ξαφνικά εμφανίστηκε μέσα από τα κύματα μια βάρκα γεμάτη πρόσφυγες. Οι άνθρωποι έφτασαν στην ακτή φωνάζοντας από χαρά που είχαν σωθεί ενώ οι τουρίστριες έτρεχαν πανικόβλητες να αρπάξουν τις πετσέτες τους και να καλύψουν τα γυμνά σώματά τους. Δύο εντελώς διαφορετικές πραγματικότητες συναντήθηκαν ξαφνικά στην ίδια παραλία. Η ανεμελιά των διακοπών και η ανακούφιση ανθρώπων που είχαν μόλις ξεφύγει από τον κίνδυνο.
Εγώ βρισκόμουν στο ζαχαροπλαστείο, στη λάντζα, πλένοντας πιάτα και ποτήρια, μούσκεμα από την μέση και κάτω. Θυμάμαι να κρατάω ένα πιάτο με τα υπολείμματα από ένα μισοφαγωμένο γαλακτομπούρεκο, έτοιμη να το πετάξω στον σκουπιδοτενεκέ, και να κοιτάζω από το παράθυρο τη βάρκα που είχε φτάσει στην ακτή. Αυτή η εικόνα έχει χαραχτεί στη μνήμη μου. Το πιάτο στα χέρια μου, το γλυκό που περίσσεψε από μια καθημερινή απόλαυση και, λίγο πιο πέρα, άνθρωποι που είχαν διακινδυνεύσει τη ζωή τους για να φτάσουν στην απέναντι όχθη. Πίσω από όλα αυτά απλωνόταν το Αιγαίο, αυτό το απέραντο γαλάζιο που συνδέουμε με την ελευθερία, την ομορφιά και τις διακοπές, αλλά που για κάποιους ανθρώπους είχε γίνει ένα επικίνδυνο πέρασμα, μια διαδρομή ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Θυμάμαι πως άρχισα να τραγουδάω το τραγούδι του Χατζηνάσιου «Εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ». Συχνά συνδέω μουσικά κομμάτια με καταστάσεις που βιώνω, και γενικά τραγουδάω πολύ αν και όχι καλά. Εκείνη τη στιγμή, οι στίχοι αυτοί έμοιαζαν να συμπυκνώνουν όλη την αντίφαση που αντίκριζα. Ο παράδεισος και η κόλαση δεν βρίσκονταν σε διαφορετικά μέρη. Συνυπήρχαν στον ίδιο τόπο, κάτω από τον ίδιο ουρανό, με φόντο την ίδια θάλασσα.
Αν ζωγράφιζα αυτή τη σκηνή, θα ήθελα να κρατήσω ακριβώς αυτή τη συνύπαρξη. Δεν θα με ενδιέφερε να αναπαραστήσω απλώς την άφιξη μιας βάρκας, αλλά να αποτυπώσω την απόσταση ανάμεσα σε διαφορετικές πραγματικότητες που μπορούν να συνυπάρχουν χωρίς να συναντιούνται πραγματικά. Ίσως, μάλιστα, να έβαζα στο πρώτο πλάνο τη λάντζα, τα λερωμένα πιάτα και το γαλακτομπούρεκο, με το Αιγαίο να απλώνεται πίσω τους. Γιατί η ζωή συνεχιζόταν κανονικά, ακόμα κι όταν, λίγα μέτρα πιο πέρα, εκτυλίσσονταν γεγονότα που αφορούσαν την ίδια την ανθρώπινη επιβίωση. Αυτή η αντίφαση με ενδιαφέρει πολύ, το πώς ο παράδεισος και η κόλαση μπορούν να συνυπάρχουν σε απόσταση λίγων μέτρων και να καθρεφτίζονται στο ίδιο απέραντο γαλάζιο.
Το χρώμα, το σχέδιο, η σύνθεση, ο ρυθμός, η κυκλοφορία, το αποτέλεσμα ενός ζωγραφικού έργου σου εναρμονισμένο με την πρόθεσή σου. Όλα αυτά τα βασικά στοιχεία, πώς τα κρίνεις ως τώρα όσον αφορά το ήδη παραγόμενο υλικό σου; Λειτουργούν στην πλειονότητά τους ως ενιαίο σύνολο στα έργα σου όπως θες;
Ο.Β.: Θεωρώ ότι βρίσκομαι ακόμη σε μια διαδικασία αναζήτησης και εξέλιξης και ότι δεν έχω κατακτήσει στον βαθμό που θα ήθελα όλα τα εκφραστικά και τεχνικά μέσα της ζωγραφικής. Υπάρχουν έργα στα οποία αισθάνομαι ότι το χρώμα, το σχέδιο και η σύνθεση λειτουργούν πιο οργανικά μεταξύ τους και υπηρετούν την αρχική μου πρόθεση. Σε άλλα, νιώθω ότι υπάρχει ακόμη μια απόσταση ανάμεσα σε αυτό που θέλω να εκφράσω και στο τελικό αποτέλεσμα.
Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο τα επιμέρους στοιχεία ενός έργου συνδέονται μεταξύ τους. Πώς το χρώμα μπορεί να δημιουργήσει μια συναισθηματική ατμόσφαιρα, πώς το σχέδιο και η σύνθεση οργανώνουν την εικόνα, πώς ο ρυθμός και η κίνηση του βλέμματος καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο αυτή διαβάζεται. Δεν θέλω τα στοιχεία αυτά να λειτουργούν απλώς ως ξεχωριστές τεχνικές επιλογές, αλλά να αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο που υπηρετεί την ιδέα και το συναίσθημα που θέλω να μεταφέρω.
Καθώς η σχέση μου με τη ζωγραφική συνδέεται σε μεγάλο βαθμό και με την εμπειρία μου στη δραματοθεραπεία, έμαθα να αντιμετωπίζω τη δημιουργία όχι μόνο ως έναν τρόπο έκφρασης, αλλά και ως ένα μέσο διερεύνησης του εαυτού μου και επεξεργασίας των εμπειριών μου. Όπως στη δραματοθεραπεία μπορεί να αναδυθεί κάτι που δεν γνωρίζαμε εκ των προτέρων, έτσι και στη ζωγραφική συχνά ξεκινώ χωρίς να έχω απόλυτα ξεκάθαρο τι θέλω να πω. Το ίδιο το έργο, μέσα από τις μορφές, τα χρώματα και τις μεταξύ τους σχέσεις, μπορεί να μου αποκαλύψει κάτι που αρχικά δεν είχα συνειδητοποιήσει.
Αυτή η διαδικασία συνδέεται άμεσα και με τη γραφή μου, ιδιαίτερα με την ποίηση. Πολλές φορές ένα ποίημα γεννά μέσα μου την εικόνα ενός ζωγραφικού έργου, ενώ άλλες φορές, καθώς ζωγραφίζω, αναδύεται ένα ποίημα. Ο λόγος και η εικόνα λειτουργούν για μένα ως δύο διαφορετικοί, σχεδόν παράλληλοι αλλά αλληλοσυμπληρούμενοι τρόποι έκφρασης. Αυτό φαίνεται και στα βιβλία μου. Στη Φυγή, την ποιητική μου ιστορία, τα ζωγραφικά έργα που περιλαμβάνονται είναι δικά μου, όπως δικά μου είναι και τα έργα που χρησιμοποιήθηκαν για το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο της νουβέλας μου, Ο κύριος Ήσυχος. Με ενδιαφέρει αυτή η συνάντηση των δύο τεχνών, όχι μόνο ως αισθητική συνύπαρξη, αλλά και ως δυνατότητα να διευρύνεται το νόημα ενός έργου και να δημιουργούνται νέες αναγνώσεις.
Σε ό,τι αφορά το τελικό εικαστικό αποτέλεσμα, δεν θεωρώ ότι όλα μου τα έργα λειτουργούν ήδη ως ένα απόλυτα εναρμονισμένο σύνολο. Υπάρχουν φορές που αισθάνομαι ότι έχω πλησιάσει αυτό που αναζητώ και άλλες που αντιλαμβάνομαι ότι χρειάζεται να επιστρέψω στη σύνθεση, να αφαιρέσω στοιχεία ή να αναζητήσω διαφορετικές λύσεις. Προσπαθώ να καλλιεργώ την κριτική μου ματιά, να αναγνωρίζω τι λειτουργεί και τι όχι και να μην προσκολλώμαι σε μια εικόνα μόνο και μόνο επειδή έχω επενδύσει χρόνο και κόπο σε αυτήν.
Για μένα, η δημιουργία είναι μια διαρκής συνομιλία ανάμεσα σε αυτό που θέλω συνειδητά να εκφράσω και σε αυτό που ανακαλύπτω στην πορεία. Η πρόκληση είναι να μπορώ να αναγνωρίζω πότε αυτή η ανακάλυψη έχει αποκτήσει ουσιαστική εικαστική μορφή και πότε η πρόθεσή μου δεν έχει ακόμη βρει την κατάλληλη έκφραση. Είτε μέσα από τη ζωγραφική είτε μέσα από τη γραφή, συνεχίζω να μαθαίνω, να πειραματίζομαι και να αναζητώ τρόπους ώστε αυτό που αισθάνομαι ή σκέφτομαι να βρίσκει την πιο ουσιαστική μορφή έκφρασής του.
Τι θετικό έχεις αποκομίσει από τις σπουδές σου στο πανεπιστημιακό Τμήμα δημιουργικού σχεδιασμού κι ένδυσης;
Ο.Β.: Οι σπουδές μου στο Τμήμα δημιουργικού σχεδιασμού και ένδυσης μου πρόσφεραν μια ευρύτερη επαφή με την τέχνη και τη δημιουργική διαδικασία. Μέσα από την Ιστορία της τέχνης, την εξοικείωση με το σχέδιο, τη μελέτη του ανθρώπινου σώματος, τις κατασκευές και το μουλάζ, ήρθα σε επαφή με διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης της μορφής, της δομής και της αισθητικής. Καλλιέργησα την οπτική μου αντίληψη και έμαθα να παρατηρώ πιο προσεκτικά τις αναλογίες, τις γραμμές, τους όγκους, τις υφές και τη σχέση ανάμεσα στο σώμα και τον χώρο.
Αυτό που με γοήτευσε ιδιαίτερα ήταν η ίδια η διαδικασία της δημιουργίας ενός ενδύματος, να ξεκινάς από ένα απλό κομμάτι ύφασμα και μέσα από τη φαντασία, τη μελέτη, τον σχεδιασμό και τη χειρωνακτική εργασία, να δημιουργείς κάτι που προηγουμένως δεν υπήρχε. Υπάρχει κάτι συναρπαστικό σε αυτή τη μετάβαση από την ιδέα στην υλική της υπόσταση, αλλά και στις δοκιμές, στις διορθώσεις και στις απρόβλεπτες δυνατότητες που αναδύονται κατά τη διάρκεια της κατασκευής.
Η ενασχόλησή μου με τον σχεδιασμό κοστουμιών για κάποιες θεατρικές παραστάσεις μου έδωσε την ευκαιρία να προσεγγίσω το ένδυμα και μέσα από μια διαφορετική διάσταση. Στο θέατρο, το κοστούμι δεν αποτελεί απλώς ένα αισθητικό στοιχείο. Συνομιλεί με τον χαρακτήρα, την κίνηση, τη σκηνοθεσία και τον χώρο, συμβάλλοντας στη δημιουργία μιας συνολικής εικόνας και στην αφήγηση μιας ιστορίας. Άλλωστε, το ένδυμα ντύνει έναν καμβά που είναι το ανθρώπινο σώμα και, πάνω του, αποτυπώνει ή διαμορφώνει μια εικόνα που συνδέεται με την ταυτότητα, την εποχή, την κοινωνική θέση, τις αντιλήψεις και τις αισθητικές αξίες μιας κοινωνίας. Μέσα από αυτό μπορούμε να διαβάσουμε κοινωνικά δεδομένα, πολιτισμικές αναφορές, ακόμη και αντιφάσεις της εποχής στην οποία δημιουργείται ή φοριέται.
Θεωρώ, λοιπόν, ότι οι σπουδές αυτές μου έδωσαν κάτι πολύ ουσιαστικότερο από μια εξειδικευμένη γνώση γύρω από το ένδυμα. Με βοήθησαν να αντιληφθώ τη δημιουργία ως μια σύνθετη διαδικασία, στην οποία συνυπάρχουν η παρατήρηση, η φαντασία, η τεχνική, η κατασκευή και η ανάγκη έκφρασης. Κυρίως, μου έδωσαν την ευκαιρία να κατανοήσω ότι ένα αντικείμενο ή μια μορφή δεν υπάρχει αποκομμένη από τον άνθρωπο και την κοινωνία, αλλά μπορεί να φέρει και να μεταδίδει πολλαπλά νοήματα.
Η δραματοθεραπεία την οποία επίσης σπούδασες, πώς μπορεί να εξηγεί και να δίνει λύσεις σε προβλήματα σχέσεων στην σημερινή κοινωνία μας;
Ο.Β.: Η δραματοθεραπεία είναι μια θεραπευτική προσέγγιση που αξιοποιεί το θέατρο, το παιχνίδι ρόλων, την κίνηση, τον αυτοσχεδιασμό και τη συμβολική έκφραση, δίνοντας στον άνθρωπο τη δυνατότητα να προσεγγίσει βιώματα και συναισθήματα που δεν είναι πάντα εύκολο να εκφραστούν μέσα από τον λόγο.
Πιστεύω ότι μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά στην κατανόηση των προβλημάτων που εμφανίζονται στις ανθρώπινες σχέσεις, καθώς μας δίνει τη δυνατότητα να παρατηρήσουμε τον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε με τους άλλους, τους ρόλους που αναλαμβάνουμε, τις προσδοκίες που έχουμε και τα μοτίβα συμπεριφοράς που συχνά επαναλαμβάνουμε χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Μέσα από τη βιωματική διαδικασία μπορούμε να δοκιμάσουμε διαφορετικούς τρόπους αντίδρασης, να δούμε μια κατάσταση από τη θέση του άλλου και να αναγνωρίσουμε συναισθήματα ή ανάγκες που δυσκολευόμαστε να εκφράσουμε άμεσα.
Στη σημερινή κοινωνία, όπου η επικοινωνία είναι συχνά γρήγορη και αποσπασματική, ενώ η ουσιαστική επαφή δεν είναι πάντα αυτονόητη, θεωρώ σημαντικό να δημιουργούνται χώροι στους οποίους οι άνθρωποι μπορούν να σταθούν απέναντι στον εαυτό τους και στους άλλους με μεγαλύτερη ειλικρίνεια. Πολλές φορές εγκλωβιζόμαστε σε ρόλους που έχουμε μάθει να υποδυόμαστε. Τον ρόλο του δυνατού, του αδιάφορου, του ανθρώπου που πρέπει πάντα να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των άλλων. Μπορεί να δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε τι πραγματικά αισθανόμαστε ή να εκφράσουμε τις ανάγκες μας, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται αποστάσεις, παρεξηγήσεις και συγκρούσεις.
Η δραματοθεραπεία δεν προσφέρει σίγουρα έτοιμες απαντήσεις ούτε μπορεί από μόνη της να επιλύσει κάθε πρόβλημα μιας σχέσης. Μπορεί, όμως, να δημιουργήσει τις συνθήκες για μεγαλύτερη αυτογνωσία, ενσυναίσθηση και ουσιαστικότερη επικοινωνία. Μας βοηθά να κατανοήσουμε ότι ο τρόπος με τον οποίο σχετιζόμαστε με τους άλλους συνδέεται και με τη δική μας ιστορία, τις εμπειρίες, τους φόβους και τις προσδοκίες μας.
Για μένα, η αξία της βρίσκεται ακριβώς στη δυνατότητα που μας δίνει να προσεγγίζουμε όσα μας δυσκολεύουν όχι μόνο μέσα από τη λογική ανάλυση, αλλά και μέσα από τη βιωματική εμπειρία. Κάποιες φορές χρειάζεται να δούμε μια κατάσταση να αναπαρίσταται μπροστά μας, να πάρουμε απόσταση από αυτήν και να τη βιώσουμε διαφορετικά, προκειμένου να αρχίσουμε να την κατανοούμε. Και αυτή η κατανόηση μπορεί να αποτελέσει την αρχή μιας ουσιαστικής αλλαγής στον τρόπο με τον οποίο σχετιζόμαστε με τον εαυτό μας και τους άλλους.
Η θεατρική εμψύχωση, σεμινάρια της οποίας έχεις παρακολουθήσει αλλά και η συμμετοχή σου σε θεατρικές ομάδες τι ουσιώδες σου έχουν προσφέρει;
Ο.Β.: Η θεατρική εμψύχωση και η συμμετοχή μου σε θεατρικές ομάδες μου έχουν προσφέρει πολλά, τόσο σε προσωπικό όσο και σε δημιουργικό επίπεδο. Πέρα από την επαφή μου με το σώμα, την κίνηση και τον αυτοσχεδιασμό, θεωρώ ότι έχουν επηρεάσει ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο παρατηρώ τους ανθρώπους και γράφω.
Για μένα, μια θεατρική ομάδα είναι μια μικρή κοινωνία. Μέσα σε αυτήν συναντώνται διαφορετικές προσωπικότητες, επιθυμίες, ανάγκες και αντιφάσεις. Δημιουργούνται σχέσεις, αναπτύσσονται δυναμικές, εμφανίζονται συγκρούσεις, συνεργασίες και απρόσμενες συμπεριφορές. Όλα αυτά αποτελούν ένα πεδίο παρατήρησης της ανθρώπινης φύσης, αλλά και μια ευκαιρία να αναρωτηθούμε πώς λειτουργούμε μέσα σε μια ομάδα, πώς σχετιζόμαστε με τους άλλους και ποιους ρόλους αναλαμβάνουμε στην καθημερινή μας ζωή.
Πολλά από τα ποιήματα και τα κείμενά μου, καθώς και η νουβέλα μου Ο κύριος Ήσυχος, έχουν τις ρίζες τους σε εργαστήρια και αυτοσχεδιασμούς που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο σεμιναρίων θεατρικής εμψύχωσης. Είναι σαν η ομάδα να μου προσφέρει ένα ακατέργαστο υλικό, το οποίο στη συνέχεια καλούμαι να επεξεργαστώ, να συναρμολογήσω και να μετασχηματίσω σε κάτι καινούργιο. Ένας αυτοσχεδιασμός, μια φράση, μια κίνηση ή μια απρόσμενη αντίδραση μπορεί να αποτελέσει το αρχικό ερέθισμα για ένα ποίημα ή μια ολόκληρη ιστορία.
Είμαι άνθρωπος που παρατηρεί πολύ τους άλλους. Με ενδιαφέρουν οι συμπεριφορές, οι αντιφάσεις και όσα μπορεί να κρύβονται πίσω από τα λόγια ή τις πράξεις μας. Πολλά από τα κείμενα και τα ποιήματά μου δεν βασίζονται απαραίτητα σε προσωπικά μου βιώματα. Μπορεί να γεννηθούν από μια ιστορία που άκουσα, από μια κατάσταση που παρατήρησα ή από την εμπειρία ενός άλλου ανθρώπου που με άγγιξε. Όλα αυτά, βέβαια, περνούν μέσα από το δικό μου φίλτρο, τη φαντασία και τη συναισθηματική μου αποκωδικοποίηση, μέχρι να αποκτήσουν μια νέα, αυτόνομη μορφή.
Νομίζω πως το σημαντικότερο πράγμα που έχω αποκομίσει από τη θεατρική εμψύχωση είναι ότι η δημιουργία μπορεί να ξεκινήσει από τη συνάντηση με τους άλλους. Η ομάδα γίνεται ένας μικρός χώρος μέσα στον οποίο μπορείς να παρατηρήσεις, να βιώσεις και να ανακαλύψεις πλευρές της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Και αυτό το κοινό βίωμα, μέσα από τη δική σου δημιουργική επεξεργασία, μπορεί να μεταμορφωθεί σε κάτι προσωπικό και ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινο.
Υπάρχει κάποιο ποίημα δικό σου ή άλλο που να θεωρείς ως το πιο αγαπημένο σου;
Ο.Β.: Δεν έχω ένα συγκεκριμένο αγαπημένο ποίημα. Υπάρχουν έργα που με συγκινούν για διαφορετικούς λόγους και σε διαφορετικές περιόδους της ζωής μου.
Αυτή την περίοδο μελετώ τον Μίλτο Σαχτούρη και θα ξεχώριζα το ποίημά του «Το ψωμί». Με ενδιαφέρει ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιεί το παράδοξο και τις εικόνες για να προσεγγίσει την πραγματικότητα από μια διαφορετική οπτική, αποκαλύπτοντας όσα δεν είναι πάντοτε ορατά με την πρώτη ματιά. Θα ξεχώριζα επίσης το «Γιαλό γιαλό» της Κικής Δημουλά, για τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει την εσωτερική αναζήτηση και την ανθρώπινη επιθυμία. Με συγκινεί αυτή η διαρκής κίνηση ανάμεσα σε όσα μας κρατούν δεμένους και στην ανάγκη μας να απομακρυνθούμε, να αναζητήσουμε έναν άλλο τόπο, μια διαφορετική δυνατότητα ύπαρξης.
Γενικότερα, δεν έχω την ανάγκη να κατατάσσω τα έργα ή να αναζητώ ένα και μοναδικό αγαπημένο. Όταν συναντώ ένα έργο που με αγγίζει, το διαβάζω, το βιώνω με τα μάτια, με τα αφτιά, με τις αισθήσεις κι έπειτα το απορροφώ και το αφήνω να φύγει. Συχνά ξεχνώ ακόμα και το όνομα του δημιουργού. Αυτό που μένει είναι η αίσθηση, κάτι που έχει μετακινηθεί μέσα μου, ακόμα κι αν δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς τι είναι. Εκεί γεννιέται η δική μου ουσιαστική συνάντηση με την τέχνη, όχι στο να την κατέχω, αλλά στο να την αφήσω να με διαπεράσει.
Συγγραφείς και ποιητές αγαπημένοι σου, ποιοι είναι;
Ο.Β.: Είναι αρκετοί οι συγγραφείς και οι ποιητές που αγαπώ, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους. Είμαι ένας βαθιά συναισθηματικός άνθρωπος και συχνά ταυτίζομαι με αυτό που διαβάζω. Υπάρχουν βιβλία που με έχουν αγγίξει τόσο βαθιά, ώστε έχουν συνδεθεί με συγκεκριμένες περιόδους της ζωής μου και με τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο.
Η Αλκυόνη Παπαδάκη είναι μια συγγραφέας που με σημάδεψε συναισθηματικά. Τα βιβλία της έπεσαν στα χέρια μου όταν ήμουν περίπου δεκαοκτώ με είκοσι ετών και η γραφή της άγγιξε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμουν την αγάπη και την απώλεια. Θυμάμαι πως τότε σκέφτηκα: «Ξέρεις κάτι; Θέλω να γράψω κι εγώ για όλα αυτά που κουβαλάω και έχω μέσα μου.». Ήταν μια στιγμή κατά την οποία ένιωσα την ανάγκη να δώσω κι εγώ μορφή, μέσα από τη γραφή, σε όσα υπήρχαν μέσα μου.
Ένας συγγραφέας που με άγγιξε ιδιαίτερα είναι ο Γιάννης Πετρόπουλος, μέσα από τη «Σκέψη», το πρώτο βιβλίο που με έβαλε να αναρωτηθώ ουσιαστικά για τα όρια της ελευθερίας. Παρότι δεν είναι ποιητικό βιβλίο, με συνεπήρε ποιητικά και μου άνοιξε τον δρόμο προς μια πιο ελεύθερη γραφή. Με έκανε να αναρωτηθώ για την ελευθερία όχι μόνο ως ιδέα, αλλά και ως δυνατότητα έκφρασης, ως δικαίωμα να αναζητάς τη δική σου γλώσσα χωρίς να περιορίζεσαι από προκαθορισμένα όρια.
Αγαπώ πολύ τον Γιάννη Κοντραφούρη, τόσο για τον θεατρικό του λόγο όσο και για τα ποιήματά του. Η σχέση μου με το θέατρο με έφερε σε επαφή με τον Σαίξπηρ σε σχετικά μεγάλη ηλικία, μέσα από τη δραματοθεραπεία. Με συνεπήρε η ποιητική διάσταση των έργων του, η δύναμη του λόγου του και ο τρόπος με τον οποίο φωτίζει τις αντιφάσεις και τις διαφορετικές όψεις της ανθρώπινης φύσης.
Σημαντικοί σταθμοί στην αναγνωστική μου πορεία υπήρξαν επίσης ο Τζορτζ Όργουελ με το «1984» και ο Γουίλιαμ Γκόλντινγκ με το «Ο άρχοντας των μυγών». Είναι δύο έργα που με έκαναν να σκεφτώ βαθύτερα την εξουσία, την ελευθερία, την κοινωνία και τις αντιφάσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Με ενδιαφέρει η λογοτεχνία που δεν περιορίζεται στην αφήγηση μιας ιστορίας, αλλά δημιουργεί ερωτήματα και μετακινεί τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα.
Θα αλλάξω λίγο την ερώτηση τώρα και θα απαντήσω στο ποιο είναι το βιβλίο που δεν θα ξεχάσω ποτέ, κι αυτό είναι το «Ένα ανήσυχο μυαλό» της Kay Redfield Jamison. Λόγω της προσωπικής μου εμπειρίας με την ψυχική ασθένεια ενός συγγενικού μου προσώπου, το διάβασα με ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση. Θυμάμαι ότι έκλαιγα όλη μέρα. Με άγγιξε βαθιά, γιατί μέσα από τις σελίδες του συναντούσα μια πραγματικότητα που δεν μου ήταν άγνωστη, αλλά παρουσιαζόταν με έναν τρόπο που μου επέτρεψε να τη δω διαφορετικά. Είναι ένα από τα βιβλία που άλλαξαν την οπτική μου και με έκαναν να κατανοήσω βαθύτερα μια δύσκολη ανθρώπινη εμπειρία.
Αγαπώ πολύ και την ευρωπαϊκή λογοτεχνία και ποίηση. Ξεχωρίζω τον Τσέζαρε Παβέζε και το έργο του «Ο θάνατος», τον Ράινερ Μαρία Ρίλκε και το ποίημά του «Σβήσε τα μάτια μου», αλλά και πολλά ποιήματα και κείμενα του Μπρεχτ. Είναι δημιουργοί που με προσελκύουν με διαφορετικούς τρόπους, είτε μέσα από τη συμπύκνωση της σκέψης είτε μέσα από τη γλώσσα και τη δύναμη των εικόνων τους. Μου αρέσει πολύ και ο Ντάριο Φο, τον οποίο θαυμάζω ιδιαίτερα για την αμεσότητά του. Η αγάπη μου για το έργο του συνδέεται και με την αγάπη μου για την commedia dell'arte. Με γοητεύει αυτή η θεατρική παράδοση, η σωματικότητα, οι μεταμορφώσεις, οι χαρακτήρες και η ελευθερία με την οποία το κωμικό μπορεί να συναντήσει το κοινωνικό σχόλιο. Με ενδιαφέρει αυτή η αμεσότητα του θεάτρου, η δυνατότητά του να επικοινωνεί με τον θεατή χωρίς να χάνει την πολυπλοκότητά του.
Νομίζω, τελικά, ότι στη λογοτεχνία αναζητώ δύο πράγματα που μπορεί να μοιάζουν αντίθετα, αλλά για μένα είναι εξίσου απαραίτητα. Από τη μία, θέλω να συναντώ κάτι βαθιά ανθρώπινο, κάτι που με συγκινεί και με κάνει να αναγνωρίζω κομμάτια του εαυτού μου. Από την άλλη, έχω εξίσου ανάγκη να απομακρύνομαι από τον εαυτό μου και να ανακαλύπτω καινούργιους κόσμους, να μεταφέρομαι σε ένα διαφορετικό διανοητικό σύμπαν που διευρύνει τα όρια της σκέψης μου. Να μπορώ, μέσα από την ανάγνωση, να αισθάνομαι πιο βαθιά, αλλά και να σκέφτομαι διαφορετικά.
Πες όσο πιο περιεκτικά περί της θεματικής των δύο ήδη λογοτεχνικών βιβλίων σου.
Ο.Β.: Το «Η φυγή [ή αλλιώς] σκέψεις σε ένα λευκό τετράδιο» είναι το πρώτο μου βιβλίο. Περιλαμβάνει ποιήματα που έγραψα από την ηλικία των 18 έως τα 27 μου χρόνια, τα οποία επέλεξα, συνέδεσα και οργάνωσα εκ των υστέρων, δημιουργώντας μια ποιητική ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Μέσα από την αγάπη, την απώλεια, τη μοναξιά, τις αναμνήσεις και τις εσωτερικές συγκρούσεις, ξεδιπλώνεται μια διαδρομή ανάμεσα στην προσκόλληση και την ανάγκη για ελευθερία, στην παραμονή και τη φυγή, στην αναμέτρηση με όσα κουβαλάμε και στην προσπάθεια να αποδεσμευτούμε από αυτά. Τα ποιήματα συνοδεύονται από δικά μου εικαστικά έργα, τα οποία συνομιλούν με το κείμενο και αποτελούν μέρος της ίδιας δημιουργικής έκφρασης.
Ο «Κύριος Ήσυχος ή Ο κόσμος όπως δεν τον ζητήσαμε» είναι μια σουρεαλιστική, σατιρική νουβέλα που διαδραματίζεται σε έναν παράλογο κόσμο, όπου οι κάτοικοί του έχουν κεφάλια φρούτων και η παραδοξότητα αποτελεί μέρος της καθημερινότητάς τους. Μέσα από την περιπέτεια ενός λογιστή που αρχίζει να θέτει ερωτήματα, το βιβλίο σχολιάζει την εξουσία, την κοινωνική ιεραρχία, τη χειραγώγηση και την παθητική αποδοχή της πραγματικότητας. Με όχημα το χιούμορ και το παράλογο, θέτει ερωτήματα για την ελευθερία της σκέψης, την κανονικότητα και το τίμημα της αμφισβήτησης ενός συστήματος που δεν ανέχεται τις ερωτήσεις. Άλλωστε, αν το καλοσκεφτούμε, δεν απέχει και τόσο από την κοινωνία που ζούμε.
Ετοιμάζεις κάτι για παρουσίαση στη λογοτεχνική και ζωγραφική σου εργασία κι αν ναι, θες να πεις;
Ο.Β.: Αυτή την περίοδο ετοιμάζω την πρώτη μου ποιητική συλλογή, η οποία θα συνοδεύεται και πάλι από δικά μου εικαστικά έργα. Με ενδιαφέρει να συνεχίσω αυτή τη συνομιλία ανάμεσα στον λόγο και την εικόνα, που αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι της δημιουργικής μου ταυτότητας.
Παράλληλα, δουλεύω πάνω στη δεύτερη νουβέλα μου, η οποία θα κινηθεί σε πιο ψυχολογικούς δρόμους. Με ενδιαφέρει να εξερευνήσω βαθύτερα τον εσωτερικό κόσμο των χαρακτήρων, τις αντιφάσεις τους και όσα συχνά παραμένουν αθέατα κάτω από την επιφάνεια της συμπεριφοράς τους.
Και τα δύο έργα βρίσκονται πλέον στο τελικό στάδιο της δημιουργίας τους. Προτιμώ, ωστόσο, να μην αποκαλύψω περισσότερα προς το παρόν. Ανυπομονώ να ολοκληρωθούν και να συναντηθούν με τους αναγνώστες από το νέο έτος.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Η Όλγα Βακούφη γεννήθηκε το 1982 στην Αθήνα και από τότε προσπαθεί να καταλάβει πώς λειτουργεί ο κόσμος, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, αλλά με επιμονή. Ασχολείται με τη γραφή και τη ζωγραφική ως τρόπους κατανόησης και έκφρασης, κινούμενη ανάμεσα στο συναίσθημα και την παρατήρηση. Έχει σπουδάσει Σχεδιάστρια ενδυμάτων και Δραματοθεραπεία, ενώ έχει ασχοληθεί με το θέατρο, στοιχεία που διαμορφώνουν τον τρόπο που προσεγγίζει τους χαρακτήρες και τις ιστορίες της, με έμφαση στις αντιφάσεις και τις μικρές υπερβολές της ανθρώπινης φύσης. Την απασχολούν όσα δεν λέγονται εύκολα, όσα μένουν στο ενδιάμεσο. Εκεί όπου το συναίσθημα προηγείται της εξήγησης και η έκφραση γίνεται αναγκαιότητα. Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί σε ηλεκτρονικά περιοδικά, ενώ έχει συμμετάσχει σε συλλογικές εκδόσεις σύγχρονης ποίησης, όπως οι ανθολογίες σύγχρονης ελληνικής αντιπολεμικής ποίησης Ενύπνιον ήλθεν όνειρος (εκδόσεις Κυβέρτι) και Ανθολόγηση σύγχρονης ποίησης για τη γυναίκα (Σβούρα εκδοτική). Η φυγή [ή αλλιώς] σκέψεις σε ένα λευκό τετράδιο αποτέλεσε την πρώτη της προσωπική εκδοτική παρουσία στον χώρο της ποίησης. Το Ο κύριος Ήσυχος ή Ο κόσμος όπως δεν τον ζητήσαμε είναι η πρώτη της νουβέλα και, κατά πάσα πιθανότητα, όχι η τελευταία της απόπειρα να συνεννοηθεί με την πραγματικότητα, αν κι αυτό παραμένει υπό διερεύνηση.
