Νικ δε Ντικ

Ο Ιωάννης Αθανασόπουλος είναι ο Νικ δε Ντικ

Μια ιστορία για τους δύο ανθρώπους που κρύφτηκαν για χρόνια από την αλήθεια.

Ο Σταυριανός Κιναλόπουλος γράφει ένα κείμενο με τόλμη, για όλους αυτούς που γεννήθηκαν διαφορετικοί και πάντα ένιωθαν λιγότερο άνθρωποι από όλους εμάς τους υπόλοιπους. Όλους εμάς που κοροϊδεύαμε τη διαφορετικότητα από την παιδική μας ηλικία. Ό,τι δεν ήταν σαν εμάς φαινόταν στα μάτια μας σαν αρρώστια, κάτι κακό, κάτι που δεν έπρεπε να υπάρχει. Και όμως, το μόνο που δεν έπρεπε να υπάρχει είναι η ανθρώπινη κακία.

Το κείμενο Νικ δε Ντικ μας μιλά για τον Νίκο που τόλμησε να γεννηθεί διαφορετικός σε ένα εχθρικό περιβάλλον όπου η σεξουαλικότητα είχε συγκεκριμένους κανόνες.

Ο Νίκος γεννήθηκε στην Κρήτη και μάλιστα στα Σφακιά τη δεκαετία του '80. Ήταν διαφορετικός και έμαθε καλά να το κρύβει. Όλη τη ζωή του εκεί έπαιζε έναν ανιαρό ρόλο για κάτι που δεν τον αντιπροσώπευε. Μόνη του παρηγοριά, όταν ήταν μόνος του, να φορά τα φορέματα της μαμάς και να ονειρεύεται ακούγοντας την αγαπημένη του μουσική.

Ο Νίκος έμαθε να αντιμετωπίζει με στωικότητα όλες τις ταπεινώσεις που γνώρισε από την οικογένεια, το σχολείο, τον περίγυρο και τον στρατό. Κρύβονταν καλά, έτσι είχε μάθει από τότε που γνώρισε τη διαφορετικότητά του.

Ο Νίκος έπρεπε να «γιατρευτεί» νωρίς κάνοντας οικογένεια και τον παντρεύουν με μία κοπέλα που έμοιαζε πολύ με τη μητέρα του, που δεν μιλούσε παρά μόνο με τα μάτια, που έβλεπαν και ήξεραν πολλά.

Ο Νίκος γίνεται πατέρας και συνεχώς ασφυκτιά μέσα σε ένα περιβάλλον που δεν θέλει να ζήσει άλλο. Έτσι κάνει την επανάστασή του φεύγοντας για Αθήνα και εν τέλει σκηνοθετώντας τον θάνατό του. Ο Νίκος σταδιακά μετατρέπεται σε Νίκη και νιώθει ελεύθερη. Ζει πια τη ζωή του στα όρια, χωρίς φραγμούς, με πάθος, με ένταση, με αγοραίο έρωτα... μα συνεχίζει να πονά από τις πληγές που δεν λένε να κλείσουν.

Πρέπει να κάνει έναν απολογισμό για να διώξει τις σκιές του σκοτεινού παρελθόντος με την ιδιότητα που αυτός επιθυμεί να έχει. Όμως το παρελθόν θα επιστρέψει και πάλι σκοτεινό.

Η Νίκη παίρνει την εκδίκησή της και λυτρώνεται.
Άλλωστε, η βία φέρνει βία.

Ο Ιωάννης Αθανασόπουλος είναι ο Νικ δε Ντικ, ο Νίκος, η Νίκη... και μας μεταφέρει την αλήθεια αυτών που δεν ύψωσαν ποτέ φωνή. Και το κάνει τόσο καλά που συγκινεί και ταυτιζόμαστε όσοι μπορούμε να καταλάβουμε το δικαίωμα του κάθε πλάσματος να επιλέγει τη δική του κατεύθυνση.

Μας κάνει να αναρωτηθούμε πόσοι από εκείνους που έριξαν την πέτρα τους είναι αναμάρτητοι!

Μια καλή σκηνοθετική προσέγγιση από τον Κωνσταντίνο Πασσά.
Μια ζεστή, αληθινή ερμηνεία από τον Ιωάννη Αθανασόπουλο που, σε κάποια σημεία, είναι συγκλονιστικός.

Μια όμορφη θεατρική εμπειρία που μας δίνει μια ευκαιρία για τον δικό μας απολογισμό.

Ευχαριστώ την πάντα ευγενική Μαρκέλλα Καζαμία, υπεύθυνη επικοινωνίας, για τη διάθεση των προσκλήσεων.



Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου