Πάρκαρε στην αυλή του Χάρβαρντ

Φωτογραφίες συντάκτριας από την παράσταση Πάρκαρε στην αυλή του Χάρβαρντ, του Ίσραελ Χόροβιτς, σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντωνίου

Πάρκαρε στην αυλή του Χάρβαρντ
, του Ίσραελ Χόροβιτς, σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντωνίου, στη θεατρική σκηνή Αντώνης Αντωνίου, με τον ίδιο και τη σύζυγό του να ερμηνεύουν δύο πολύ σπουδαίους ρόλους.

Ο πάντα επικοινωνιακός, καλοσυνάτος κύριος Αντωνίου μας εξέπληξε για ακόμα μία φορά με το σκηνοθετικό και υποκριτικό του ταλέντο. Πολύτιμη βοηθός και συνοδοιπόρος του η κυρία Νατάσα Ασίκη, ήρεμη δύναμη, στέκεται λίγο πιο πίσω αφήνοντάς του το χώρο να διαπρέψει.

Μια εξαιρετική παράσταση, βαθιά συγκινητική και ανθρώπινη με απρόβλεπτο τέλος που μας άφησε όλους έκθαμβους.

Ο Τζέικομπ και η Καθλίν είναι δύο –φαινομενικά– αντίθετοι άνθρωποι. Εκείνος απόμακρος, σοβαρός, μορφωμένος... εκείνη προσιτή, χαλαρή, χωρίς ακαδημαϊκή μόρφωση.

Όταν ο συνταξιούχος καθηγητής μουσικής και αγγλικής φιλολογίας χρειάζεται μια οικιακή βοηθό για το σπίτι του, έχοντας μεγαλώσει πια και μην μπορώντας να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις ενός σπιτιού, η Καθλίν ανταποκρίνεται στην αγγελία του και πηγαίνει να εργαστεί κοντά του.

Μεταξύ τους αναπτύσσεται μια σχέση ιδιόρρυθμη αλλά απόλυτα ουσιαστική. Έχουν τις κόντρες τους, τις διενέξεις τους, αστειεύονται, θυμούνται γεγονότα που στιγμάτισαν τις ζωές τους και κάπου εκεί, με την πάροδο των ημερών, γνωρίζουν καλύτερα ο ένας τον άλλον, δένονται συναισθηματικά και ανακαλύπτουν ότι τελικά αυτά που τους ενώνουν είναι πολύ πιο σημαντικά από αυτά που τους χωρίζουν.

Το να ζει κάποιος μόνος του, με μοναδική παρηγοριά το ραδιόφωνό του, την αγαπημένη του μουσική και την ανάπαυση σε μια άνετη πολυθρόνα είναι πάρα πολύ δύσκολο. Η μοναξιά δεν υποφέρεται, γίνεται θηλιά και πνίγει. Όταν βρίσκεται όμως ο κατάλληλος άνθρωπος να σε κάνει να αφεθείς, να εξωτερικεύσεις αυτά που κρύβεις μέσα σου, γίνεσαι άλλος άνθρωπος, πιο ζωντανός, πιο ανθρώπινος. Αυτό έγινε στην περίπτωση του Τζέικομπ και της Καθλίν.

Μια παράσταση σοβαρή όπου οι ηθοποιοί στέκουν αξιοπρεπείς, αποδίδοντας με ακρίβεια τους ρόλους τους, μεταδίδοντάς μας όλα τα μηνύματα που πρέπει με άμεσο τρόπο.

Τροφή για σκέψη το θέμα της, μας αφορά όλους το πώς η συμπεριφορά μας επηρεάζει τη σχέση μας με τους συνανθρώπους μας καθώς και τις επιπτώσεις που έχει στις συναναστροφές μας.

Η μοναξιά στην τρίτη ηλικία, ειδικά όταν δεν υπάρχει οικογένεια, θίγεται στην παράσταση και πονάει πολύ και μόνο ως σκέψη. Μοναχός δεν αντέχει κανένας ακόμα κι αν βρίσκεται στον παράδεισο.



Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου