koukidaki: Ζωής αγαλιάσματα

Άννας Ζανιδάκη

Έργο τέχνης από τη Sarko Meené [Έργο της έκθεσης Floral Meteorites from Armenia]

Ποια μανούλα δεν ένιωσε το σκίρτημα της ψυχούλας της, αντιλαμβανόμενη την πρώτη κίνηση του μωρού της στην κοιλίτσα της;

Ποια μανούλα δεν έκλαψε, αντιλαμβανόμενη τον πρώτο χτύπο στο υπερηχογράφημα όταν είχε επισκεφτεί τον γυναικολόγο της;

Ποια μανούλα δεν θέλησε να αποτυπώσει αυτές τις στιγμές στη μνήμη της, σαν μονάκριβό της και μόνο θησαυρό!

Ποια μανούλα δεν διεκδικεί στο χρονοδιάγραμμα της ζωής της αυτές τις μοναδικές στιγμές.

Είναι αυτές που αισθάνεσαι το δημιούργημα μιας ένωσης, μιας αγάπης και ενός έρωτα να αποκτά σάρκα και οστά.

Μα πάνω απ' όλα όταν συνειδητοποιείς αυτό το μεγαλείο της εγκυμοσύνης, μονάκριβα κοσμήματα στα θησαυροφυλάκια της ψυχής και της ζωής ολόκληρης.

Ποια μανούλα δε θέλει να 'χει στη σκέψη της αυτές τις στιγμές και να τις κουβαλά πάντα μέσα της;

Χωρίς κανένας άλλος να 'ναι σε θέση και ικανός να διαισθανθεί όλο αυτό το αριστούργημα της φύσης, καθώς τελείται και συντελείται στο δικό της σώμα και μόνο.

Ποια μανούλα δεν θέλει να μιλήσει και να αναπτύξει τα δικά της θεωρήματα σχετικά με τις ακριβοθώρητες εκείνες στιγμές, λεπτά, ώρες, μέρες και μήνες, που διατελείται μέσα της το μεγαλούργημα της κύησης;

Με μοναδικό παραλήπτη, την ίδια φυσικά και τον πατέρα του παιδιού.

Αλλά ξέρετε... πιο απόμακρα σε σχέση με την αίσθηση εκείνη, που κάτι κουνιέται μέσα μας, κάτι μας ειδοποιεί και μας προειδοποιεί ανάλογα με τις δικές μας διαθέσεις και τις δικές μας εύκολες ή δύσκολες μέρες.

Αγκαλιάσματα της ψυχής, που θέλουμε να τονίσουμε και να αισθανθούν και οι υπόλοιποι.

Αλλά πιστέψτε με, αρκετά δύσκολο ως ακατόρθωτο, καθώς το σώμα μας, μας μιλάει και εμείς απλά πρέπει να το αφουγκραστούμε και να το προστατέψουμε.

Πάνω απ' όλους και απ' όλα, είναι εκείνο το αθώο μωράκι, που δεν μας φταίει σε τίποτα και θα πρέπει να το θωρακίσουμε πάση θυσία.

Τροφοδοτούμε τις σκέψεις μας, το μυαλό μας.

Εφόσον είμαστε κι εμείς σε θέση με τον άντρα μας, τον σύντροφό μας, να το δούμε με ηρεμία, γαλήνη, θαλπωρή.

Μα και πάνω απ' όλα ψυχική κατάνυξη και απόλυτη αγάπη και στοργή, μα πάνω απ' όλα με εκείνο το χρίσμα.

Αυτό που μας έχει δοθεί εξ άνωθεν και που –καμιά φορά– δεν λέμε να νιώσουμε, να κατανοήσουμε και κυρίως να αντιληφθούμε το μέγιστο δώρο του Θεού, απέναντί μας.

Μα υπάρχουν κι εκείνες οι μανούλες της καρδιάς που... όχι απλά της καρδιάς, του νου και της σκέψης, του σεβασμού και της καλοσύνης, της απεριόριστης εκείνης προσφοράς, μα και καθολικής δωρεάς τού «είναι» της απέναντί μου... Ναι, νιώθω απόλυτα, απεριόριστα ευλογημένη που μου 'τυχε αυτό το συμβάν και σώθηκε και η δική μου η ψυχή, η ζωή.

Ζωής αγαλιάσματα θεωρούνται και οι συμπεριφορές εκείνες που μας χαράζουν το «είναι» μας, δρομολογούν τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας.

Τροφοδοτούνται τα «θέλω» μας και τα «πρέπει» μας.

Συστεγάζοντας εκείνα τα μονοπάτια της ζωής και της ευθύνης μας.

Απέναντι στα παιδιά μας, σ' εκείνες τις ψυχές που αβοήθητες ζητούν και επικαλούνται –άραγε– τη δική μας καλοσύνη.

Για να πούμε και το πιο σωστό, εμείς θα πρέπει να σταθούμε δίπλα τους και να νιώσουμε, να αισθανθούμε και να αφουγκρασθούμε τα δικά τους «θέλω».

Τα όνειρά τους, χωρίς πολλά πολλά λόγια, αρκεί να τα ακούσουμε και να νιώσουμε μαζί μ' αυτά.

Όπως η επικοινωνία τελείται και επιτελείται σε όμορφα και ομαλά επίπεδα συνεννόησης, παρά παραλογισμού και αγνωμοσύνης ταυτόχρονα.

Μανούλες της καρδιάς, που δεν θα πρέπει να τις ξεχωρίζουμε από τις βιολογικές.

Καθώς μπορώ να σας διαβεβαιώσω καμιά φορά, συχνά ή και διόλου σπάνια, συναντάμε τέτοια άτομα.

Με δύναμη ψυχής και με υλικά συστεγασμένα στα οικοδομήματα των δωμάτων, των ψυχών και των αισθήσεών τους.

Έτσι ώστε η παρουσία τους ποτέ να μην εξακριβώνει την απουσία τους, εν αντιθέσει με κάποιες βιολογικές, φερόμενες μητέρες.

Αυτές που εκτελούν ποινές κακουργιοδικείου των αθώων ψυχών των παιδιών τους.