Δρ. Ύπνος

(spoiler alert)

Μου αρέσει να διαβάζω ένα βιβλίο και μετά να βλέπω την ταινία που γυρίστηκε βασισμένη σε αυτό, μα τελευταία μου αρέσει κατά περιπτώσεις να κάνω και το αντίστροφο. Ετούτο το δεύτερο συνέβη και με την ταινία «Δρ. Ύπνος» καθώς πρώτα απόλαυσα τα επί οθόνης και στο μέλλον θα διαβάσω το βιβλίο.

Τι εστί καταρχήν «Δρ. Ύπνος»;

Είναι η άτυπη συνέχεια του βιβλίου «Η Λάμψη» του Στίβεν Κινγκ από το μακρινό 1977 που αποτελεί ένα βιβλίο σταθμό (τόσο για τον συγγραφέα όσο και για πολλούς αναγνώστες του). Το βιβλίο «Η Λάμψη» το 1980 κινηματογραφήθηκε από τον οραματιστή «δάσκαλο» Στάνλεϊ Κιούμπρικ και έγραψε τη δική του ιστορία παραμένοντας ανεξίτηλο στο πάνθεον των ταινιών τρόμου, αποτυπώνοντας πρωτότυπες λήψεις και ιδέες που σκιαγραφούν το κλειστοφοβικό συναίσθημα του έργου (και των ηρώων του), τη φύση της τρέλας μέσω των εξαρτήσεων, τα πάθη, τις λαβυρινθώδεις επεκτάσεις του νου, την παιδική κακοποίηση και άλλα. Δυστυχώς, πέρασε στις συνειδήσεις πολλών και για τις μνημειώδεις ενστάσεις του συγγραφέα Κινγκ που έχει δηλώσει πως δεν απόλαυσε το αποτέλεσμα της ταινίας καθώς έγιναν πολλές αλλαγές στο έργο του που του άλλαξαν τη φύση του νοήματος.

Θύελλα στη Βενετία

Ενάντια σε κάθε εμπόδιο

Το «Θύελλα στη Βενετία» είναι το τρίτο έργο της συγγραφέως Βενετίας Πιτσιλαδή-Σούαρτ και πρόκειται για ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με ακμές ψυχογραφήματος ενώ είναι πλαισιωμένο από ιστορικά στοιχεία σχετικά με τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στις σελίδες του.

Ένοχες Σκέψεις

Δίσκος: Όνειρα

Πρώτη μου ηχητική επαφή με την βορινή μπάντα «Ένοχες Σκέψεις» αλλά ψάχνοντας λίγο, διαπιστώνω πως συνθέτουν και γράφουν κομμάτια κάμποσο καιρό. Μετά από ένα promo πριν μερικά χρόνια, ήρθε το «Όνειρα» ως το πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ με δέκα κομμάτια· ας βουτήξουμε λοιπόν στον κόσμο τους χωρίς ενοχές και πολλές σκέψεις.

Ο συγγραφέας

του Tim Crουch

«Ρίξτε μια ματιά γύρω σας και πείτε μου αν αυτός ο κόσμος δεν είναι γεμάτος φρίκη!»

Ετούτο είναι ένα από πολλά στομφώδη ερωτήματα-απορίες που θέτει ο Τιμ Κράουτς βαστώντας τον ρόλο του συγγραφέα μέσα στο έργο του και φέρνοντάς το δίπλα και τόσο βαθιά μέσα μας.

Λίγα λόγια για το έργο:
«Ο Συγγραφέας» μας μιλάει για τη βία και την ενδοοικογενειακή κακοποίηση, κατ' ουσίαν όμως καταπιάνεται με τη βία που κρύβει ο καθένας μέσα του και για την ηδονοβλεπτική διάθεσή του ως θεατής στα γεγονότα. Μιλάει για την ευθύνη μας απέναντι σε αυτό που επιλέγουμε να δούμε χωρίς να πράξουμε, όσο δυσάρεστο, όσο βίαιο, όσο σοκαριστικό κι αν είναι, και εντέλει αποτυπώνει μία ιστορία ελπίδας, βίας και εκμετάλλευσης καταδεικνύοντας εκείνο που θα έπρεπε όλοι να αντιληφθούν: Όλοι μας έχουμε επιλογή.

Ψύλλοι στ' άχυρα

Όταν έχω κάτι όμορφο και δυνατό στα χέρια μου οφείλω να τα σηκώσω ψηλά και να παραδίνομαι στην αξία του. Ξεκινώ τη φετινή σεζόν λοιπόν με έναν δίσκο που τον άκουγα το καλοκαίρι και που το όνομα της μπάντας τον αδικεί κατάφωρα. Γιατί; Γιατί ετούτα τα παιδιά από τη Θεσσαλονίκη, δεν πρόκειται να χαθούνε μέσα στον σωρό και ούτε θα τους ψάξεις πολύ, είμαι βέβαιος πως θα κάνουν μια μεγάλη και υπέροχη πορεία στην ελληνική ροκ σκηνή και θα χαιρόμαστε να τους ακούμε.

Tourlou the band

Δίσκος: Παντοπωλείον

Με το κομμάτι «Αργιλέ μου γιατί σβήνεις» να μπουζουκοανοίγει τον δίσκο, λες τι θα ακούσω τώρα αλλά ευτυχώς έρχεται και σκάει μια dressed to kill quitar darkίλα που διακόπτεται όταν μπαίνει η φωνή και συνεχίζει το κομμάτι σε ska ρυθμούς που φανερώνουν την παιχνιδιάρικη διάθεση της μπάντας. «Εσύ είσαι η αιτία που υποφέρω» το επόμενο κλασικό, συνεχίζει στις γραμμές του ska, ενώ στο τρίτο track «Δεν μ' αγαπάς» στεκόμαστε απέναντι σε μια αλήθεια: πόσο πονηρά το californian rock 'n' rock έκλεψε στεγνά τον δικό μας Πάνο Γαβαλά (εμπνεύσαμε ολάκερο planet ρε μάγκες! Heh heh!). «Πού να βρω γυναίκα να σου μοιάζει» στη συνέχεια με το ακορντεόν να με πλευρίζει πλάι στην ηλεκτρική και να μη με αφήνει ασυγκίνητο (συνθετικά για εμένα η μελαγχολικότερη και καλύτερη στιγμή του δίσκου). «Μαύρο» και αγριεμένο το επόμενο κομμάτι, clean cut rockιά στο μπάσιμο και distortion της teenager φωνής του front που με έκανε και το ηχητικογεύτηκα πολύ. Η «Παξιμαδοκλέφτρα» που είναι το επόμενο, εντάξει, είναι από μόνη της στιχουργικά μια άγρια doomίλα! Ορθώς λοιπόν τραγουδιέται φωναχτά από τον front και εν χορώ μετά από την μπάντα ουρλιάζοντας το παράπονο όλων των τσακισμένων στα άπιστα χέρια μιας αγάπης που δεν εκτίμησε τίποτα. «Ξενιτεμένα μου πουλιά» για λίγο πριν το τέλος και ok! Εδώ βηματίζουμε στην αγαπημένη μου section όταν καταπιάνομαι με ελληνικές ροκ μπάντες: Ντύνεται η παράδοση το ροκ και μελωδικά η σύνθεση ζουμάρει σε ένα αποτέλεσμα που προσφέρει κάτι ζωντανό που πάλλεται. Είναι αλυχτιάρικο το κομμάτι και well done guys! H instrumental «Κραυγή» κλείνει τον δίσκο με τους μπαγλαμάδες να ανταγωνίζονται κιθαριές σε ένα post ταξιδάκι που θα ολοκληρώσει το άλμπουμ αφήνοντάς σου την ελληνική γεύση ομορφιάς στα αυτιά σου.

Purple Dino

Δίσκος: And Now What? 

Oh, yes! Τα έχουμε πει, υπάρχει Stoner Sector στην Ελλάδα και είναι αξιολογότατος! Εδώ φυσικά με τους Purple Dino θαρρώ πως δε μιλάμε αυστηρά για το είδος, μιας και διακρίνω μέσα στα παιδιά nostalgic χροιές και από καθαρόαιμο grunge, αλλά πάμε στην ανάλυση των κομματιών.

«Soul On Fire» λέγεται το μπάσιμο στον δίσκο και τα παιδιά έχουνε θερμάνει μια χαρά καρπούς και δάχτυλα. Μελωδικό, ταξιδιάρικο και ύποπτα αγριεμένο στη μέση του μας πιάνει από τα μαλλιά (και μπράβο του!) για να μας δείξει τι θα ακούσουμε. Επόμενο το «Her Ride» και εδώ οι μάγκες μπορούν και το πάνε ακόμα πιο ψηλά από την εκκίνηση. Το κομμάτι στα live θα πρέπει να συνοδεύεται από πίστες με καρτ σε διάσταση 2x2 που θα κατηφορίζουν στα riffs και θα αρπάζουν φωτιά φέρνοντας σβούρες 360. Για δες η Ξάνθη, σκέφτομαι και γουστάρω! Από εκεί θαρρώ βαστάει η μπάντα, όμως correct me if I am wrong.

Green Yeti

Δίσκος: Desert Show

Απανταχού stoner-άδες ενωθείτε να καργάρουμε doom ένταση στα ηχεία και να ακούσουμε όλοι μαζί ετούτο το Πράσινο το Γέτι που αλυχτάει και δαγκάνει. Δεύτερος δίσκος για την τριπλέτα-ομαδάρα και γουστάρουμε που έχουμε σαράντα plus λεπτά απειλητικής ατμόσφαιρας, χαμηλής περιεκτικότητας οξυγόνου στον πλανήτη της μπάντας, υψηλής μελωδικής έμπνευσης και κάμποσης τροφής σκέψεων. Αδειάστε και ξαναγεμίστε μας guys με όσα κάνετε, τα χρειαζόμαστε!

Black Hat Bones

Δίσκος: Born In A Thunder

Πρώτη μου επαφή με τα παιδιά, δεύτερος δίσκος τους όπως μαθαίνω και προετοιμάζομαι από όσα λίγα έχω ακούσει για βουτιά αγαπημένη σε μια εποχή που προφανώς δεν έχει τελειώσει (άλλωστε τίποτα δεν τελειώνει αν δεν το αφήσεις εσύ ο ίδιος να σβήσει, right?)

Μαζί σου, για το τίποτα

του Άκη Δήμου

σε σκηνοθεσία Κώστα Μπάρα, από την ομάδα HashArt 

«Όλα γίνονται για μια αγκαλιά ξυπνώντας...»

Η ομάδα HashArt μετά το περσινό «Ο Γλάρος... αυτό ήθελα να πω» επιστρέφει δίνοντας το δημιουργικό παρών της με ένα κωμικό έργο. Το «Μαζί σου, για το τίποτα» είναι το νέο έργο του Άκη Δήμου, μια κωμωδία που μας μιλάει για την ιστορία ενός θεατρικού που το ανέβασμά του δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ένας σκηνοθέτης επιχειρεί να διασκευάσει την «Ανιούτα» (ένα μικρό διήγημα του Τσέχωφ) και μέσα από τις περιγραφές του –σωματοποιημένες στους ρόλους των ηθοποιών επί σκηνής–, παρατηρούμε ένα σύνολο ανθρώπων και σχέσεων να οδηγούνται στις καλλιτεχνικές αλλά και τις προσωπικές τους αλήθειες. Οι πρόβες ξεκινάνε, τα όρια όμως είναι λεπτά, το ταλέντο τους υπό αμφισβήτηση και η τρέλα διάχυτη! Περνάνε δια πυρός και σιδήρου με εντάσεις, ιδέες, τραγούδια, κορυφώσεις, τσακισμένες υπομονές και εντέλει όλα θα πάνε στραβά και η διασκευή δεν υλοποιείται. Η διαδικασία ωστόσο είναι εκείνη που μετράει, το ταξίδι που ρίχνει τις μάσκες και διδάσκει μαθήματα ζωής.

ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC (Thrax Punks)

Δίσκος: Πανκοπανηγυροψυχεδέλεια

«Κουκουνούδα», «Ψες Είδια», «Γιούρια», «Δέντρο» και «Τσιρτσιλιάγκους» επίσημα τα πέντε κομμάτια του demo δίσκου τους. Αρκετά γνωστοί και δραστήριοι τον τελευταίο χρόνο, με κάμποσες εμφανίσεις στο ενεργητικό τους αλλά να τα λέμε και όπως είναι τα πράγματα, τους αξίζει! Στο διαδίκτυο βρίσκεις live τους, όμως για εμένα είναι μια μπάντα που περιμένω μια ολοκληρωμένη δουλειά τους στο μέλλον. Αν συνεχίσουν στο παραδοσιακό μοτίβο και ξεκινήσουν να γράφουν δικούς τους στίχους νομίζω θα μείνω με το στόμα ανοιχτό αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, όταν έχεις να κάνεις με punk καλά κάνουνε ρε τότε και δε σου δίνουνε αυτό που περιμένεις, καλά κάνουνε και ηχογραφούνε πέντε κομμάτια στο στούντιο κι αυτά υπό μορφή live, ακούρευτα, με βερμούδες, να πετάνε γλώσσα και καρφιά οι ήχοι και οι κιθαριές, γιατί αυτό είναι το punk, νέτα σκέτα!

BU-21

του Stuart Slade

σε σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά

«Τοποθέτησε το χέρι σου πάνω από έναν αναμμένο αναπτήρα, κράτησέ το εκεί και προσπάθησε να σκεφτείς οτιδήποτε άλλο εκτός από τον πόνο...»

Μια ατάκα-αναμμένο σίδερο που σε διαπερνά, από την παράσταση που ανεβαίνει σε πανελλήνια πρώτη αυτές τις μέρες στο Θέατρο 104.

Λίγα λόγια για το έργο:

Το BU-21 είναι ο αριθμός ενός αεροσκάφους που καταρρίφθηκε από τρομοκράτες το καλοκαίρι του 2017 πάνω από το Φούλαμ του Λονδίνου. Το έργο λοιπόν αποτυπώνει τον πόνο ακολουθώντας τις ιστορίες έξι Λονδρέζων οι οποίοι επέζησαν του χτυπήματος, όχι ως επιβάτες της πτήσης αλλά έξω από το αεροσκάφος, ερχόμενοι σε επαφή με τη συντριβή του όταν εκείνο προσέκρουσε στο έδαφος. Οι αναμνήσεις από εκείνη την ημέρα, όπως είναι λογικό συνδέονται αναπόσπαστα με εικόνες, τραύματα και πληγές που ο καθένας προσπαθεί με τον δικό του τρόπο να επουλώσει, να εξηγήσει και να αποδεχτεί για να μπορέσει να συνεχίσει κάπως τη ζωή του.

Τhe Speakeasies' Swing Band

Δίσκος: Land Of Plenty 

Βουτιά στο δισκάκι και είσοδος με το «Sinner's Advice» όπου το κλαρινέτο ευθύς δηλώνει να του ανήκει ο χώρος στο κομμάτι. Σειρά τσιμπά το πιάνο και η μελωδική κιθάρα στο δεύτερο «My Baby Kicked Me Out» (so playful!) και καταλαβαίνω πως σε αυτή την μπάντα δεν υπάρχουν αυστηρά τραβηγμένες γραμμές, καθώς το swing δίνει εδώ τη θέση του σε μια υπέροχη jazz επέκταση αλλά παράλληλα το κομμάτι απλώνει ρίζες στα old time blues. Όμορφη, παιχνιδιάρα διασκευή στο «Parla Più Piano (The Godfather Love Theme)» με τη φωνή της lead woman να το ερμηνεύει άξια και υπέροχα. «S.Ballad» το επόμενο κομμάτι και είναι άκρως ερωτεύσιμο! Κλείνεις τα μάτια και βλέπεις ένα παλιό σκονισμένο βινύλιο να φέρνει βόλτες σε ένα πλατό πικάπ. Το κλαρινέτο μιλάει στα χέρια ενός γκρι κουστουμαρισμένου μποέμ τύπου που σεργιανίζει παίζοντας πλάι σε μια μορφή γυναίκας –κατακερματισμένης μα τόσο μοιραία όμορφης!–, καθώς εκείνη λύνει τη σιωπή της ίσα για να σου τραγουδήσει. Η υπολογισμένη dusty παραγωγή του κομματιού προσφέρει την αισθητική του βινυλίου (well done guys!).

Αγγέλα

Γιώργου Σεβαστίκογλου

σε σκηνοθεσία Κώστα Παπακωνσταντίνου 

«Δουλειά για εμάς δεν έχει! Πείνα και κρύο έχει!»

Είναι μονάχα μία φράση που αλυχτάει η Αγγέλα αναζητώντας την ελπίδα και τη χαρά. Είναι μονάχα μια φράση από τις δεκάδες αξιομνημόνευτες στιγμές ετούτου του μοναδικό έργου και μιας παράστασης που δεν πρέπει να χάσετε φέτος.

Γουρούνια στο διάστημα

Δίσκος: Καινούριοι Καιροί

Πάμε λίγο πίσω, στο 2015, αλλά δεν μπορώ να μη γράψω για μια μπάντα που τα λέει σταράτα και όπως είναι, sorry!

Electronic μπάσιμο στον δισκάκι, κάπως mainstream εισαγωγή με το κομμάτι «Όπως πάντα» (too soft but nevertheless true σε όσα στηρίζει). Η φωνή του τραγουδιστή κουβαλάει τη χροιά της όμορφης νιότης και ως πρώτη επαφή με τα αυτιά μου ξεδιπλώνει μια ποιητική στιχουργική που είναι ευπρόσδεκτη, οπότε let it roll μάγκες και... ναι! Περισσότερο respect εδώ, στο επόμενο κομμάτι με τίτλο «Μουντή Άνοιξη». Εδώ παίδες ξεκινάτε και βαστάτε τα chords 'n' strings ζωντανά και μου δείχνετε μεράκι, γροθιά σφιγμένη για ρομάντζο και διάθεση για αλλαγή, ελπίδα, φως.

Το κάλεσμα της Λορίν

της Παλόμα Πεδρέρο 

Λίγα λόγια για το έργο:

Επί σκηνής ξεδιπλώνεται η σχέση ενός παντρεμένου ζευγαριού, του Πάπλο και της Ρόζας, μέσα από αναμνήσεις, πληροφορίες και προσωπικές στιγμές τους, εφιστώντας ευδιάκριτα το σεξουαλικό τέλμα τους σε αντιδιαστολή με την όποια αρμονία έχουν ως ζευγάρι.

Χρονικά είναι Απόκριες και το έργο ξεκινά με τον Πέδρο να έχει ντυθεί Λορίν Μπακόλ, σε μια προσπάθεια να αποκαλύψει έτσι στη σύζυγό του το πιο μύχιο μυστικό της φύσης του (το γεγονός πως δεν έχει απλώς ντυθεί αλλά νιώθει πράγματι γυναίκα). Δεν αντέχει άλλο τη φύση ενός καθηγητή και του παραδοσιακού ανήρ που η κοινωνία του επιβάλλει από παιδί, επιχειρεί ωστόσο να επικοινωνήσει κάπως άγαρμπα το μυστικό του ζητώντας από τη Ρόζα να ντυθεί Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ (ένα πρότυπο αρσενικού το οποίο θα ερεθίζει τον ίδιο) και να διασκεδάσουν μαζί σε ένα ερωτικό γαϊτανάκι που φαίνεται παιχνίδισμα, μα οδηγεί σε μια άγρια σεξουαλική κορύφωση και σε τραγικές αποκαλύψεις.

Λεπτές γραμμές λοιπόν σε ένα έργο πολυεπίπεδο που χρίζει προσοχής και εκ βάθους ανάλυση και συζήτηση.

Ποιος σκότωσε τον William;;;

της Λίλιαν Δημητρακοπούλου

σε σκηνοθεσία Βασίλη Μυριανθόπουλου

Λίγα λόγια για το έργο:

Μια πωλήτρια καλλυντικών, ένας αδέξιος μάστορας, μια δευτεροκλασάτη ηθοποιός, ένας φαντασμένος γόης, ένας παραλίγο ερωτιάρης, ένας αγαθός γίγαντας και ένας dj, όλοι τους αποτελούν τον θίασο ενός Δήμου που επιχειρεί να ανεβάσει την παράσταση Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Εντάξει! Το πρόβλημα δεν είναι το μπαλκόνι που λείπει, ένα σκυλί που γαβγίζει, τα ανοιχτά μικρόφωνα και τα καζανάκια μέσα σε ένα μισογκρεμισμένο σκηνικό, αλλά μέσα σε όλα αυτά να έχεις μια σουρωμένη σκηνοθέτιδα που ενώ τα έχει υποψιαστεί όλα (ότι οδεύουν προς την καταστροφή!) συνεχίζει να ελπίζει πως μπορεί και να γίνει η παράσταση.

Φυσικά τη μέρα της μεγάλης πρεμιέρας κανένας δεν είναι έτοιμος και όλα...

Οργισμένα Νιάτα

του Τζον Όσμπορν

«Το μόνο που ζητάω είναι λίγη ηρεμία! Μπορώ να την έχω;»

Αναρωτιέται η Άλισον επί σκηνής, και η κουβέντα της –μαζί τόσες ακόμα μέσα σε ετούτο το θαυμάσιο έργο– αντιπροσωπεύει τη θέση ενός ανθρώπου που επιθυμεί να δώσει μάχη και να ορίσει εκείνη τη θέση της μέσα στη ζωή.

Λίγα λόγια για το έργο:

Γραμμένο το 1956 από τον Τζον Όσμπορν, το έργο αποτέλεσε σύμβολο όλων των επαναστατημένων νέων, γεγονός που το βαπτίζει αιωνίως σύγχρονο, και σήμερα, εξήντα χρόνια μετά συνεχίζει να αποτελεί ένα από τα πλέον γνωστά έργα, κατακτώντας κάθε χρονιά χώρο στο θεατρικό σανίδι και τις καρδιές μας. Διαδραματίζεται σε τρεις Κυριακές, τις στιγμές εκείνες που η ανία και η ραστώνη καταφέρνει να δώσει χώρο σε κάθε είδους συζήτηση και ένταση. Σ’ εκείνα τα απογεύματα της υπαρξιακής μελαγχολίας, γνωρίζουμε τον Τζίμυ, την Άλισον, τον Κλιφ και την Έλενα. Οι δύο πρώτοι αναμοχλεύουν ο ένας τη ζωή του άλλου μέσα από το πάθος, ο φίλος Κλιφ πρωταγωνιστεί εν είδει ειρηνευτικής δύναμης ενώ η Έλενα εισβάλλει ανάμεσα στο ζευγάρι ως καταλύτης που ανατινάζει το νόημα. Στην σκηνοθετική απόδοση της Κίρκης Καραλή, το έργο ανοίγει σε επτά Κυριακές, επτά εποχές, επτά πόλεις: Σικάγο του ’56, Παρίσι του ’62, Μιλάνο του ’72, Αθήνα του ’81, Μόσχα του ’88, Βερολίνο του ’91, Λονδίνο του ’97 με τους ίδιους ανθρώπους σε ένα σαλόνι, τη λύσσα ενός αυτοκαταστροφικού πάθους και την άγρια πορεία προς την ενηλικίωση.

Μάρτυρας

του Marius von Mayenburg

«Πρέπει να πιστέψεις!»

Φωνάζει πλημμυρισμένος ένταση ο πρωταγωνιστής του έργου και εμείς ως θεατές του κλονισμού του, διαπιστώνουμε πως γίνεται μέσα σε μόλις τρεις λέξεις, η δυναμική μιας προστακτικής να ρημάζει ολόκληρες υπάρξεις.

Λίγα λόγια για το έργο:

Ο Μπέντζαμιν είναι ένας νεαρός μαθητής που έχει αφοσιωθεί πλήρως στη μελέτη της Βίβλου. Αντιλαμβάνεται και προσπαθεί να κάνει πράξη τον λόγο του Θεού με τον πιο διεστραμμένο τρόπο. Με όπλο την πίστη του, ξεκινά να επιτίθεται στους συμμαθητές του, στους καθηγητές του, καθώς και στην ίδια του την μητέρα, που δεν έχουν ιδέα τι ακριβώς συμβαίνει. Καθώς η κατάσταση επιδεινώνεται, αδυνατούν να προβλέψουν τις συνέπειες. Πώς το σχολείο και η οικογένεια θα απαντήσουν σε αυτή την ακραία συμπεριφορά; Ο φασισμός και η ανοχή συγκρούονται σε αυτό το αστείο αλλά και προκλητικό έργο. Η παράσταση αποτελείται από μία σύνθεση 26 σκηνών «μονταρισμένων» ώστε να θυμίζουν κινηματογραφικό σενάριο και μας φέρνει αντιμέτωπους με το ερώτημα: εσύ μέχρι πού μπορείς να φτάσεις για αυτά που πιστεύεις; Ο «Μάρτυρας» έκανε πρεμιέρα στο Βερολίνο το 2012, στη σκηνή της Schaubühne, σε σκηνοθεσία του ίδιου του συγγραφέα και το 2016 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Ρώσο σκηνοθέτη Kirill Serebrenikov, με τον τίτλο «Ο πιστός»· πήρε μέρος σε μια σειρά από φεστιβάλ, ανάμεσα τους και στο Φεστιβάλ των Καννών αποσπώντας το ειδικό βραβείο “Francois Chalais 2016”. Το έργο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από την ομάδα ProvaT.O., σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Λάσκαρη.

Αλίκη μου, Αλίκη μου

Λίνας Καλπαζίδου και Ζωής Ξανθοπούλου

«Είμαι μόνη στη σκηνή!»

Μεταφέρει στους θεατές με βεβαιότητα η πρωταγωνίστρια Λίνα Καλπαζίδου στο έργο «Αλίκη μου, Αλίκη μου» που ανεβαίνει αυτές τις μέρες στο Θέατρο Φούρνος.

Λίγα λόγια για το έργο:

Στα μέσα της δεκαετίας του '80 ένα κορίτσι μεγαλώνει στην επαρχία κλεισμένο σε ένα δωμάτιο. Για να διασκεδάσει τραγουδά και χορεύει μιμούμενη το είδωλό της, είδωλο-σύμβολο της μεταπολεμικής Ελλάδας που προσφέρει χαρά, όνειρο και ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Στο λαμπερό 2000 όλα φαίνονται ειδυλλιακά και το κορίτσι γίνεται ηθοποιός, όπως εκείνη. Η πρώτη οντισιόν, η μετακόμιση στην πρωτεύουσα, τα αγχωτικά όνειρα, η ενδεχόμενη τηλεοπτική καριέρα, η απώλεια που γίνεται η αφορμή για ένα νέο ξεκίνημα και μια χαμένη κασέτα από την παιδική ηλικία δημιουργούν μια νέα πραγματικότητα γεμάτη ρωγμές. Το είδωλο θα βρει τη θέση του σε αυτές ή θα χαθεί για πάντα;