ΣΗΜΕΙΩΣΤΕ: Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks όπως: Ασκητική, Ν. Καζαντζάκη * Το ξύλινο παλτό, Κ. Γώγου κ.ά ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται!
Το koukidaki σάς πηγαίνει ΘΕΑΤΡΟ με διπλές προσκλήσεις! Επιλέξτε από τις ακόλουθες παραστάσεις και αφήστε το όνομά σας μαζί με την επιθυμητή ημέρα: Μακιαβέλλι *** ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Επίγειος άγγελος * Αιώνια σφραγίδα * Δύο νύχτες στην Αίγυπτο * Στον Όλυμπο της Ζανζιβάρης * Το λίκνο της ζωής * Hippie * Φιλήμων, ο ερευνητής του μεταφυσικού * Οδυσσέας Ντεσάντ, η ερωμένη του σπαθιού και του ρόδου * Οι Άγιοι τόποι του Σεμπάστιαν Λιαργκόβα * Το άρωμα της γυναίκας με τα μαύρα * Ουμπούντου ** Νουβέλα: Σκόνη στο πρόσωπο ** Θεατρικό: Άκουσε τα κύματα * Σκουριασμένη αυτοκτονία * Ωτακουστής και Το μπλουζ της Κυριακής ** Διηγήματα: Τα χρονικά της Ταμπου-Ρίας * Κόκκινη κλωστή δεμένη * Ανεξίτηλες στιγμές * Οι σκέψεις έστησαν χορό ** Παιδικά: Εδώ κουμπιά, εκεί κουμπιά... Μα πού πήγαν τα κουμπιά! * Βιβλία από τις εκδόσεις Ελληνοεκδοτική * Εκείνο το ταξίδι * Μάθε τον φόβο να νικάς! ** Ποίηση: Σύμφωνα συμβίωσης Ουρανού και Κόλασης * Με το βλέμμα του Ομήρου * Κλειδιά στο τραπέζι * PASSA TEMPO * Λοβοτομές τελευταίας τεχνολογίας * Φαντάσματα * Ο τελευταίος χτύπος * Το βλέμμα του χάους * Η ζωή μου, μια εκκρεμότητα * Φωτόστιχα ** Μαρτυρία: Η φωνή μέσα μου

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Αλίκη μου, Αλίκη μου

Λίνας Καλπαζίδου και Ζωής Ξανθοπούλου


«Είμαι μόνη στη σκηνή!»
Μεταφέρει στους θεατές με βεβαιότητα η πρωταγωνίστρια Λίνα Καλπαζίδου στο έργο «Αλίκη μου, Αλίκη μου» που ανεβαίνει αυτές τις μέρες στο Θέατρο Φούρνος.
Λίγα λόγια για το έργο:
Στα μέσα της δεκαετίας του '80 ένα κορίτσι μεγαλώνει στην επαρχία κλεισμένο σε ένα δωμάτιο. Για να διασκεδάσει τραγουδά και χορεύει μιμούμενη το είδωλό της, είδωλο-σύμβολο της μεταπολεμικής Ελλάδας που προσφέρει χαρά, όνειρο και ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Στο λαμπερό 2000 όλα φαίνονται ειδυλλιακά και το κορίτσι γίνεται ηθοποιός, όπως εκείνη. Η πρώτη οντισιόν, η μετακόμιση στην πρωτεύουσα, τα αγχωτικά όνειρα, η ενδεχόμενη τηλεοπτική καριέρα, η απώλεια που γίνεται η αφορμή για ένα νέο ξεκίνημα και μια χαμένη κασέτα από την παιδική ηλικία δημιουργούν μια νέα πραγματικότητα γεμάτη ρωγμές. Το είδωλο θα βρει τη θέση του σε αυτές ή θα χαθεί για πάντα;

Η ηθοποιός Λίνα Καλπαζίδου με την ερμηνεία της ξετυλίγει την υπέροχα ονειροπόλα ματιά ενός κοριτσιού που θέλησε να γίνει ηθοποιός, θέλησε να μοιάσει στο είδωλό της την Αλίκη, όμως στην πορεία –όπως συνήθως συμβαίνει στην πορεία κάθε καλλιτέχνη– τα πράγματα αρκέστηκαν σε έναν συμβιβασμό. Η κυρία Καλπαζίδου ενδεδυμένη ένα μαύρο φόρεμα που μέρη του αποτελούν κασέτες μαγνητοφώνου, μαγνητοταινίες και μπομπίνες, υιοθετώντας μια μουσικοχορευτική δωρικότητα και με ένα πρόσωπο ελπιδοφόρα φωτεινό, καταφέρνει να μας δώσει μια ερμηνεία που είναι γεμάτη εκφραστικότητα και βρίθει συναισθηματικών αποχρώσεων. Τόσο στις κωμικές όσο και στις όμορφα μελαγχολικές συνειδητοποιήσεις της, διαβλέπουμε πως εκείνο το μαύρο φόρεμα αποτελείται επίσης από τα θρυμματισμένα όνειρα ενός κοριτσιού, τις προσδοκίες που τσάκισαν στην πορεία της διεκδίκησης, και τους ήχους μιας ζωής που αλλοιώθηκε στον συμβιβασμό. Φέτος η ηθοποιός κλείνει δέκα χρόνια πορείας στο ελληνικό θέατρο (μια φράση που μένει ανολοκλήρωτη στο φινάλε του έργου –αφήνοντάς μας ανοιχτή μια υπόσχεση ίσως;) και με αυτό κατά νου μάς δήλωσε για το έργο της:

«Βιώνω την έμπνευση και τη δημιουργία καθαρότερα και περισσότερο μέσω του πόνου, καθώς βρίσκω τις εκφράσεις του δυνατότερες μέσα στη ζωή ενός ανθρώπου.
Είναι όντως ένα πολύ προσωπικό έργο, ωστόσο όπως όλοι οι καλλιτέχνες, έχω και εγώ την αγωνία να διαπιστώσω αν άρεσε στο κοινό, να ακούσω τη γνώμη του καθενός και μέσω αυτής να επιχειρήσω ένα δέσιμο μαζί του».

Η σκηνοθεσία της Ζωής Ξανθοπούλου προσφέρει όλες εκείνες τις νότες (συναισθηματικά υψηλές και κωμικά χαμηλές) που χρειάζεται το ερμηνευτικό πεντάγραμμο ενός –όπως συζητήσαμε αρκετά– αυτοβιογραφικού έργου. Με τη χρήση οπτικοακουστικών μέσων, μαγνητοσκοπημένων αποσπασμάτων που προβάλλονται σε βίντεο και ένα υπνωτιστικά υπέροχο μανιφέστο για το «Είδωλο» στη ζωή και τις σκέψεις κάθε καλλιτέχνη, μας τοποθετεί άμεσα στη θέση της ηρωίδας. Η σκηνοθέτιδα δεν επιλέγει ερμηνευτικές εξάρσεις αλλά διατηρεί τον βόμβο του έργου μέσα από αλληγορικές τοποθετήσεις (το τρικ του μικροφώνου που φέρει η πρωταγωνίστρια, το πι που κάνει χρήση, ο καθαρισμός κάποιων πατατών στην τελευταία Πράξη και άλλα), και καταφέρνει έτσι να μας διαπεράσει την ακροβασία στην αγωνία, το όνειρο και τον συμβιβασμό.

«Είναι μια παράσταση που αν και την ξεκινήσαμε στοχεύοντας σε έναν χαριτωμένο τόνο, στην πορεία διαπιστώσαμε πως έχει αρκετή βαρύτητα. Όλοι μας διαπιστώνουμε πως όσο ο χρόνος περνάει και κάνουμε τις επιλογές μας, αναρωτιόμαστε αν τελικά το "είδωλο" και η εικόνα του που αγαπήσαμε, υπάρχει τελικά ως θέση ή όλο αυτό είναι στην πραγματικότητα μια ουτοπία», μας δήλωσε η κυρία Ξανθοπούλου.

Η μουσική του Σπύρου Γραμμένου αγκαλιάζει την παράσταση σε κινηματογραφικούς τόνους· το επιτυγχάνει κάνοντας χρήση samples από τη φωνή της Αλίκης Βουγιουκλάκη, τόσο σε στίχους από τραγούδια των ταινιών της, όσο και με δείγματα από συνεντεύξεις της, και έτσι τα μουσικά περάσματα του «Αλικοτράγουδου» (ο τίτλος δεν υφίσταται όμως εμείς τον αλιεύσαμε από την πρωταγωνίστρια!) ζωντανεύουν και χρωματίζουν υπέροχα στιγμές από τη ζωή της ηρωίδας.
Εν κατακλείδι:
Η αλήθεια είναι πως η πορεία ενός καλλιτέχνη, συνήθως είναι και η πορεία όλων των καλλιτεχνών, ωστόσο η παράσταση «Αλίκη μου, Αλίκη μου» δεν αφορά μονάχα στους καλλιτέχνες· αποτυπώνει το σύνολο των σκέψεων και των προσδοκιών, όλων εκείνων που ονειρεύτηκαν στη ζωή τους κάτι διαφορετικό και εντέλει –φευ!– συμβιβάστηκαν με μια άχρωμη καθημερινότητα.

Το έργο αποτελεί μια σύγχρονη αποτύπωση της Αλίκης στη Χώρα των Μη-Θαυμάτων (ας μου επιτραπεί ο όρος) και μιας και πρόκειται για έναν μονόλογο ρημαγμένων προσδοκιών και ανεκτέλεστων ελπίδων, ο θεατής μπορεί άμεσα να ταυτιστεί. Είναι μια παράσταση δεμένη και σταθερή, με συνεχόμενη ροή, γεμάτη ζωντάνια, εναλλαγή σκηνών ζωής και πλήθος ηρώων που μπορεί να μην πατάνε το σανίδι ως παρουσίες αλλά τους διακρίνουμε μέσα από την ερμηνεία της κυρίας Καλπαζίδου. Ο γεμάτος εικόνες μονόλογός της γεμίζει τη σκηνή μεταμορφώνοντας την ίδια σε έναν ολόκληρο θίασο –ήχοι ζώων, φωνές τρίτων, ψήγματα εντυπώσεων και συζητήσεων– σκιαγραφώντας την προσωπική αλήθεια ενός καλλιτέχνη που βιώνει τον αγώνα προς την κατάκτηση του ονείρου του αλλά και προς μια προσωπική χίμαιρα. «Είμαι μόνη στη σκηνή!» υποστηρίζει η πρωταγωνίστρια και η θέση αυτή αποτελεί τη σύνδεση στη μοναξιά του κάθε καλλιτέχνη αποτυπώνοντάς την τόσο άμεσα, όμως εμείς δεν την είδαμε μόνη επί σκηνής και αυτό είναι στοίχημα που το κερδίζει μια ερμηνεία. Μπορούμε να συμπληρώσουμε στη φράση της: Είμαι μόνη στη σκηνή/στη ζωή/στις ελπίδες/στα όνειρά μου... σε τόσα ακόμη που όλοι μας νιώθουμε.

Η σκηνοθεσία της κυρίας Ξανθοπούλου είμαι προσεκτικά ζυγισμένη και ωστόσο αφήνει περιθώρια για αυτοσχεδιασμούς. Οι κωμικές στιγμές δεν είναι τραβηγμένες και προσφέρουν αίσθηση ανάτασης, ενώ δένουν όμορφα με την τραγικότητα του κειμένου. Εντυπωσιακό είναι το δημιουργικό βίντεο με το animation (είμαι βέβαιος πως μέσα στο μυαλό της σκηνοθέτιδας πλαγιάζει ένας Τέρι Γκίλιαμ!) πλαισιωμένο από το μανιφέστο για το «Είδωλο». Η κυρία Ξανθοπούλου, όντας και η ίδια ηθοποιός, δηλώνοντας παρούσα αρκετά χρόνια στα θεατρικά δρώμενα, και διαφάνηκε πως μοιράζεται την ίδια αγωνία με την πρωταγωνίστρια αγκαλιάζοντας το κείμενο. Αξίζει εδώ να αναφέρουμε πως αυτές τις μέρες σκηνοθετεί επίσης και πρωταγωνιστεί στην παράσταση MAIDen του Γιώργου Νικολαΐδη (κάθε Κυριακή στο Θέατρο 104 - Ευμολπιδών 41, Γκάζι).

Η μουσική και το τραγούδι του Σπύρου Γραμμένου δένουν αρμονικά τη μελωδικότητα με τον άγριο ρομαντισμό του έργου, προσφέροντας στον θεατή τη συναισθηματική έγερση και την ταύτιση, άλλοτε χαμηλώνοντας και άλλοτε ανυψώνοντας τα φτερά μιας καλλιτεχνικής πτήσης και φυσικά μιας ολόκληρης ύπαρξης.
Περισσότερα του Γιώργου Τζιτζικάκη
Βρείτε τον Γεώργιο Τζιτζικάκη στο Facebook και Facebook page

Συντελεστές:
Κείμενο: Λίνα Καλπαζίδου, Ζωή Ξανθοπούλου
Σκηνοθεσία: Ζωή Ξανθοπούλου
Μουσική: Σπύρος Γραμμένος
Video art: Δήμητρα Τριανταφύλλου
Κατασκευή κοστουμιού: Μαρία Μαντζώρου
Φωτισμοί: Αποστόλης Τσατσάκος
Φωτογραφίες, αφίσα, video teaser: Δήμητρα Τριανταφύλλου
Ερμηνεύει η Λίνα Καλπαζίδου
Από 12 Οκτωβρίου έως 30 Νοεμβρίου κάθε Πέμπτη στις 21:15 στο θέατρο Φούρνος, Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα, 2106460748
Περισσότερες παραστάσεις στο θέατρο Φούρνος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Οδυσσέας Ντεσάντ, Φώτης ΚατσιμπούρηςΤο μπλουζ της Κυριακής, Νατάσσα ΚαραμανλήΤο λίκνο της ζωής, Νίκος ΣυράκηςΟ πόνος της επιστροφής, Άγγελος ΜανουσόπουλοςΕκείνο το ταξίδι, Ανδρονίκη ΔακορούΣκόνη στο πρόσωπο, Νίκος ΙατρούHippie, P. Coelho
Ουμπούντου, Μάνθος ΣκαργιώτηςΟ τελευταίος χτύπος, Αλέξανδρος ΠετρόχειλοςΣύμφωνα Συμβίωσης Ουρανού και ΚόλασηςΗ φωνή μέσα μου, Κων. ΙωακειμίδηςΦιλήμων ο ερευνητής του μεταφυσικού, Ευάγγελος ΙωσηφίδηςΚλειδιά στο τραπέζι, Χ. ΜαστοροδήμουΤο βλέμμα του χάους, Μαγδαληνή Τσακάλωφ
Μάθε τον φόβο να νικάς, Βούλα ΠαπατσιφλικιώτηΦωτόστιχα, Νίκος ΒαρδάκαςΗ ζωή μου, μια εκκρεμότητα, Άντρη ΙωάννουΟι σκέψεις έστησαν χορό, Τζωρτζίνα ΚουριαντάκηΣτον Όλυμπο της Ζανζιβάρης, Δημήτρης Βαγενάς
Κόκκινη κλωστή δεμένη, Ζωρζ ΣαρήΜε το βλέμμα του Ομήρου, Ε.Α. Σαλβάρης
Το άρωμα της γυναίκας με τα μαύρα, Gaston LerouxΤα χρονικά της Ταμπου-Ρίας, Χρυσούλα ΔιπλάρηΑνεξίτηλες στιγμές, Καλλιόπη ΠαπουτσήPASSA TEMPO, Σύλβα ΓάλβαΦαντάσματα, Φώτης ΣκουρλέτηςΛοβοτομές τελευταίας τεχνολογίας, Ζωή ΓκαϊδατζήΟι Άγιοι τόποι του Σεμπάστιαν Λιαργκόβα