Ένα πανέξυπνο πνευματικό έργο επέλεξε ο Αντώνης Αντωνίου να ανεβάσει στο θέατρό του, έναν προσωπικό χώρο τέχνης και δημιουργίας που έφτιαξε με πολύ κόπο και αγάπη, κυρίως για να προσφέρει το ποιοτικό θέατρο, που πολλά χρόνια ο ίδιος υπηρετεί.
Το σημειωματάριο είναι μια νουβέλα του Ζαν Κλοντ Καριέρ που με το ιδιαίτερο στιλ του υμνεί τον έρωτα, τις δεύτερες ευκαιρίες, το ποτέ δεν είναι αργά.
Δύο διαφορετικοί άνθρωποι, που κάποια στιγμή συναντιούνται οι δρόμοι τους, για να προκύψει ένα ανατρεπτικό σκηνικό και μια απρόσμενη εξέλιξη.
Ο Ζαν Ζακ είναι ένας αιώνιος εραστής του ωραίου.
Ένας μπον βιβέρ χωρίς ποτέ να δεσμεύεται σε σχέσεις και άλλα που του στερούν την ελευθερία του όπως εκείνος πιστεύει.
Το ότι έχει περάσει η πρώτη του νεότητα σε καμία περίπτωση δεν του έχει ανατρέπει τις πεποιθήσεις του, ούτε στο ελάχιστο.
Σαν ένα αιώνιο παιδί, συνεχίζει να γράφει στο ημερολόγιό του τις κατακτήσεις του, σε μια ζωή που έχει οργανώσει μεθοδικά και είναι ευχαριστημένος από όλο αυτό.
Ή μήπως όχι;
Όλα αυτά σε μια στιγμή θα ανατραπούν και μια καινούργια πραγματικότητα θα έρθει όταν, με τη δυναμική παρουσία της, η Σουζάν, θα εισβάλει, κυριολεκτικά, προβάλλοντας μια εντελώς διαφορετική νοοτροπία. Μια εντελώς διαφορετική οπτική.
Μια άγνωστη γυναίκα, που διεκδικεί, ζητά και προβάλει τα θέλω της, σε μια επίσκεψη που δημιουργεί ποικίλες αντιδράσεις στον συνήθως μοναχικό Ζαν.
Αρχικά θυμός, δυσφορία, λύπηση, περιέργεια και τέλος ένας έρωτας...
Η Σουζάν δείχνει ότι ήρθε για να μείνει.
Τι θα γίνει εντέλει, φυσικά, δεν γράφεται. Γράφεται όμως ότι έχει γίνει μια πολύ καλή σκηνοθεσία από τον Αντωνίου, που συμμετέχει με τη φωνή του μιλώντας στο θυροτηλέφωνο κάνοντας τον συνεργάτη του Ζαν, τον Μισέλ. Ότι ο Νίκος Νίκα και η Ελένη Κούστα είναι πολύ καλοί στους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους με πολύ καλή χημεία. Και ότι το έξυπνο κείμενο δεν κουράζει ούτε λεπτό και κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος, που αποδεικνύεται ανατρεπτικό.
Ένα έργο που υμνεί τον έρωτα ακόμα και εκεί που φαινόταν ότι δεν έχει θέση.
Ευχαριστώ στην Άντζυ Νομικού, υπεύθυνη επικοινωνίας, για τις προσκλήσεις και τον γνωστό αεκτζή και συμπαθέστατο Αντώνη Αντωνίου, που ενέκρινε τις προσκλήσεις εκτός προτεινόμενων ημερομηνιών.
Αναμένω στο επόμενο να τον δούμε και πάλι επί σκηνής και να είναι καλά για να προσφέρει και άλλα στο θέατρό μας.
Μια παράσταση που προτείνω ανεπιφύλακτα διότι ξεχωρίζει δημιουργικά, με όμορφα σκηνικά και μια υπόθεση που έχει τη σωστή δομή – τρυφερή, γλυκιά, όπως πρέπει.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
