1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki *** Αποτελέσματα του 1ου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού koukidaki *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Κάποιες κληρώσεις παίρνουν λίγες μέρες παράταση και άλλες μεταφέρονται σε άλλο χρόνο. Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Διαλέξτε εσείς τα δώρα σας! Μυθιστορήματα: Τέσσερα βιβλία των εκδόσεων Το ανώνυμο βιβλίο * Δώδεκα χτύποι * Νούρα: το μήνυμα * Για μια σταγόνα ευτυχίας * Συμπόσιο με εχθρούς * Εβόρα * Τα κβάντα της ελπίδας * Ο Δράκος * Υπόθεση Μπετόβεν ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα ** Διηγήματα: Αναμνήσεις μιας ζωής ** Χρονογραφήματα: Το τελευταίο τανγκό * Κόκκινο, γράφουμε ** Ποίηση: Η πικρή γεύση της προδοσίας * Πασιφλόρα * Έβδομος κόμβος σε δαγκάνες τέσσερις * Μελέτη ζωής * Οι πικροδάφνες θέλουν κούρεμα * Στον ορίζοντα της ελπίδας ** Νουβέλα: Χάγια ** Παιδικά: Το παραμύθι με τα παραμύθια * Πλανήτης ΦράουλΑ * Ο Αίμος ταξιδεύει στα Βαλκάνια * Λενιώ, το κορίτσι με τα παράξενα δάχτυλα και Η Λενιώ και «το αγόρι από τη Συρία» ** Αληθινές ιστορίες: Τα βιβλία της Αιμιλίας Πλατή ** Περιοδικά: ΛεξΩτεχνίες ** Βιογραφία: Σπύρος Φωκάς * Δοκίμιο: Κύπρος 1945-1974

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

Τρύπιες Κυριακές

Μια ποιητική συλλογή και μια συλλογή από μικροδιηγήματα -αυτόνομες αφηγήσεις συμπυκνωμένου λόγου, πλούσιες σε εικόνες και νοήματα μα μικρές σε έκταση- συναντιούνται και συν-ταξιδεύουν παρέα σε αυτό το βιβλίο... που διαβάζεται αργά, χωρίς βιάση, όπως πίνεται ένα καλό λικέρ.
Τα έργα που περιέχονται κουβαλούν τη μελαγχολία του Κυριακάτικου απογεύματος, το άδειασμα μπροστά στον απολογισμό, το βούρκωμα της αναπόλησης, το χάσιμο του χρόνου, τις συντριβές... Οι λέξεις, άλλοτε και πέτρες... ειδικά τις στιγμές που το ωραίο παραμερίζει ή παραμερίζεται για να φανεί το άσχημο, το Φθινόπωρο που προμηνύει μόνο Χειμώνα, η ατέρμονη ρουτίνα... Ο ορίζοντάς μου μαρμαρωμένος, θα γράψει, δηλώνοντας μια άχαρη στασιμότητα. Επιθυμίες μεγάλες πέτρωσαν. Τοπία που μένουν κενά και νεκρή γη. Ανυπαρξία και ερημιά.

Το πρώτο ποιητικό μέρος ολοκληρώνεται με μια προσευχή-επίκληση της Χριστίνας Παπανικόλα που αξίζει να κρατήσει κανείς. Ένα «πιστεύω» αντιπροσωπευτικό πολλών ανθρώπων -γιατί όχι όλων;
Πιστεύω... στης τέχνης της αιμορραγία... ...στων ποιητών τους σπινθήρες... ...στα εκμαγεία των δασκάλων... ...στης ψυχής τα ορυκτά... ...στην εκταφή των σ' αγαπώ...
Κι εγώ, Χριστίνα.
Στο δεύτερο μέρος, τη σκυτάλη παίρνει ο πεζός λόγος που εκφράζεται μέσα από σύντομα διηγήματα. Θα δείτε πόση επιρροή δέχεται η πένα της από το οικογενειακό περιβάλλον. Εμπνέεται από τις μάνες, τους πατεράδες ή τα παιδιά και τους συντρόφους. Από ό,τι πιο κοντινό στον άνθρωπο ενώ πολλές φορές γράφει σε πρώτο θηλυκό πρόσωπο.
Η Χριστίνα μπορεί να μην είναι τόσο γνωστή στους φιλαναγνώστες του είδους, όμως θα γίνει και μάλιστα πολύ σύντομα. Σημειώστε το όνομά της και διαβάστε οτιδήποτε δικό της, τις Τρύπιες Κυριακές ή ό,τι άλλο ακολουθήσει ή προηγείται αυτών των έργων, όπως το ακόλουθο κείμενό της που γράφτηκε κατά παραγγελία για το koukidaki.
Κλικ για περισσότερα της Τζένης Κουκίδου

Αποστολή

Της μητέρας μου ήμουν, μια απ' τις πολλές της εμμονές, στόχος και όνειρο. Από διάσταση άλλη -από έρεβος- με τράβηξε, και σε ενδομήτρια θέση πήρα και εγώ σειρά να γεννηθώ.
Δευτερόλεπτα πριν της γης το φως, είδα έναν δαίμονα να ζητά πίσω την ψυχή του από εμένα.
Εκεί που πας, μου είπε, φυλακίζονται οι ψυχές. Μπορεί και ως την αιωνιότητα. Αυτό που θα σου πουν πως τάχα η ψυχή φεύγει στο τέλος, μην το πιστέψεις. Στον αέρα που αναπνέουν την δική μου θα βρεις, μα θα μου πεις, πως απ' τις άλλες να την ξεχωρίσεις. Και ο επίγειος κόσμος είναι απέραντος. Εσύ όμως, μου έλαχες μωρό μου, να με σώσεις. Να ξέρεις πως και εγώ έσωσα έναν άλλο. Όταν θα επιστρέφεις θα σε περιμένω εδώ. Σε αναμονή, μιας διάστασης άλλης θα βρίσκομαι, μέχρι να μου τη φέρεις πίσω.
Γεννήθηκα, μεγάλωσα, αισθάνθηκα. Και αυτό που σκέφτομαι είναι πως ψυχές αμέτρητες εισπνέουμε και εκπνέουμε ύστερα παραλαγμένο το εγώ μας. Όσο και εάν είμαστε, όσο και εάν δεν είμαστε της ιστορίας καλοί γνώστες, στην σκόνη των προγόνων μας βαδίζουμε έτσι και αλλιώς. Επιθυμίες άλλων, ασώματοι δαίμονες μας πλησιάζουν και κάπως μπερδεύονται οι δικές μας και άλλων, κάποιες φορές, μας μοιάζουν.
Και έτσι ζούμε. Με ένα στίγμα, μια ταυτότητα αλλά και με μια αλληλένδετη άγραφη ιστορία.[1]
Χριστίνα Παπανικόλα
Η συλλογή της Χριστίνας Παπανικόλα, Τρύπιες Κυριακές, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άνεμος. Διαβάστε κι ένα απόσπασμα!

Ευχαριστώ τις εκδόσεις Άνεμος για τη διάθεση του βιβλίου.
Οι πλαγιογραμμένες φράσεις είναι αποσπάσματα.

[1] Στο Πλοκόλεξο (εκ του πλοκή και λέξεις ή κάπως έτσι τέλος πάντων -ο καθένας ας το δεχτεί με τον τρόπο του- ή Πλεκόλεξο(;) -αμφιταλαντευόμενη ανάμεσα στο πλέκω-πλέξιμο και στην πλοκή) οι δημιουργοί γράφουν ένα ελεύθερο κείμενο/άρθρο για το έργο τους χρησιμοποιώντας δέκα προκαθορισμένες λέξεις. Στο τέλος, αν θέλουν, αντικαθιστούν μία από όλες αυτές με μια δική τους για τον επόμενο. Περισσότερα σαν κι αυτό θα βρείτε στην αντίστοιχη ετικέτα.
Απαντήστε κι εσείς στο Πλοκόλεξο κλικάροντας εδώ
Η Χριστίνα Παπανικόλα σημειώνει: Αντικαθιστώ, για τον επόμενο αποδέκτη της πρόσκλησης, τη λέξη δαίμονες με τη λέξη ανεμόσκαλες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Τα κβάντα της ελπίδας, Γ.ΡούσοςΥπόθεση Μπετόβεν, Α.ΤσακμακίδηςΒιβλία των εκδόσεων Το ανώνυμο βιβλίοΕβόρα, Κώστας ΚρομμύδαςΚύπρος 1945-1974Κόκκινο, γράφουμε του Γιάννη ΠαπαϊωάννουΠλανήτης ΦράουλΑ, Ruby
Η Λενιώ και «το αγόρι από τη Συρία», Ελένη ΜπιμπίρηΤο τελευταίο τανγκό, Λένα Μαυρουδή-ΜούλιουΣπύρος Φωκάς, η βιογραφίαΟι πικροδάφνες θέλουν κούρεμα, Α.ΚαϊμακλιώτηΟ Δράκος, Κ. ΔροσίνηΤο παραμύθι με τα παραμύθια, Αιμιλία ΠλατήΕπιλέξτε εσείς τα δώρα σας!
Αναμνήσεις μιας ζωής, Τ.Σ.
ΛεξΩτεχνίεςΣτον ορίζοντα της ελπίδας, Ελένη ΛουκάΟ Αίμος ταξιδεύει στα Βαλκάνια, Σοφία ΤσάτσουΜελέτη ζωής, Σπύρος ΣφενδουράκηςΠασιφλόρα, Μαλβίνα ΙωσηφίδουΔώδεκα χτύποι, Ν.Γονίδης