Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** Φωνή τέχνης: Έχουμε πρωτιές! *** Δωρεάν διπλές προσκλήσεις! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ e-books ή διαβάστε λογοτεχνικά κείμενα σε πρώτη δημοσίευση ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμ ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις ημερομηνίες των προγραμματισμένων κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Αιθέρια: Η προφητεία * Ζεστό αίμα * Το μονόγραμμα του ίσκιου * Μέσα από τα μάτια της Ζωής! * Οι Σισιλιάνοι * Όλα θα πάνε καλά ή και όχι * Νυχτοπερπατήματα * Ο πρίγκιψ του δευτέρου ορόφου * Ο αρχάγγελος των βράχων * Το όνειρο του γερακιού * Όταν το μαζί πληγώνει * Δίχως ένα αντίο * Κλουαζονέ ** Ποίηση: Δεύτερη φωνή Ι * Άπροικα Χαλκώματα * Σκοτεινή κουκκίδα * Καταδύσεις * Λυκόσκυλα, Ίμερος και Ηλιοτρόπιο ονείρων ** Διηγήματα: Το δέρμα της φώκιας * Ταρτάν το άλογο, Θεατές και δράστες και Η αγωνία του μέτρου ** Διάφορα άλλα: Παζλ γυναικών * Rock Around... Women! ** Νουβέλες: Όταν έπεσε η μάσκα ** Μουσικό άλμπουμ: Worthless Treasures

Ο Κωνσταντίνος Τζέμος και ο Φονιάς

Ένα από τα σημαντικότερα έργα της μεταπολιτευτικής περιόδου και γενικότερα της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας, «Ο Φονιάς» του Μήτσου Ευθυμιάδη -δημιουργός που έφυγε πρόωρα από τη ζωή, το 2003- ανεβαίνει στο ανακαινισμένο θέατρο Έαρ Βικτώρια, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Διαμαντόπουλου από τις 27 Ιανουαρίου 2020.

Στην υπόθεση διαβάζουμε:
Δεκαετία του ΄70. Μια βροχερή μέρα, μέσα σ’ ένα μικροαστικό σπίτι τέσσερα πρόσωπα έρχονται αντιμέτωπα με το ένοχο παρελθόν τους, το τόσο καλά κρυμμένο πίσω από τις μάσκες που φορούν. Ο Σάββας, ο Ταρζάν, η Μαρία και ο Γιάννης, θύτες και θύματα των προσωπικών τους τραγωδιών αγωνίζονται να υπάρξουν μέσα σε μια ηθικά διεφθαρμένη κοινωνία. Η «αλήθεια» του κάθε χαρακτήρα ορθώνεται σαν φάντασμα, έτοιμο να τον κατασπαράξει. Θα έρθει η κάθαρση τελικά;
Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από τη Θεατρική Σκηνή του Αντώνη Αντωνίου το 1981 και αργότερα προβλήθηκε από την ΕΡΤ μέσα από την σειρά «Θέατρο της Δευτέρας» (1991).

Ο Κωνσταντίνος Τζέμος μάς μιλάει για την παράσταση και τον χαρακτήρα που ενσαρκώνει...
Πείτε μας δυο λόγια για το ρόλο σας στην παράσταση; Πόσο ταυτίζεστε ή συμφωνείτε και πόσο διαφοροποιήστε ή διαφωνείτε με αυτόν;
Κωνσταντίνος Τζέμος: Ο ρόλος που ενσαρκώνω, είναι ο μέσος Έλληνας του ’60-’70, της εποχής δηλαδή της αστικοποίησης της Ελληνικής Κοινωνίας. Εσωτερικός μετανάστης φτάνει στην Αθήνα, με όνειρο την επιστημονική κατάρτιση και την οικονομική αποκατάσταση, ελλείψει όμως χρημάτων, «προσαρμόζεται»… Από ονειροπόλος επαρχιώτης μετατρέπεται σε τυπικό μικροαστό κι απολαμβάνει μια «ήσυχη και άνετη ζωή».
Φοβάμαι πως όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο θα ταυτίζομαι με τις ιδέες και τις αξίες του! Είναι βέβαια «άχαρο», αλλά ταυτόχρονα και αναγκαίο για την ευτυχία μας, να διακρίνουμε το μικρό και κατ’ άλλους ασήμαντο, κοινωνικό μας ρόλο και να του αποδίδουμε την αξία και τη σημασία που του αναλογεί. Παρεμπιπτόντως το ίδιο πρέπει να συμβαίνει και με αντίστοιχους θεατρικούς ρόλους…

Αν έπρεπε να χαρακτηρίσετε το έργο με μια φράση, ποια είναι αυτή;
Κ.Τ.: Ένα σκληρό, άμεσο και βαθιά αληθινό έργο, για το «θαυμαστό» κι οδυνηρό κόσμο των παρανόμων, που εξακολουθεί να επιβιώνει ευρηματικά, κάτω από το αδιάφορο βλέμμα της αστικής κοινωνίας.

Ποιο είναι το μήνυμα του έργου σε σχέση με την κοινωνία μέσα στην οποία λειτουργούν οι ήρωες;
Κ.Τ.: Η κοινωνία των ηρώων, ελάχιστα διαφέρει από τη σημερινή. Αν εξαιρέσεις βέβαια πως ο κόσμος του εγκλήματος, βρίσκεται πια στα χέρια εισαγόμενων στελεχών, από Καυκασιακές και Βαλκανικές κυρίως χώρες, και πως ο μικροαστός του ’70 με το FIATάκι και το αποταμιευτικό βιβλιάριο του ταμιευτηρίου, έχει μετατραπεί σε υπερκαταναλωτή και υπερχρεωμένο «νοικοκύρη»…
Όσο για το μήνυμα του έργου, σας παραπέμπω στα λόγια του ίδιου του συγγραφέα όταν ρωτήθηκε σχετικά από τον Αντώνη Αντωνίου (πρωταγωνιστή στο 1ο ανέβασμα του έργου το 1981):
«-Τι θέλουμε να πούμε με το έργο ρε Μήτσο;»
«-Πολλές φορές Αντώνη, σημασία δεν έχει το τί λες, αλλά ο τρόπος που το λες».

Τι θέλετε να κρατήσει ο θεατής στο τέλος;
Κ.Τ.: Όσο πλησιάζουμε προς την τελική αυλαία, αποκαλύπτονται πράγματα σκληρά. Η νεορεαλιστική πένα του συγγραφέα, γίνεται σχεδόν αδυσώπητη! Κι όμως οι ήρωες εγκαταλείπουν τη σκηνή, καθαρμένοι. Σχεδόν «ψυχοθεραπευμένοι»!...
Μ’ αυτή τη γεύση θαρρώ πως θα φύγουν κι οι θεατές απ’ το θέατρο. Κατά τ’ άλλα, ο καθένας τους θα κρατήσει τη δική του αλήθεια όπως γίνεται πάντα.
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Γιάννης Διαμαντόπουλος
Σκηνικά-κοστούμια: Δέσποινα Βολίδη
Μουσική σύνθεση: Διονύσης Τσακνής
Σχεδιασμός φωτισμών: Σπύρος Κάρδαρης
Σχεδιασμός ήχου: Κώστας Ματσιούλας
Φωτογραφίες: Τζωρτζίνα Πιτιανούδη
Βοηθός σκηνοθέτη: Celestine Μαργαρώνη

Παίζουν (με σειρά εμφάνισης): Τζώνη Θεοδωρίδης, Γιώργος Χριστοδούλου, Κωνσταντίνος Τζέμος, Νόνη Ιωαννίδου.

Στο θέατρο Έαρ Βικτώρια, Μαγνησίας 5 και Αριστοτέλους 132, Αθήνα, 2108820008, 6988441991
Από τη Δευτέρα 27 Ιανουαρίου 2020 και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Το δέρμα της φώκιας, Αριστούλας ΔάλληWorthless Treasures, Temple MusicΌλα θα πάνε καλά ή και όχι, Meg MesonΟ αρχάγγελος των βράχων, Μένιου ΣακελλαρόπουλουΝυχτοπερπατήματα, Λέιλα ΜότλιΛυκόσκυλα Αγγέλας Καϊμακλιώτη, Ίμερος Μαίρης Χάψα και Ηλιοτρόπιο ονείρων Γιάννη ΑναστασόπουλουΔίχως ένα αντίο, Γωγώς Ψαχούλια
Το μονόγραμμα του ίσκιου, Βαγγέλη ΚατσούπηΣκοτεινή κουκκίδα, Γιάννη ΣμίχεληΌταν το μαζί πληγώνει, Βικτώριας ΠροβίδαΤαρτάν το άλογο Ευτυχίας Καλλιτεράκη, Θεατές και δράστες Σύλβας Γάλβα και Η αγωνία του μέτρου Γιώργου ΣπανουδάκηΚλουαζονέ, Λίνας ΒαλετοπούλουRock Around... Women!, Γιώργου ΜπιλικάΆπροικα Χαλκώματα, Γιώργου Καριώτη
Οι Σισιλιάνοι, Κωνσταντίνου ΚαπότσηΟ πρίγκιψ του δευτέρου ορόφου, Άρη ΣφακιανάκηΜέσα από τα μάτια της Ζωής!, Βούλας ΠαπατσιφλικιώτηΖεστό αίμα, Νάντιας Δημοπούλου
Καταδύσεις, Κατερίνας ΜαρτζούκουΤο όνειρο του γερακιού, Αλεξάνδρας ΜπελεγράτηΔεύτερη φωνή Ι, Γιάννη Σμίχελη