1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki - Διαβάστε τα κείμενα που συμμετέχουν, βαθμολογήστε ή σχολιάστε τα! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες των κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Το αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει * Πέρα από τις οκτάβες * Ωκεανός * Ψίθυροι εραστών * Η κληρονομιά του αίματος * Λίλιθ και Λασθινία * Το μαντήλι της Θέμιδος * Ανατομία ενός καλλιτέχνη ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα * Ταξίδεψα για να σε βρω ** Διηγήματα: Ευτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα * Σκοτεινά φεγγάρια ** Ποίηση: Ως εδώ βυθίζομαι * Ευδόκιμο μέλι * Ένα δέντρο λιβάνι και πάλι ο ξηρανθός * Σώματα δίχως χρόνο * Λαξεμένοι ψίθυροι ** Νουβέλα: Ενηλικίωση * Η σιωπή της Περσεφόνης * Όταν η μοίρα εκδικείται ** Παιδικό: Τύχη... Ουρανοκατέβατη ** Δοκίμιο: Συμβολή στην ιστορία της Κασσάνδρας ** Άλλα: Αλφισμός

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2020

Ως το ανέφικτο

Διαβάζοντας τα έργα της Μαρίας Χριστινάκη σκέφτομαι ότι παραμένει θεατρίνα -το αφουγκράζεσαι το θέατρο και τη δραματική τέχνη μέσα στους στίχους- και αναρωτιέμαι αν η ποιήτρια λειτουργεί σε δεύτερο επίπεδο -κάτι που μόνο η ίδια δύναται να γνωρίζει, φυσικά- ή αν η ποίηση εξορύγχει τελικά αυτοβούλως το θέατρο αν και υπάρχει αιώνιος συνδετικός κρίκος το δράμα -υπό την ευρεία έννοια. Η ίδια γράφει σε ένα προλογιστικό ...μονάχα ένα γεράνι ταπεινό έχω στο μπαλκόνι μου· / αυτό ποτίζω. / Όμοια, την ποίησή μου.  Και αργότερα γράφοντας στον στίχο Ανάξιος θρήνου τέτοιος της Τέχνης υπηρέτης [...] χειρονομίες μιμείται και τραυλίζει με κάνει να σκέφτομαι με πόση μικρότητα αντιμετωπίζει το μεγαλείο· είτε της δραματικής τέχνης, είτε της ποίησης, είτε της ζωής. Μια ταπεινότητα που διαφαίνεται και σε άλλα έργα της συλλογής όπου ο άνθρωπος είναι μικρός, σχεδόν ανύπαρκτος για τον κόσμο-σύμπαν, μα όχι αδιάφορος γιατί κι ένα μικρό μπορεί να έχει τη δύναμη του κόσμου όλου, άρα αξίζει και τον απόλυτο σεβασμό.

Οι εκδόσεις Φίλντισι πάντως πρέπει να θεωρηθούν τυχερές που έχουν στη γκάμα τους αυτό το καλαίσθητο βιβλίο που περιέχει οκτώ ετών ποίηση -σκέψεις, αισθήματα, εμπειρίες...- και κοσμήθηκε υπέροχα από τους πίνακες ζωγραφικής της Αννίτας Ουγουρλόγου.
Στα στοιχεία της συλλογής που κεντρίζουν είναι οι επαναλήψεις που χρησιμοποιούνται συχνά προς όφελος της ποιητικής δομής, τα εκφραστικά παιχνίδια με τις λέξεις ή τα γράμματα των λέξεων που προσφέρουν κι ένα δεύτερο ή τρίτο επίπεδο ανάγνωσης -μαζί και έναν διευρυμένο ορίζοντα- ενώ όταν γράφει ομοιοκατάληκτα δίνει ρυθμό στο λόγο της, που γενικά ρέει χειμαρρώδης.

...δέλεαρ μεγάλο αυτό το «ΝΑΙ». / Το Ν είναι τρόποιο νίκης ένδοξης!
[...]
...το «ΟΧΙ». / Δε μοιάζει με μηδέν αυτό το Ο, / τόσο «μικρόν»;

Όταν διάβασα το «Άσκηση αγωγής λόγου» σκέφτηκα λεκτικές ασκήσεις δραματουργών για να φτιάξουν την άρθρωση και την εκφραστικότητά τους. Πρωτότυπο, ευφάνταστο και δημιουργικό το αποτέλεσμα. Είναι προσωποκεντρική, την απασχολεί το συναίσθημα, δηλαδή το μέσα, δηλαδή εσωτερική. Σημειώνοντας τα συναισθήματα-ερεθίσματα που αντλώ διαβάζοντας, έχω φτιάξει μια μικρή λίστα με τις λέξεις: απώλεια, αποχαιρετισμός, αναπόληση, νοσταλγία, ονειροπόληση... πολύ θέατρο και μια διαλογικότητα κάπου παραπίσω αλλά και μπροστά, όπως στο «Μια πολυθρόνα στο πεζοδρόμιο». Στο έργο με τίτλο «Του εσχάτου» ο άνθρωπος παύει να έχει φύλο και γίνεται Άνθρωπος καθώς αποχωρεί.

Λευκή σελίδα

Τίποτα πιο παρήγορο
απ’ τη λευκή σελίδα·
σεντόνι απλωμένο
πάνω απ’ τα λάθη σου
αφρός
σκεπάζει σκοτάδια και βάθη σου.
Τίποτα πιο τρομακτικό·
πελώρια αυλαία
τρέμει μπρος στα φώτα η αλήθεια σου
άδεια σκηνή
και πώς να στήσεις τα φανταχτερά τα παραμύθια σου;

Σ’ έρημο απέραντη βαδίζουν γυμνά
του μυαλού σου τα πλάσματα.
Σε μια στάλα γης
πώς να στριμώξεις θεούς και φαντάσματα;

Ποδιά νωπή κι αγκαλιά
μέσα της σβήνουν οι λυγμοί σου
θάλασσα χαρωπή
να την οργώνει τρελοκάικο η ψυχή σου!

Χώμα τραχύ
ζητά το δάκρυ και τον ιδρώτα σου.
Διστάζεις; Λες πως είν’ ο ήλιος αψύς,
πως οι πέτρες ματώνουν τα πόδια σου;
Με υπεκφυγές μην το μιάνεις...
Σκάβε και πότιζε ολοένα!
Άλλη γη, πιο γόνιμη για σένα,
δεν θα βρεις.

Δε ξέρω να μιλήσω για διαφορετικότητα. Ισχύει πάντα πως καθένας μας είναι μοναδικός, άρα η διαφορετικότητα είναι εξ ορισμού δεδομένη· μπορώ να μιλήσω όμως για ενσταντικότητα, για δύναμη λέξεων, για ηχώ. Γιατί, ναι, σου αφήνει ένα καταστάλαγμα αυτό το βιβλίο, κάτι να σκέφτεσαι και μετά, που σημαίνει ότι σε έχει γεμίσει με πράγματα.
Κλικ για περισσότερα της Τζένης Κουκίδου
Η ποιητική συλλογή της Μαρίας Χριστινάκη, Ως το ανέφικτο, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φίλντισι.
Ευχαριστώ τον εκδότη για τη διάθεση του βιβλίου.
Το παραπάνω περιέχει αποσπάσματα.

Βιογραφικό:
«Αρίστη μαθήτρια», «και καλό παιδί», «διαγωγή κοσμιοτάτη», «το πτυχίο με λίαν καλώς», «πήρε προαγωγή», «φαίνεται το κατέχετε το θέμα, έχετε τελειώσει Νομική;» Ρόλοι και παίνια που δε σημαίνουν πια. Πορεύομαι πάνω στο σανίδι με μια αγκαλιά. Πασχίζω να την κρατήσω ανοιχτή παρά τα όσα. Το ταίρι της να βρίσκει πού και πού αυτό αρκεί. Στο χειροκρότημα -αν προκύψει- άδεια να έχει μείνει η σκηνή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Λίλιθ και Λασθινία, Μιχάλης ΓριβέαςΣκοτεινά φεγγάρια, Γιώργος ΔόλγυραςΕυτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα, Χρυσούλα ΔιπλάρηΨίθυροι εραστώνΣώματα δίχως χρόνο, Δέσποινα ΣιμάκηΕυδόκιμο μέλι, Νεφέλη ΣμίχεληΛαξεμένοι ψίθυροι, Μαρίζα Καζακλάρη
Ανατομία ενός καλλιτέχνη, Ισαβέλλα ΠρίτσαΤαξίδεψα για να σε βρω, Ν.Βαρδάκας και Φ.ΤσαγανάκηΘ.Θεοδωρής, Πέρα από τις οκτάβεςΣυμβολή στην ιστορία της ΚασσάνδραςΤο μαντήλι της Θέμιδος, Λ. ΚαποπούλουΩκεανός, Μ.ΚατρακηςΤύχη... ουρανοκατέβατη, Δ.Κανλή
Η σιωπή της Περσεφόνης, Θεοφάνης ΠαναγιωτόπουλοςΗ κληρονομιά του αίματος, Νικόλαος ΝτέτσικαςΕνηλικίωση, Νικόλαος Κατέχης
Το αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει, Κ. ΙωακειμίδηςΈνα δέντρο λιβάνι και πάλι ο ξηρανθός, Ευφροσύνη Μαντά-ΛαζάρουΩς εδώ βυθίζομαι, Αναστάσιος ΜεγαλοοικονόμουΌταν η μοίρα εκδικείται, Νίκος Δημητρούλιας