Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Το διαγωνιστικό κομμάτι έχει ολοκληρωθεί και έχουν ανακοινωθεί οι νικητές. Έρχονται νεότερα για την έκδοση! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κ.λ.π. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες των κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Τα τεμάχια * Τα άυλα θηρία της ψυχής * Amor Fati * Το αίνιγμα του Ερωτόκριτου * Ενώπιον του βασιλιά * Blackbird * Άμνετ * Innuendo * Ο Λύχνος * Χριστίνα * Μωβ. Το χρώμα της λύπης * Παρέα με τον άνεμο * Η ρεπόρτερ ** Συλλογές πεζών: Νιώθω * Αφώτιστες περιοχές ** Ποίηση: Ρέουσα σιωπή * Το παιδί και ο άγγελος * ΣυμΠτώματα * Καρδιόσχημα * Ουά * Ναίφως ** Νουβέλα: Απαγορευμένη αίθουσα ** Άλλα: Γνώθι σεαυτόν * Ό,τι γυρίζει γύρω μας * Σειρά Παράξενες Μέρες στην Ευρώπη ** Παιδικά - Εφηβικά και Παραμύθια: Δεν υπάρχει τέλος * Η μάγισσα Βρωμίλα

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2020

Ως το ανέφικτο

Διαβάζοντας τα έργα της Μαρίας Χριστινάκη σκέφτομαι ότι παραμένει θεατρίνα -το αφουγκράζεσαι το θέατρο και τη δραματική τέχνη μέσα στους στίχους- και αναρωτιέμαι αν η ποιήτρια λειτουργεί σε δεύτερο επίπεδο -κάτι που μόνο η ίδια δύναται να γνωρίζει, φυσικά- ή αν η ποίηση εξορύγχει τελικά αυτοβούλως το θέατρο αν και υπάρχει αιώνιος συνδετικός κρίκος το δράμα -υπό την ευρεία έννοια. Η ίδια γράφει σε ένα προλογιστικό ...μονάχα ένα γεράνι ταπεινό έχω στο μπαλκόνι μου· / αυτό ποτίζω. / Όμοια, την ποίησή μου.  Και αργότερα γράφοντας στον στίχο Ανάξιος θρήνου τέτοιος της Τέχνης υπηρέτης [...] χειρονομίες μιμείται και τραυλίζει με κάνει να σκέφτομαι με πόση μικρότητα αντιμετωπίζει το μεγαλείο· είτε της δραματικής τέχνης, είτε της ποίησης, είτε της ζωής. Μια ταπεινότητα που διαφαίνεται και σε άλλα έργα της συλλογής όπου ο άνθρωπος είναι μικρός, σχεδόν ανύπαρκτος για τον κόσμο-σύμπαν, μα όχι αδιάφορος γιατί κι ένα μικρό μπορεί να έχει τη δύναμη του κόσμου όλου, άρα αξίζει και τον απόλυτο σεβασμό.

Οι εκδόσεις Φίλντισι πάντως πρέπει να θεωρηθούν τυχερές που έχουν στη γκάμα τους αυτό το καλαίσθητο βιβλίο που περιέχει οκτώ ετών ποίηση -σκέψεις, αισθήματα, εμπειρίες...- και κοσμήθηκε υπέροχα από τους πίνακες ζωγραφικής της Αννίτας Ουγουρλόγου.
Στα στοιχεία της συλλογής που κεντρίζουν είναι οι επαναλήψεις που χρησιμοποιούνται συχνά προς όφελος της ποιητικής δομής, τα εκφραστικά παιχνίδια με τις λέξεις ή τα γράμματα των λέξεων που προσφέρουν κι ένα δεύτερο ή τρίτο επίπεδο ανάγνωσης -μαζί και έναν διευρυμένο ορίζοντα- ενώ όταν γράφει ομοιοκατάληκτα δίνει ρυθμό στο λόγο της, που γενικά ρέει χειμαρρώδης.

...δέλεαρ μεγάλο αυτό το «ΝΑΙ». / Το Ν είναι τρόποιο νίκης ένδοξης!
[...]
...το «ΟΧΙ». / Δε μοιάζει με μηδέν αυτό το Ο, / τόσο «μικρόν»;

Όταν διάβασα το «Άσκηση αγωγής λόγου» σκέφτηκα λεκτικές ασκήσεις δραματουργών για να φτιάξουν την άρθρωση και την εκφραστικότητά τους. Πρωτότυπο, ευφάνταστο και δημιουργικό το αποτέλεσμα. Είναι προσωποκεντρική, την απασχολεί το συναίσθημα, δηλαδή το μέσα, δηλαδή εσωτερική. Σημειώνοντας τα συναισθήματα-ερεθίσματα που αντλώ διαβάζοντας, έχω φτιάξει μια μικρή λίστα με τις λέξεις: απώλεια, αποχαιρετισμός, αναπόληση, νοσταλγία, ονειροπόληση... πολύ θέατρο και μια διαλογικότητα κάπου παραπίσω αλλά και μπροστά, όπως στο «Μια πολυθρόνα στο πεζοδρόμιο». Στο έργο με τίτλο «Του εσχάτου» ο άνθρωπος παύει να έχει φύλο και γίνεται Άνθρωπος καθώς αποχωρεί.

Λευκή σελίδα

Τίποτα πιο παρήγορο
απ’ τη λευκή σελίδα·
σεντόνι απλωμένο
πάνω απ’ τα λάθη σου
αφρός
σκεπάζει σκοτάδια και βάθη σου.
Τίποτα πιο τρομακτικό·
πελώρια αυλαία
τρέμει μπρος στα φώτα η αλήθεια σου
άδεια σκηνή
και πώς να στήσεις τα φανταχτερά τα παραμύθια σου;

Σ’ έρημο απέραντη βαδίζουν γυμνά
του μυαλού σου τα πλάσματα.
Σε μια στάλα γης
πώς να στριμώξεις θεούς και φαντάσματα;

Ποδιά νωπή κι αγκαλιά
μέσα της σβήνουν οι λυγμοί σου
θάλασσα χαρωπή
να την οργώνει τρελοκάικο η ψυχή σου!

Χώμα τραχύ
ζητά το δάκρυ και τον ιδρώτα σου.
Διστάζεις; Λες πως είν’ ο ήλιος αψύς,
πως οι πέτρες ματώνουν τα πόδια σου;
Με υπεκφυγές μην το μιάνεις...
Σκάβε και πότιζε ολοένα!
Άλλη γη, πιο γόνιμη για σένα,
δεν θα βρεις.

Δε ξέρω να μιλήσω για διαφορετικότητα. Ισχύει πάντα πως καθένας μας είναι μοναδικός, άρα η διαφορετικότητα είναι εξ ορισμού δεδομένη· μπορώ να μιλήσω όμως για ενσταντικότητα, για δύναμη λέξεων, για ηχώ. Γιατί, ναι, σου αφήνει ένα καταστάλαγμα αυτό το βιβλίο, κάτι να σκέφτεσαι και μετά, που σημαίνει ότι σε έχει γεμίσει με πράγματα.
Κλικ για περισσότερα της Τζένης Κουκίδου
Η ποιητική συλλογή της Μαρίας Χριστινάκη, Ως το ανέφικτο, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Φίλντισι.
Ευχαριστώ τον εκδότη για τη διάθεση του βιβλίου.
Το παραπάνω περιέχει αποσπάσματα.

Βιογραφικό:
«Αρίστη μαθήτρια», «και καλό παιδί», «διαγωγή κοσμιοτάτη», «το πτυχίο με λίαν καλώς», «πήρε προαγωγή», «φαίνεται το κατέχετε το θέμα, έχετε τελειώσει Νομική;» Ρόλοι και παίνια που δε σημαίνουν πια. Πορεύομαι πάνω στο σανίδι με μια αγκαλιά. Πασχίζω να την κρατήσω ανοιχτή παρά τα όσα. Το ταίρι της να βρίσκει πού και πού αυτό αρκεί. Στο χειροκρότημα -αν προκύψει- άδεια να έχει μείνει η σκηνή.

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Ναίφως, Φυλλένια ΣφουγγάρηΆμνετ, Μάγκι Ο'ΦάρελΧριστίνα, Δέσποινα ΜυστακίδουΣυμΠτώματα, Χρίστος ΤσιαήληςInnuendo, Πέτρος ΜπράιλαςΜωβ. Το χρώμα της λύπης, Μηνάς ΤσαμπάνηςΑπαγορευμένη αίθουσα, Φωτεινή Αποστολοπούλου
Η καρδιά που γυρνάει, Το δέρμα είναι η ελαστική θήκη που περιβάλλει το σώμα ολόκληρο, Τα τετράδια ενός θηλαστικού, Φως έρωτας θάνατοςΟυά, Ο φιμωμένοςΌ,τι γυρίζει γύρω μας, Κ. Ευαγγέλου-ΚίσσαΗ ρεπόρτερ, Λένα Μαυρουδή-ΜούλιουΑφώτιστες περιοχές, Βασίλης ΓιαννάκηςΠαρέα με τον άνεμο, Βασίλης ΛαχανιώτηςΕνώπιον του βασιλιά, Γρηγόρης Παπαδόπουλος
Ο Λύχνος, Γιώργος ΜανέτταςΤο αίνιγμα του Ερωτόκριτου, Βασιλική ΜακρήΝιώθω, συλλογικό βιβλίο με διηγήματα
Η μάγισσα Βρωμίλα, Φωτεινή ΖαχαριουδάκηΚαρδιόσχημα, Όλγα ΑχειμάστουBlackbird, Matthias BrandtΔεν υπάρχει τέλος, Μαρία Καβούρη