1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki - Διαβάστε τα κείμενα που συμμετέχουν, βαθμολογήστε ή σχολιάστε τα! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες των κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Το αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει * Πέρα από τις οκτάβες * Ωκεανός * Ψίθυροι εραστών * Η κληρονομιά του αίματος * Λίλιθ και Λασθινία * Το μαντήλι της Θέμιδος * Ανατομία ενός καλλιτέχνη ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα * Ταξίδεψα για να σε βρω ** Διηγήματα: Ευτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα * Σκοτεινά φεγγάρια ** Ποίηση: Ως εδώ βυθίζομαι * Ευδόκιμο μέλι * Ένα δέντρο λιβάνι και πάλι ο ξηρανθός * Σώματα δίχως χρόνο * Λαξεμένοι ψίθυροι ** Νουβέλα: Ενηλικίωση * Η σιωπή της Περσεφόνης * Όταν η μοίρα εκδικείται ** Παιδικό: Τύχη... Ουρανοκατέβατη ** Δοκίμιο: Συμβολή στην ιστορία της Κασσάνδρας ** Άλλα: Αλφισμός

Κυριακή, 1 Νοεμβρίου 2020

Το χωριό των χρωμάτων ανακαλύπτει την _ _ _δικότητα

Βασιλικής Κωσταρέλη

Κάποτε στο χωριό των χρωμάτων ξέσπασε άγριος καβγάς. Εφτά χρώματα άρχισαν να μαλώνουν μεταξύ τους για την αξία τους:
«Εγώ είμαι το πιο σημαντικό χρώμα» είπε το κόκκινο. «Εξάλλου όλοι με θεωρούν το χρώμα της αγάπης».
«Μα τι είναι αυτά που λες;» φώναξε θυμωμένο το πορτοκαλί. «Εγώ είμαι το πιο σημαντικό χρώμα. Θεωρείς τυχαίο ότι με αυτό το χρώμα ντύνεται ο ήλιος το δειλινό σκορπώντας τριγύρω του απαράμιλλη ομορφιά;»
«Ποιο χρώμα όμως διάλεξε ο ήλιος τις ώρες που μας φωτίζει και μας ζεσταίνει; Και γιατί το φεγγάρι μα και τα αστέρια ντύνονται με το ίδιο χρώμα;» πετάχτηκε το κίτρινο. «Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να μην είμαι εγώ το πιο σημαντικό;»
«Αντιπαθητικοί συγχωριανοί μου, για σκεφτείτε λίγο τι χρώμα έχουν τα λιβάδια μα και τα πολύτιμα σμαράγδια» είπε με περηφάνια το πράσινο. «Είμαι ξεκάθαρα το πιο σημαντικό χρώμα».
«Μισό λεπτό!» αναφώνησε το γαλάζιο. «Κοιτάξτε ποιο χρώμα διάλεξε ο ουρανός! Ποιος μπορεί να ζήσει ευτυχισμένα δίχως ουρανό; Είναι αδύνατο να μην είμαι εγώ το πιο σημαντικό χρώμα».
«Αν εσύ είσαι το πιο σημαντικό, τότε γιατί δεν έκανε την ίδια επιλογή και η απέραντη θάλασσα; Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να είναι κάποιο άλλο χρώμα πιο σημαντικό από εμένα» είπε με καύχημα το μπλε.
«Φυσικά και υπάρχει βεβαιότητα πως δεν είσαι το πιο σημαντικό χρώμα. Θεωρείς τυχαίο το χρώμα που διάλεξαν οι βιολέτες που μας ταξιδεύουν σε παραμυθένια μέρη με το μεθυστικό τους άρωμα;» είπε με σιγουριά το βιολετί.
Και η φασαρία συνεχιζόταν και συνεχιζόταν…

Ξαφνικά ένα σύννεφο που περνούσε πάνω από το χωριό των χρωμάτων προβληματίστηκε πολύ με όσα έβλεπε και άκουγε:
«Μα τι συμβαίνει εδώ; Γιατί τέτοια αναστάτωση;» ρώτησε.
Τότε το κόκκινο χρώμα πήρε το λόγο: «Μα πώς να μη μαλώνουμε αφού τα υπόλοιπα χρώματα που βλέπεις μπροστά σου δεν αναγνωρίζουν ότι εγώ έχω τη μεγαλύτερη αξία;»
«Αν είναι δυνατόν, τι είναι αυτά που λες;» φώναξαν τα υπόλοιπα χρώματα με μια φωνή.
Τότε το πορτοκαλί είπε στο σύννεφο: «Καλό μου σύννεφο, εσύ που ταξιδεύεις σε τόσες πολιτείες γιατί δε μας λες ποιο χρώμα είναι το πιο σημαντικό;»
Το σύννεφο κοντοστάθηκε για λίγο και αποκρίθηκε: «Να θυμάστε πάντα ότι όλοι είστε το ίδιο σημαντικοί… Είναι πολύ σπουδαίο όμως να είστε και ενωμένοι, γιατί τότε μπορείτε να χαρίσετε την ελπίδα στον κόσμο».
«Μα δε μας απάντησες…» παραπονέθηκαν τα χρώματα με μια φωνή. Τότε το σύννεφο χαμογέλασε και στη συνέχεια άρχισε να βρέχει…
Σε λίγο τα χρώματα άρχισαν να ζητωκραυγάζουν. «Το ουράνιο τόξο» φώναξαν με μια φωνή και αγκαλιάστηκαν. Τα χρώματα κατάλαβαν πια τα λόγια του σύννεφου.
Αντιλήφθηκαν την αξία της μοναδικότητας αλλά και της ομαδικότητας…


Βασιλική Κωσταρέλη
Συμμετοχή στον 1ο Διαγωνισμό Παραμυθιού koukidaki
Μπορείτε να σχολιάσετε αυτό το παραμύθι παρακάτω ή/και να το βαθμολογήσετε εδώ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Λίλιθ και Λασθινία, Μιχάλης ΓριβέαςΣκοτεινά φεγγάρια, Γιώργος ΔόλγυραςΕυτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα, Χρυσούλα ΔιπλάρηΨίθυροι εραστώνΣώματα δίχως χρόνο, Δέσποινα ΣιμάκηΕυδόκιμο μέλι, Νεφέλη ΣμίχεληΛαξεμένοι ψίθυροι, Μαρίζα Καζακλάρη
Ανατομία ενός καλλιτέχνη, Ισαβέλλα ΠρίτσαΤαξίδεψα για να σε βρω, Ν.Βαρδάκας και Φ.ΤσαγανάκηΘ.Θεοδωρής, Πέρα από τις οκτάβεςΣυμβολή στην ιστορία της ΚασσάνδραςΤο μαντήλι της Θέμιδος, Λ. ΚαποπούλουΩκεανός, Μ.ΚατρακηςΤύχη... ουρανοκατέβατη, Δ.Κανλή
Η σιωπή της Περσεφόνης, Θεοφάνης ΠαναγιωτόπουλοςΗ κληρονομιά του αίματος, Νικόλαος ΝτέτσικαςΕνηλικίωση, Νικόλαος Κατέχης
Το αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει, Κ. ΙωακειμίδηςΈνα δέντρο λιβάνι και πάλι ο ξηρανθός, Ευφροσύνη Μαντά-ΛαζάρουΩς εδώ βυθίζομαι, Αναστάσιος ΜεγαλοοικονόμουΌταν η μοίρα εκδικείται, Νίκος Δημητρούλιας