Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** Φωνή τέχνης *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Κυκλοφορεί ήδη το συλλογικό έργο, με κείμενα που διαγωνίστηκαν, από τις εκδόσεις Δερέ. *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις ημερομηνίες των προγραμματισμένων κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Πάροδος * Μέτοικοι καιροί * Στην Ύδρα αέναα θα επιστρέφεις * Η ανταλλαγή * Η ζωή αλλιώς * Η αλήθεια μου... η μισή * Μαθήματα εμπιστοσύνης ** Ποίηση: Cyborg Sapiens * Αβινιόν * Ευτελή τιμαλφή: Σονάτες και καντάτες ** Διηγήματα: Βραχέα ρήματα: Επτά μικρές ιστορίες * Ξιπασμένες νοικοκυρές ** Άλλα: Ψίθυροι από μια άλλη ζωή * Μπίτερ λοβ & μαύρες γάτες * Συνοικία Αγία Φωτεινή * Έξι τίτλοι των εκδόσεων Εκλυστής * Οδηγός βικτωριανής απόλαυσης * Ο Κεκλημένος ** Νουβέλες: Οι πυγολαμπίδες θα λάμπουν στο σκοτάδι (για πάντα) * Διαμέρισμα με αριθμό 7 * Τα κόκκινα παπούτσια * Επί –θεμάτων, γευμάτων και αισθημάτων– κοινωνία * Γράμματα στη μαμά

Τρίτη 12 Ιανουαρίου 2021

Ο δρόμος

Ευγενίας Μακαριάδη

Πίνακας Leonid Aftemov (The road of memories, λάδι)

Διόνυσος, 05.01.2021

Θέλεις να διασχίσεις τη λεωφόρο. Δε βλέπεις καμιά διάβαση. Από μακριά ένα φανάρι αναβοσβήνει. Στέκεσαι. Στρέφεις πίσω το κεφάλι. Μια γέρικη ελιά, μπροστά της ένα παγκάκι, σπασμένο στην πλάτη. Στο κάθισμα ένα βρόμικο σακάκι. Πάνω του μια κουλουριασμένη -ολόμαυρη- γάτα κοιμάται. Κλοτσάς γάτα και σακάκι. Πέφτουν κάτω. Κάθεσαι και τα πατάς. Βγάζεις τα παπούτσια σου. Ρουφάς την τεράστια κοιλιά σου∙ την ξύνεις στο υπογάστριο. Μέχρι εκεί φτάνει το λάστιχο του εσώρουχού σου. Ξεχείλωσε και σκέπασε τα αχαμνά σου. Ξύνεις τις πλαδαρές σου γάμπες. Ξύνεις δυνατά τα ριγωτά που άφησε το λάστιχο της κάλτσας -Σωκρατική ανακούφιση. Ανοίγεις τα γουρλωτά, σαν βατράχου, μάτια σου. Έχεις πέσει κάτω με τη μούρη στη ρίζα της ελιάς. Στο παγκάκι έχει ξαπλώσει άλλος. Η γάτα άφαντη. Κλωτσάς τον άλλο, τον ρίχνεις κάτω. Κάθεσαι. Εκείνος σε σπρώχνει δυνατά. Πέφτεις κάτω. «Ξεκουμπίσου σκυλάραπα», φωνάζεις. Θα το διώξεις αυτό το κάθαρμα από το παγκάκι της πατρίδας σου. Του τραβάς τα πόδια, μουλάρι αυτός, δεν το κουνάει ρούπι. Απαιτείς να καθίσεις. Πιο κάτω, κοντά στο φανάρι ένας αστυνόμος. «Ο σκυλάραπας με χτύπησε, μ’ έριξε κάτω, παραλίγο να με σκοτώσει», φωνάζεις. Ο αστυνόμος κοιτάζει δύσπιστα, όταν του δείχνεις με νεύμα του κεφαλιού, το παγκάκι. Στο παγκάκι, το βρόμικο σακάκι έχει κουκουλώσει τη γάτα. Η γάτα κοιμάται μακαρίως. «Θέλετε βοήθεια;», ρωτάει ο αστυνόμος. Τρομάζουν τα μάτια σου, βαθαίνουν οι ρυτίδες του μετώπου σου, ανασηκώνονται οι άκρες των χειλιών σου. Όχι, τίποτα απολύτως δε θέλεις. Φοράς γρήγορα τα παπούτσια σου. Τινάζεις τους ώμους νευρικά κάτω απ’ το σακάκι.

Αφήνεις τον αστυνόμο, τη γάτα πάνω στο βρόμικο σακάκι και προχωράς. Προχωράς και τρέχεις. Τρέχεις και προχωράς. Θα φτάσεις σ’ εκείνο το μακρινό φως, το φως που αναβοσβήνει και θα περάσεις απέναντι. Ξέρεις εκεί είναι ο δρόμος. Ο δρόμος σου. Στέκεσαι, το φως μακραίνει. Μακραίνει. Χάνεται. «Ρε συ, ξέρεις πού είναι ο δρόμος;» ρωτάς ένα νεαρό επαίτη, που ζέχνει. Κάνει γύρω σου έναν κύκλο, κοιτάζοντας διερευνητικά μια το κεφάλι και μια τα πόδια σου. Μια σβηστή γόπα ανεβοκατεβαίνει στα χείλη του. Η φωνή του ένα γουργούρισμα. Ξύνει το λαιμό του. Φτύνει στο χέρι του τη γόπα και μιλάει τεμπέλικα∙ η κάθε του λέξη συνοδεύεται κι από ένα ξερόβηχα. «Και βέβαια ξέρω. Ξέρω και παραξέρω». «Ακούω», λες χωρίς να τον κοιτάζεις. «Τι θα μου δώσεις;» σου λέει, σηκώνοντας τα φρύδια, ερωτηματικά. Τον διαολοστέλνεις. Έρχεται πίσω σου και φωνάζει: «O.k. θα σου πω. Τσάμπα. Ακούς κύριος; Τσάμπα, χωρίς λεφτά. Έλα μαζί μου προς τα κει πάω». «Είναι μακριά;» τον ρωτάς. «Δυο τσιγάρα δρόμος», σου λέει με σιγουριά. «Έχεις τσιγάρα μίστερ;», σε ρωτάει, ψάχνοντας με το βλέμμα του τις τσέπες σου. «Έχω ένα πούρο. Πάρ’ το», του λες. «Φερ’ το» κραυγάζει, και με μια γκριμάτσα χαμόγελου δείχνει τα κιτρινόμαυρα δόντια του. Αρπάζει το πούρο, αετονύχικα και το βάζει στην τσέπη του. Βγάζεις σπίρτα από την τσέπη σου. «Δεν θα τ’ ανάψεις;» του λες. «Όχι πάντα καπνίζω το πούρο μετά το φαγητό», σου λέει επιτηδευμένα.


Copyright © Ευγενία Μακαριάδη All rights reserved
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε πίνακα του βραβευμένου Leonid Aftemov (The road of memories, λάδι)

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Η ανταλλαγή, Νίκου ΤσουρλάκηΑβινιόν, Χρυσής ΓιάντσιουΣτην Ύδρα αέναα θα επιστρέφεις, Νέλλης ΣπαθάρηΈξι τίτλοι από τις εκδόσεις ΕλκυστήςCyborg Sapiens, Δημήτρη ΟρφανίδηΒραχέα ρήματα: Επτά μικρές ιστορίες, Παναγιώτη ΚωνσταντόπουλουΜέτοικοι καιροί, Νίκου Σκορίνη
Τα κόκκινα παπούτσια, Μαρίνας Ξένου-ΚασσιανούΟδηγός βικτωριανής απόλαυσηςΟ Κεκλημένος, Ελένης ΣέννοιαΣυνοικία Αγία Φωτεινή, Κωνσταντίνου ΓρηγοριάδηΓράμματα στη μαμά, Τώνιας ΣαμαράΟι πυγολαμπίδες θα λάμπουν στο σκοτάδι (για πάντα), Θεόδωρου ΟρφανίδηΞιπασμένες νοικοκυρές, Έφης Καραμπά
Επί –θεμάτων, γευμάτων και αισθημάτων– κοινωνία, Μαρίας ΑποστολάκουΗ αλήθεια μου... η μισή, Έλλη ΞυρούΕυτελή τιμαλφή: Σονάτες και καντάτες, Γιώργου ΚαριώτηΨίθυροι από μια άλλη ζωή, Αθανάσιου ΔαββέταΗ ζωη αλλιώς, Αναστασίας Ξενοφώντος-ΓαϊτάνουΔιαμέρισμα με αριθμό 7, Καίτης ΔροσίνηΜαθήματα εμπιστοσύνης, Φίλιππου Πισσαλίδη