Χρήστου Ντικμπασάνη
Δεν αντέχω άλλο τη μοναξιά και την σιωπή
Πώς αποχωρίστηκα έτσι αναίτια και αλόγιστα
απ' το βαθύτερό μου είναι;
Ένας άηχος ψίθυρός του μόνο απέμεινε
σαν αγκίδα στην καρδιά μου,
μια σιωπή βγαλμένη απ' το στόμα του αποχαιρετισμού μας
Τώρα σκουλήκι σέρνομαι στο χώμα της απουσίας του,
καρτερώντας τον ίσκιο του
Η ζωή μου τρίζει σαν ετοιμόρροπο σπίτι
που το μόνο που προσμένει
είναι η μεταμόρφωσή του σε ερείπιο
Ο Ήλιος μοιραία σβησμένος
πίσω απ' το φθαρμένο οριστικά
φράχτη των ανούσιών μου ημερών
Ο θάνατος μπροστά μου βάφει ξεδιάντροπα
κατάμαυρες τις ώρες μου
Οι υλακές των χαμένων ονείρων μου
με κρατούν άγρυπνο και αναστατωμένο
Επάνω στο χορτάρι και τις πέτρες
του από χρόνια μαραμένου κήπου μου
συνουσιάζονται φίδια και νυχτερίδες
που τις έφερε ο άνεμος
της απώλειας και του άφατου πόνου
🌺
Copyright © Χρήστος Ντικμπασάνης All rights reserved, 2024
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια: Τζένη Κουκίδου
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε ψηφιακό έργο Julien Pacaud (Philosophical Undergarments, 2023)
