.gif)
Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 υπήρχαν μεγάλες διαμάχες γύρω από τη folk μουσική. Φίλοι τσακώνονταν, ζευγάρια χώριζαν και όλα αυτά επειδή ο Bob Dylan έπιασε την ηλεκτρική κιθάρα. Δεκαετίες αργότερα, οι Folk Bitch Trio εξακολουθούν να τα στοχάζονται, παρατηρώντας πως το είδος συχνά αντιμετωπίζεται με θανατερή σοβαρότητα, αλλά το προσεγγίζουν με χιούμορ και οξυδέρκεια, που μόνο η φιλία μπορεί πραγματικά να προσφέρει. Αυτό είναι και το κυρίαρχο συναίσθημα εδώ.
Η πρώτη μου σκέψη ακούγοντας το album ήταν: «η καλύτερη μουσική φτιάχνεται από φίλους» – και επιμένω σ' αυτό. Ακόμα και για σόλο καλλιτέχνες, οι πιο δυνατές δουλειές τους προκύπτουν με τη βοήθεια μουσικών ή παραγωγών που γνωρίζουν και αγαπούν. Αλλά ειδικά σε ένα συγκρότημα, η τέχνη απαιτεί οικειότητα, οι στίχοι απαιτούν ευαλωτότητα, οπότε είναι φυσικό η καλύτερη δουλειά να γεννιέται μέσα σε ένα περιβάλλον εμπιστοσύνης και ουσιαστικής φιλίας. Για τις Folk Bitch Trio αυτό ξεκίνησε από το λύκειο. Το ότι γνωρίστηκαν σ' αυτά τα δύσκολα χρόνια σημαίνει, αναμφίβολα, πως πλέον μπορούν να βάλουν τα πάντα μέσα σε ένα τραγούδι χωρίς ντροπή ή φόβο, κάτι που οδηγεί απευθείας σε κομμάτια όπως το The Actor, το God’s A Different Sword ή οποιοδήποτε τραγούδι του album, όπου ζητήματα όπως η σεξουαλικότητα, το άγχος, η ντροπή, οι αυταπάτες, η αγάπη και η απώλεια ξεδιπλώνονται με ευκολία αλλά και συγκίνηση.
Ας πάρουμε έναν στίχο ως παράδειγμα: Can’t deny it my body keeps the score / But if you tell me that you need it / I can get up off my floor, τραγουδούν στο God’s A Different Sword. Μόνο σ' αυτό το μικρό απόσπασμα, το συγκρότημα μοιάζει να αυτοπροσδιορίζεται πλήρως: βαθιά αναγνώριση του τραύματος, συναισθηματική ένταση στην παραδοχή της ανάγκης και μετά μια απότομη στροφή προς τον ανεπιτήδευτο τόνο που έχουν οι κουβέντες μεταξύ φίλων. Το να μπορείς να κινηθείς ανάμεσα σε όλα αυτά –από το βάρος του συναισθήματος στο χιούμορ– μέσα σε τρεις γραμμές, αυτό είναι φιλία. Και αυτή είναι η τέχνη που επιτρέπει η φιλία. Ίσως είναι κάτι παραπάνω από φιλία. Η φυσικότητα και η αρμονία στις φωνές τους θυμίζουν σχεδόν δεσμούς αίματος. Λένε πως τα μέλη της ίδιας οικογένειας συγχωνεύουν τις φωνές τους χωρίς προσπάθεια, αλλά εγώ στοιχηματίζω πως οι Folk Bitch Trio θα κέρδιζαν οποιοδήποτε οικογενειακό συγκρότημα σε έναν διαγωνισμό αρμονίας.
Όλα αυτά μας φέρνουν ξανά στο ερώτημα: τι είναι folk; Ενώ τόσοι «καθαρολόγοι» απαιτούν σοβαρότητα στην προσέγγιση του είδους, η φιλία που βρίσκεται στον πυρήνα του τρίο διατηρεί τη σχέση τους με τη folk φρέσκια και προσβάσιμη. Οι ενορχηστρώσεις, οι μελωδίες και οι αρμονίες ξεπηδούν από την αγάπη τους για αυτόν τον κόσμο, αλλά στο album δεν υπάρχει στασιμότητα: διασχίζουν ολόκληρο το τοπίο της σύγχρονης folk, ακολουθώντας τα μονοπάτια που άνοιξαν οι «αντάρτες» πριν από αυτές, συναντώντας το rock, την pop, την country, ακόμα και την κλασική, σχεδόν επική americana. Αλλά κυρίως, αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία. Ποιος νοιάζεται πραγματικά για τα είδη ή την κατηγοριοποίηση, όταν το Now Would Be A Good Time είναι τόσο όμορφο; Είναι όμορφο με τρόπο που δεν κουράζει ποτέ, γεμάτο στίχους που μένουν ακρόαση με την ακρόαση και μελωδίες που είναι ταυτόχρονα συναρπαστικές και διαχρονικές. Σε συνεπαίρνει, χωρίς ποτέ να γίνεται μονότονο. Με λίγα λόγια: Και τα δέκα κομμάτια είναι πανέμορφα!
Now Would Be A Good Time track by track:
God’s A Different Sword: Ένα ξεκίνημα που τα αποκαλύπτει όλα: υπέροχα φωνητικά, ζεστές κιθάρες, αιχμηρή στιχουργία. Μήνες μετά, το single παραμένει εξίσου καθηλωτικό, με μερικές από τις καλύτερες γραμμές του album.
Hotel TV: Με τη Jeanie Pilkington στα βασικά φωνητικά, το κομμάτι σκοτεινιάζει συναισθηματικά, αλλά η ομορφιά παραμένει χάρη στις ασύλληπτα δεμένες αρμονίες που προκαλούν ανατριχίλα, όπως και στο πρώτο κομμάτι.
The Actor: Ένα ακόμα single που δεν έχει χάσει καθόλου τη δύναμή του. Παραμένει συγκινητικό, απόδειξη ότι το συγκρότημα έχει πετύχει έναν χρυσό ήχο που δεν σκουριάζει και δεν ξεθωριάζει.
Moth Song: Πιο αινιγματικό στιχουργικά, με μια θλιμμένη ενορχήστρωση, ξεχειλίζει από συναισθηματική βαρύτητα και φωνητική τελειότητα.
I’ll Find A Way: Αυτό το τραγούδι ακούγεται είτε σαν να σε παρασέρνουν άγγελοι σε έναν αντηχητικό ναό, είτε σαν να σε καλούν σειρήνες μέσα στη θάλασσα. Όπως και να 'χει, εγώ θα ακολουθούσα τον ήχο και θα παραδινόμουν στη μοίρα που μου επιφυλάσσουν οι Folk Bitch Trio.
Cathode Ray: Ένα τραγούδι γεμάτο απογοήτευση, όπου η εναλλαγή ήπιων και εκρηκτικών στιγμών, απλότητας και έντασης, αποτυπώνει τη μάχη μεταξύ επιθυμίας και ανικανοποίητου και τη δυσκολία του να υπάρχεις μέσα σε ένα σώμα γεμάτο σκέψεις, επιθυμίες και ανησυχίες.
Foreign Bird: Φοβόμουν πως ένα album με τόσο δυνατά singles θα υστερεί στα υπόλοιπα κομμάτια, αλλά τα νέα τραγούδια διατηρούν την ίδια ποιότητα, προσφέροντας εξίσου όμορφα αποτελέσματα με νέες, φρέσκες υφές.
That’s All She Wrote: Είναι ο ορισμός ενός στοιχειωτικά όμορφου τραγουδιού. Τελεία και παύλα.
Sarah: Αν και το album είναι ενιαίο και συνεκτικό, το συγκρότημα περιηγείται με μαεστρία σε όλο το εύρος του τι είναι –και τι μπορεί να είναι– η folk. Εδώ, αγγίζουν την country και τη rock με τις –συναυλιακού μεγέθους– ηλεκτρικές πινελιές στις κιθάρες.
Mary’s Playing The Harp: Καθώς το τελευταίο κομμάτι τελειώνει, νιώθω πως μου τελειώνουν τα λόγια για να περιγράψω πόσο όμορφο είναι αυτό το album. Κι αν μου έβαζε κάποιος ένα πιστόλι στον κρόταφο ζητώντας μου να του το περιγράψω με μία μόνο λέξη, θα έλεγα: Ουάου!
Επίμετρο
Το Now Would Be A Good Time δεν είναι απλώς ένα εξαιρετικό folk album. Είναι ένα έργο αγάπης, σύνδεσης και ειλικρίνειας. Είναι ένα album που μοιάζει να γράφτηκε όχι για να εντυπωσιάσει, αλλά για να ακουμπήσει καρδιές και γι' αυτό ακριβώς καταφέρνει να εντυπωσιάσει. Σε μια εποχή όπου η μουσική συχνά υπακούει σε αλγόριθμους και ρυθμούς παραγωγής, οι Folk Bitch Trio έρχονται να μας θυμίσουν ότι τίποτα δεν ξεπερνά την αλήθεια που γεννιέται ανάμεσα σε τρεις φίλες που τραγουδούν η μία δίπλα στην άλλη, κοιτώντας η μία την άλλη στα μάτια. Το album τους είναι σαν μια συζήτηση αργά το βράδυ, γεμάτη ερωτήματα, γέλια, εξομολογήσεις και μικρές στιγμές σιωπής που λένε περισσότερα απ' όσα μπορούν να πουν οι λέξεις. Κι αυτό είναι κάτι που δεν διδάσκεται, ούτε σκηνοθετείται. Είναι κάτι που απλώς συμβαίνει, όταν η μουσική είναι αληθινή.
Υστερόγραφο
Αν έπρεπε να χαρίσω ένα μόνο album φέτος σε κάποιον που αγαπώ, θα ήταν αυτό. Γιατί μέσα του υπάρχει τρυφερότητα, γενναιότητα, απώλεια, ελπίδα και, πάνω απ' όλα, ανθρωπιά. Ένας δίσκος που δεν ζητά να τον καταλάβεις, αλλά να τον αισθανθείς. Και σ' έναν κόσμο που ολοένα και περισσότερο μας ζητά να εξηγούμε τα συναισθήματά μας με emojis και data, οι Folk Bitch Trio προτείνουν κάτι απλό: μια φωνή, μια κιθάρα, και τρεις καρδιές που χτυπούν μαζί.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
