Πρωτόλειο πόνημα της Μαρίνας Καρτελιά αποτελεί η ποιητική της συλλογή Ανάδυση που κυκλοφόρησε από την Άνεμος εκδοτική.
Το βιβλίο αποτελεί μια αξιοπρόσεκτη και ώριμη συγγραφική προσπάθεια, που δεν περιμένεις να βρεις σε ένα πρώτο εκδοτικό «παιδί», και αφορά την κατάδυση του ανθρώπου ως τον πυρήνα του, τον δρόμο ως τα βάθη της ύπαρξης και τα μαθήματα-εμπειρίες που συλλέγει εκεί ώστε να αναδυθεί νέος, δηλαδή καινός, ανανεωμένος και σοφότερος. Έτσι, η συλλογή χωρίζεται στα μέρη Κατάδυση, Περιπλανήσεις, Αποσυμπίεση και Ανάδυση, με ένα επιπλέον παράρτημα που αποτελείται από δύο αγγλόγλωσσα ποιήματα.
Αν κοιτάξουμε τον γενικό τίτλο, η δημιουργός επιθυμεί να προσανατολιστεί περισσότερο στην αισιοδοξία και τη χαρά και όποιο άλλο συναίσθημα προσφέρει μία ανάδυση –η όποια– όπως και στην επιτυχία, τον εμπλουτισμό, την ομορφιά, τον απολογισμό κ.ο.κ. παρά στο σκοτάδι ή το τέλμα, τη δυσκολία ή τον απολογισμό κ.λπ. που προϋποθέτει μια κατάδυση.
Σε κάθε περίπτωση, ακολουθεί τη λογική πορεία του ατόμου που γίνεται πρώτα προς τα κάτω, ως το βαθύτερο μαύρο, και μετά προς τα πάνω, ως το λαμπρότερο φως, ενώ κατά την πορεία αυτή, ο άνθρωπος και η ψυχή του, έχουν δει, κατανοήσει, καταλάβει και μάθει.
Η υπολογοστική χροιά ή η απολογιστική διαφαίνονται διαβάζοντας, όπως στον Χρονομετρητή, και παράλληλα, παρατηρούμε τον συναισθηματισμό της και τις αναμονές της.
Θα είμαι μόνο / Μικρό λουλούδι στο βάζο / Να περιμένω / Κάποιον να φρεσκάρει / Το νερό.
Γενικότερα, είναι απλή, λιτή, λιγόλογη, ευθεία και άμεση. «Χτυπάει» κατευθείαν χωρίς περιστροφές ή αλληγορικές παραβολές ή άλλα τέτοια σχήματα. Θέλει ή έχει την ανάγκη να πει κάτι και το λέει. Το εκφράζει με τον πιο εύγλωττο τρόπο που μπορεί. Χωρίς περιστροφές και επαναλήψεις ή πλατειάσματα.
Και περίμενε / Το φιλί σου / Μέσα σ' ένα βιβλίο
Της αρέσει να φτιάχνει λέξεις ή να τις αναζητεί ή να τις συνθέτει· όπως πληκτροφόρηση. Πάντως, αν στις Περιπλανήσεις λέει Είμαι το ταξίδι στην Αποσυμπίεση βρίσκεις και τον εαυτό σου μέσα... και μετά, στην Ανάδυση, που τιτλοφόρησε όλα τα έργα, κι αφού έχει γράψει με προστακτική εκείνο το Να χαρίζεις / φως καταλήγει, στο προτελευταίο κείμενο του μέρους αυτού, σε μία φαινομενικά αδιάφορη, μικρή ανάμνηση από ένα πρωινό όταν ο ένας έδιωξε ένα ψίχουλο από το μάγουλο του άλλου καθώς τρώγανε ένα έδεσμα σε μια παραλία. Μια ελάχιστη στιγμή μέσα στο άπειρο που, ενώ δεν είναι καίριας σημασίας, είναι ικανή να συμπυκνώσει όλη την αγάπη, τον έρωτα, το νοιάξιμο, την ομορφιά της ζωής...
ΥΓ.:
Some of us visit, some of us fly
Η γράφουσα διαβάζοντας τον παραπάνω στίχο στο ποίημα [On Blast], που σε μια λέξη-προς-λέξη μετάφραση σημαίνει «κάποιοι από εμάς επισκέπτονται, κάποιοι από εμάς πετάνε», σκέφτηκε ότι το μεταφορικό αεροδρόμιο, που περιγράφεται στους στίχους, αποτελεί μία παραβολή ολόκληρης της ζωής και πως οι προστακτικές Use it / Do it / Show it Now, before It expires, που αφορούν στο διαβατήριο, αφορούν τη συμβουλή της Καρτελιά για τη γενικότερη στάση που οφείλουμε να έχουμε εν βίω.
