.gif)
Το πασίγνωστο διήγημα του Αλ. Παπαδιαμάντη και το πιο εκτενές του πολυγραφότατου λογοτέχνη μας, ζωντανεύει στη σκηνή του θεάτρου Χώρος από την ομάδα Φάος διασκευασμένο από τον σκηνοθέτη της παράστασης Θοδωρή Αμπαζή.
Η θεατρική αυτή απόδοση δεν επηρεάζει το κείμενο του συγγραφέα. Αντιθέτως, το κρατά γνήσιο, αυθεντικό, ενώ έγκειται στον τρόπο που παρουσιάζεται επί σκηνής. Συγκεκριμένα, το πεζογράφημα που σε άλλες περιπτώσεις έχουμε δει να ερμηνεύεται από έναν ηθοποιό, εν είδει μονολόγου, σε αυτή την περίπτωση ερμηνεύεται από δεκατέσσερις νέους ηθοποιούς που όμως συνλειτουργούν ως ένα σώμα και μία φωνή –αυτή του συγγραφέα; της ηρωίδας; του αφηγητή; ποιος ξέρει; καθένας το εισπράττει αυτό με τον δικό του τρόπο– που σκοπό της έχει να μας μεταφέρει την ιστορία της Φραγκογιαννούς.
Αυτό που είδαμε, όσοι παρευρεθήκαμε στην πρεμιέρα τους, αφορά μία συγχρονισμένη ομάδα σε μία αισθαντική μουσική παρουσίαση του πρωτότυπου έργου, όπως αυτό γράφτηκε από τον συγγραφέα, κρατώντας αναλλοίωτο το ιδίωμά του, υπέροχα χορογραφημένη που σε συμπαρασύρει δημιουργικά και σε κερδίζει αβίαστα.
Η ομάδα Φάος, που λογικά θα μας απασχολήσει αρκετά στο μέλλον, υπό τη ματιά του κυρίου Αμπαζή, εικονοποιεί ό,τι έγραψε ο Παπαδιαμάντης χρησιμοποιώντας πληθώρα «εργαλείων» που κυμαίνονται από το σωματικό θέατρο και τη παντομίμα ως την αρχαία τραγωδία και το μιούζικαλ σε ένα ολόδικό της δραματουργικό κράμα. Φεύγοντας από εκεί αναρωτιόμουν αν οι ερμηνευτές αυτοί γνωρίζουν μουσική καθώς ένα πολύ μεγάλο μέρος της εμπειρίας βασίζεται στη μουσική, σε ρυθμούς και αρμονίες, και η οποία δεν αφορά μόνο στο τραγούδι! Οι ηθοποιοί παίζουν μουσική με τα σώματά τους ή καλούνται να μετρήσουν καθώς συγχρονίζονται... πράγματα που θα έκανε ένας μουσικός ωδείου.
Όπως και να 'χει, η εμπειρία ήταν μοναδική. Υπήρχε ένταση, παλμός, συναίσθημα, κορυφώσεις... άπαντα ηχοχρώματα (και αρώματα, αλλά τα αρώματα θα τα ανακαλύψετε αν πάτε εκεί) με μινιμαλιστική αισθητική και πολυφωνική «ανάγνωση» που όμως δεν διαχωρίζεται σε δεκατέσσερις φωνές.
Η παραστασιοποίηση χρησιμοποιεί ευρηματικούς συμβολισμούς (και μέσω των λίγων αντικειμένων που χρησιμοποιούνται) και μεταφέρει εύγλωττα όλη την εποχή και την ηθογραφία της Φόνισσας. Μια φόνισσα με ψυχικά σκοτάδια και πολλά θύματα, που όμως όλοι μας έχουμε δικαιολογήσει ή, τουλάχιστον, έχουμε κατανοήσει.
Να πάτε!
