Ή αλλιώς: Ένα κομψό, διαχρονικό σκίτσο για το καλοκαίρι
Το να χαρακτηρίσεις κάτι ως «καλοκαιρινό album» είναι, ίσως, ένα υπερβολικά χρησιμοποιημένο κλισέ στη μουσική δημοσιογραφία και συζήτηση. Συνήθως συνοδεύει δίσκους ανάλαφρους, φωτεινούς και αισιόδοξους, που ταιριάζουν με μεγάλες, ηλιόλουστες μέρες. Από αυτή την άποψη, ο νέος, δεύτερος δίσκος της Mae Powell, είναι άριστος υποψήφιος για «καλοκαιρινό album», αλλά αυτή η απλοϊκή ετικέτα δεν αρκεί για να αποδώσει τη διαχρονική ομορφιά του υλικού της.
Το Making Room for the Light αντλεί σε μεγάλο βαθμό έμπνευση από τα καναδικά καλοκαίρια, περιτριγυρισμένα από τη φύση και την αγροτική γαλήνη. Στην πραγματικότητα, αυτά τα θέματα είναι εμφανή από την αρχή του δίσκου, με το εναρκτήριο Tangerine να είναι λουσμένο στο φως του ήλιου και τη διακριτική ομορφιά του φυσικού κόσμου. Η Powell ξέρει πώς να αποφεύγει την υπερβολή και υπάρχουν στιγμές στον δίσκο όπου τα ήπια, φυσικά μοτίβα στέκονται ισάξια δίπλα στις υπέροχα γαλήνιες ερμηνείες της φωνής της. Ταυτόχρονα, το να περιορίσει κανείς αυτό το album σε μια ανάλαφρη βόλτα στον ήλιο και την εξοχή θα ήταν υπερβολικά απλοϊκό. Αν κοιτάξεις κάτω από την επιφάνεια, θα διαπιστώσεις ότι το Making Room for the Light είναι ένα εξαιρετικά ποικιλόμορφο, ευρύ και φιλόδοξο έργο. Η φωνή της Powell κουβαλάει ένα βαθύ συναισθηματικό βάρος: εμψυχωτική σε ορισμένες στιγμές, παρηγορητική σε άλλες και απολύτως σπαρακτική στα πιο προσωπικά σημεία του δίσκου. Αυτή η ευρεία γκάμα διαθέσεων αντανακλάται και στο φάσμα των στιλ και των εποχών που αντλεί ο δίσκος.
Είναι δύσκολο να εντάξεις την Powell σε ένα συγκεκριμένο μουσικό είδος. Θα ήταν εύκολο να πει κανείς ότι ο δίσκος έχει επιρροές από την country, αλλά έπειτα έρχονται κομμάτια όπως το προαναφερθέν Tangerine, που έχουν αδιαμφισβήτητους δεσμούς με το παλιό R&B και τη soul (σύμφωνα και με το ότι ο δίσκος κυκλοφορεί από την Karma Chief Records), ενώ άλλες στιγμές αντλούν έμπνευση από την jazz έως την retro-infused pop, όπως στο Contact High, που αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα σημεία της λίστας.
Ωστόσο, αυτός ο συνδυασμός τόσο διαφορετικών ήχων ποτέ δεν ακούγεται εξαναγκασμένος ή αδέξιος μέσα στα συμφραζόμενα του δίσκου. Η Powell ρέει με μαεστρία από το ένα στιλ στο άλλο, ακόμα και μέσα στο ίδιο τραγούδι και η παραγωγή του David Parry ταιριάζει υπέροχα στο έργο. Το αποτέλεσμα είναι ότι το Making Room for the Light προσφέρει μια εξαίσια ακουστική εμπειρία, άξια της πλήρους προσοχής σου, ακόμη και μετά το τέλος των καλοκαιρινών σου διακοπών.
Σχόλιο:
Σε αυτή τη δουλειά είναι εύκολο να νιώθεις ότι η ανθρωπότητα δεν σε εκτιμά, οπότε ευχαριστώ τη Mae Powell που τίμησε το έργο μου μέσα σε αυτόν τον υπέροχο δίσκο.
Αυτό θα μπορούσε να είναι το σχόλιο της μητέρας φύσης για το Making Room for the Light της Mae Powell, γιατί αυτή η δουλειά ανήκει στα albums που δεν τα βάζεις στο ράφι μετά από ένα καλοκαίρι. Έχει την αίσθηση της ζεστής ακτίνας ενός ηλιόλουστου πρωινού που πέφτει στο πρόσωπο, αλλά και τη μελαγχολία της πρώτης ψύχρας του φθινοπώρου. Η Powell δεν παίζει απλώς με τα μουσικά είδη. Tα υφαίνει όλα μαζί σε έναν καμβά που, όσο τον κοιτάς, τόσο περισσότερες αποχρώσεις σου αποκαλύπτει.
Το συστήνω σε όσους αγαπούν: Να τρέχουν μέσα σε λιβάδια σε αργή κίνηση κατά τη διάρκεια ενός ηλιοβασιλέματος σε ταινία των 2000s.
Υστερόγραφο:
Αν το ακούσεις βράδυ, με ανοιχτό παράθυρο και το αεράκι σου φέρει μυρωδιά από γιασεμί, μπορεί να πιάσεις τον εαυτό σου να χαμογελάει χωρίς λόγο. Κι αυτό, τελικά, είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα ενός δίσκου. Τι άλλο θέλεις;
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
