.gif)
Ιδανικός εκπρόσωπος της performance που δομείται από θεατρικά στοιχεία δράματος, εικαστικά και σύγχρονα οπτικοακουστικά ερεθίσματα αποτελεί η Λήθη vs Θύμηση με τις Μίκα Στεφανάκη, Κατερίνα Χάσκα και Ραφαέλα Καβαζαράκη σε σκηνοθεσία Κατερίνας Χάσκα.
Μία δημιουργική κατασκευή, στο κέντρο της σκηνής, λειτουργεί ως ομφαλός από όπου γεννιούνται τα άφυλα πλάσματα της παράστασης ή από όπου βγαίνουν στο φως. Ίσως να είναι και μια μήτρα ή το κέλυφος ενός αβγού, ένας κρατήρας ή ένα ρήγμα... όλες οι συνδέσεις που μπορεί να κάνει κάποιος οδηγούν στον ίδιο παρονομαστή.
Δομικά, η παράσταση πραγματεύεται ψυχικά ζητήματα (μνήμη, φόβος, τραύμα...) με ποιητικό τρόπο και επιχειρώντας μια καινοτόμα εκφραστική οδό υπό το πρίσμα των διηγημάτων του Έντγκαρ Άλαν Πόε. Το σκηνικό τοπίο δεν ανταποκρίνεται σε κάτι που υπάρχει στον κόσμο· η πρωτόφαντη εικόνα ή αυτή η αδιευκρίνιστη οπτική, η μη αναγνωρίσιμη, λειτουργεί θαυμάσια ώστε να απεγκλωβίσει τη συνθήκη και τον θεατή από οτιδήποτε γνώριμο, οικείο ή ήδη υπάρχον και να τον τοποθετήσει μπροστά σε μία λευκή σελίδα όπου δεν υπάρχει κάτι δικό του, καμία μνήμη/ανάμνησή του δεν υφίσταται εκεί, κανένα συναίσθημά του. Παρ' όλα αυτά, το τοπίο [ή «τοπίο»] είναι αληθινό κι ας μην υπάρχει, κι ας μην τοποθετείται σε κανένα χωροχρονικό πλαίσιο καθώς ο θεατής «βλέπει» εκεί την έναρξη, τη δωροδοσία, τη γέννηση ή το κατάλυμά του αλλά και τη δέσμευση, τη φυλακή, τα όρια...
Η performance «εκμεταλλεύεται» τον ρυθμό όπως θα έκανε μια μουσική σύνθεση, για να εκπληρώσει ή να ολοκληρώσει την εμπειρία. Κι έτσι, αρμονικές αναπνοές, καρδιακοί παλμοί και άλλα τέτοια «υλικά», που συμβαίνουν τόσο παρασκηνιακά όσο και μπροστά ή και ως χαλιά, συμπληρώνουν τη βιωματική εμπειρία κάνοντάς την πιο αισθαντική για το κοινό. Με μια ασπρόμαυρη ατμόσφαιρα, όλες οι δράσεις στοχεύουν στην επικέντρωση του θεατή σε αυτό που ακούει και βλέπει ενώ ο ίδιος δεν είναι πάντοτε σε θέση να παρακολουθεί το κείμενο, δηλαδή όπου «πατάει» ο λόγος. Το τελευταίο επειδή η εικόνα, παρότι άχρωμη, είναι πιο ισχυρή τελικά – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάτι χάνεται· η παράσταση δεν βασίζεται στην παρακολούθηση μιας ιστορίας αλλά στο βίωμα μιας ροής που καλείσαι να υπομείνεις, να αναγνωρίσεις ή να θυμηθείς.
Όπως είναι λογικό, τα βασικά δομικά στοιχεία του κόσμου και σύμβολα της γέννησης, της φθοράς, του θανάτου και της αναγέννησης –χώμα και νερό– αποτελούν βασικά στοιχεία της δομής της performance ενώ μία αφηγήτρια γίνεται ο αγγελιαφόρος. Οι άλλες δύο ηθοποιοί ανταλλάσσουν θέσεις παίρνοντας ρόλο θύτη και θύματος, μνήμης και αμνησίας, προσκόλλησης και αποκόλλησης κ.λπ.
Λάτρεψα την σκοτεινιά της εμπειρίας, μια υφή που συναντάμε στον Πόε και που εδώ δένει όλα τα στοιχεία ως συνδετικός κρίκος ή κόλλα, όπως και την ρυθμική ποικιλία αφού από τις πολύ γαλήνιες στιγμές περνάμε σε πολύ δυνατές και από την ηρεμία στην ένταση κ.ο.κ. καθώς περιπλανιόμαστε ανάμεσα σε όνειρα και εφιάλτες. Και, τέλος, με κέρδισε που όλα ολοκληρώνονται όπως ξεκίνησαν, διαγράφοντας έναν τέλειο κύκλο.
Είναι από τις παραστάσεις όπου καθένας θα κρατήσει διαφορετικά πράγματα στο τέλος, καθένας θα αναγνωρίσει διαφορετικά στοιχεία, καθένας θα μιλήσει για άλλα ζητήματα κ.ο.κ. όμως εδώ βρίσκεται η ουσία της.
