.gif)
Το ονομαστό βρετανικό χιούμορ στο προσκήνιο, με την μαύρη κωμωδία τής Debbie Isitt, σε μετάφραση και σκηνοθεσία του εξαιρετικού Γιάννη Μπέζου που επέλεξε αυτό το ανατρεπτικό θεατρικό έργο για το ξεκίνημα της νέας θεατρικής περιόδου. Ο Γιάννης Μπέζος κάνει πάντα πολύ προσεκτικές επιλογές στο πού και σε τι θα συμμετέχει, γι' αυτό άλλωστε πάντα έχει επιτυχία. Ακούγεται ότι είναι αυστηρός και δεν του αρέσει να επικοινωνεί με το κοινό· η γνώμη μου είναι ότι κάποιοι μπερδεύουν το αυστηρό με το ακριβοδίκαιο και την ανάγκη του Γιάννη να κάνει πάντα ένα βήμα παραπάνω σε αυτό που θεωρεί ότι τον αντιπροσωπεύει. Είναι πολύ ευγενικός αλλά δεν επιθυμεί να είναι διαχυτικός όπως άλλοι· αυτό δεν τον κάνει αγενή, είναι απλά κομμάτι του χαρακτήρα του. Αυτά λοιπόν με αφορμή την κριτική μου στο νέο έργο με τίτλο Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άνδρα της θέλοντας με γράψω την δική μου γνώμη για τον πολύ καλό μας ηθοποιό και σκηνοθέτη του ελληνικού θεάτρου.
Η πορεία της παράστασης ξεκίνησε στην Θεσσαλονίκη, στο θέατρο Ράδιο Σίτι, και απέσπασε καλές κριτικές από το δύσκολο κοινό που έχει η όμορφη πόλη. Στην Αθήνα φιλοξενείται από το θέατρο Βεάκη, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά θέατρα στην καρδιά της πρωτεύουσας, στην Στουρνάρη, και απ' ό,τι είδα θα ακολουθήσει την ανάλογη επιτυχία. Και οι λόγοι είναι απλοί. Ο πρώτος είναι η πολύ καλή σκηνοθεσία του έμπειρου Μπέζου, που δεν αφήνει τίποτα να περάσει χωρίς να το έχει εγκρίνει, η άριστη επιλογή των τριών ηθοποιών, που πρωταγωνιστούν, γνωστοί για την εμπειρία τους και το εξαιρετικό τους ταλέντο: Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους, Έλενα Χαραλαμπούδη και Λαέρτης Μαλκότσης, και φυσικά η εξαιρετική επιλογή του έργου που από το 1991 έως σήμερα παίζεται συνεχώς απολαμβάνοντας επιτυχία και αναγνώριση.
Το έργο είναι ιδιαίτερο, ειρωνικό, σαρκαστικό, με πολύ χιούμορ που κρύβεται πίσω από την καυστική διάθεση της συγγραφέως να αναδείξει τις πτυχές των ερωτικών σχέσεων και πού μπορεί να οδηγήσει η απόρριψη. Μια απόρριψη που αργεί 20 χρονιά γιατί τόσα πέρασαν απ' όταν ο Κεν αποφασίζει να εγκαταλείψει την σύζυγό του Χίλαρι για χάρη μιας πολύ νεότερης βερσιόν της, της όμορφης Λόρα. Και έτσι όπως συμβαίνει αρκετές φορές, όταν περνάει η κάψα της νέας σχέσης, ο Κεν νιώθει νοσταλγία για την Χίλαρι αφού δεν έχει την επαφή που θα ήθελε από την Λόρα, κυρίως την συναισθηματική, αλλά και η αγάπη του για το καταπληκτικό σπιτικό φαγητό της γυναίκας του τον κάνει νοσταλγικό. Αυτή η νοσταλγία γίνεται το όπλο της Χίλαρι για να υφάνει τον ιστό της εκδίκησης που επιθυμεί καλώντας το νέο ζευγάρι για φαγητό και εκεί όλα παίρνουν τον δρόμο τους.
Με πολύ καλές ερμηνείες, με μια πολύ καλή Παπαχαραλάμπους σε πολλά κέφια, έναν Μαλκότση σε έναν πολύ αστείο ρόλο και μια Χαραλαμπούδη στον ρόλο της άλλης γυναίκας-σκάνδαλο, που με τις εκφράσεις της κυριολεκτικά κλέβει την παράσταση. Όλοι τους «γράφουν» εξαιρετικά πάνω στην σκηνή με πολλή ενέργεια και δυναμική, προσφέροντας μια εξαιρετική παράσταση και μια πολύ καλή απόδοση σε αυτό το έργο που λέει πολλά, κάνει πολλά και αφήνει πολλά για να πάρουμε μαζί μας. Το τέλος είναι απρόβλεπτο και έξυπνο.
Ο Γιώργος Γαβαλάς κάνει ακόμα μια πολύ καλή σκηνογραφία· μου άρεσε το σπάσιμο των δύο σπιτιών πάνω στην σκηνή όπως και τα πολύ ταιριαστά κοστούμια από την Νινέτα Ζαχαροπούλου και όλα αυτά κάτω από την σφραγίδα του Γιάννη Μπέζου που η εμπειρία του προσφέρει την σωστή ματιά.
Σίγουρα το προτείνω και θέλω να ευχαριστήσω ιδιαιτέρως την κυρία Παυλάτου και την κυρία Βλασσοπούλου για τη διάθεση των προσκλήσεων και την ευγένειά τους.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
