.gif)
Τι σας ώθησε να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Κοραής Δαμάτης: Αυτά που βλέπω κι ακούω, αυτά που αντιλαμβάνομαι γύρω μου. Ένα από αυτά είναι και τα προβλήματα στις σημερινές οικογένειες, κυριολεκτικά άλυτα, διαφορετικά σαφώς από εκείνα των περασμένων ετών –όπως του 1989 που διαδραματίζεται η ιστορία του βιβλίου– παρ' όλα αυτά ο καμβάς τους και σήμερα, παραμένει, περιέργως, ο ίδιος.
Πώς βιώνετε την εμπειρία της ανάγνωσης των έργων σας μετά από ένα χρονικό διάστημα, όταν αυτά έχουν τυπωθεί σε ένα βιβλίο και έχει περάσει καιρός από τη δημιουργία τους; Εξακολουθείτε να συμφωνείτε και να έχετε τον ίδιο ενθουσιασμό;
Κ.Δ.: Συμβαίνει ακριβώς το ίδιο όπως και με τις παραστάσεις μου! Όλος ο πυρετός, όλο αυτό το τυραννικό, μαγικό κι απόλυτα δημιουργικό χτίσιμο, ζει και υπάρχει και κορυφώνεται –σε ποσοστό πάνω από εκατό τοις εκατό– στην προετοιμασία, στη διάρκεια των προβών ή στο διάστημα που γράφω. Όταν χτυπήσει το τρίτο κουδούνι για να αρχίσει η παράσταση ή όταν μετά το τυπογραφείο το βιβλίο αρχίζει να ταξιδεύει στους αναγνώστες, τότε, με έναν περίεργο, ακατανόητο μέχρι σήμερα λόγο και τρόπο, εξαφανίζομαι, και ως παρουσία και συναισθηματικά σε μεγάλο ποσοστό.
Έχετε διαφωνήσει ποτέ με τον δημιουργικό εαυτό σας;
Κ.Δ.: Πολλές φορές. Κάποιες άδικα. Κάποιες δίκαια. Αλλά δεν του κρατάω μούτρα για πολύ, απλά του ανάβω κόκκινο… έτσι κι αλλιώς, ανθρώπινα και, μερικές φορές, δημιουργικά τα όποια λάθη.
Υπάρχει κάποιο έργο που να το ξεχωρίζετε και γιατί;
Κ.Δ.: Όχι. Τίποτα από αυτά που έχω κάνει δεν ξεχωρίζω. Ίσως μόνο κάποιες στιγμές ζωής που έφτιαξα κάτω από επιταγές του έρωτα. Ξέρετε, και το ζην το θεωρώ σπουδαίο και επίπονο έργο.
Υπάρχουν στιγμές που σας πυροδοτούν βάζοντάς σας σε δημιουργική κίνηση;
Κ.Δ.: Οι στιγμές που μπροστά μου υπάρχει ένα μεγάλο κενό κι απέναντι, μακριά μου, κινείται η καθημερινότητα… άνθρωποι, κατοικίδια με το λουρί τους, αυτοκίνητα, λεωφορεία, σπίτια με ανοιχτά παράθυρα, αεροπλάνα, εγώ να πηγαίνω στις δουλειές μου… μακριά όλα, σχεδόν άπιαστα.
Κι αντίστοιχα, υπάρχουν στιγμές για τις οποίες δεν θα γράφατε ποτέ τίποτα;
Κ.Δ.: Ναι, της βαθιάς απογοήτευσης…
Αν θα έπρεπε να περιγράψετε το εν λόγω πόνημα με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν αυτή;
Κ.Δ.: Αληθινό.
Αν το βιβλίο σας ήταν/γινόταν ένα κανονικό ταξίδι κάπου στον κόσμο, πού θα πηγαίναμε και πόσες μέρες θα κρατούσε;
Κ.Δ.: Θα ήταν μέσα σε ένα τρένο όλο το ταξίδι. Θα ξεκινούσε από το Νοβοροσίσκ της Μαύρης Θάλασσας, θα έφτανε απέναντι σε ένα ψαροχώρι έξω απ' την Κωστάντζα της Ρουμανίας, θα πέρναγε τις φτωχογειτονιές τις Ουκρανίας, θα έφτανε στο Σαρή Σαμπάν κι από κει θα κατέβαινε στην Αθήνα. Με ενδιάμεσες στάσεις, θα κράταγε κάποιες μέρες.
Ποια είναι η γνώμη σας για τη σύγχρονη βιβλιοπαραγωγή στη χώρα μας σε σχέση με την λογοτεχνία; Έχετε αγαπημένους Έλληνες συγγραφείς;
Κ.Δ.: Δεν έχω αρκετή γνώση πάνω σε αυτό, νομίζω ότι υπάρχει μεγάλη παραγωγή. Πολλοί οι αγαπημένοι Έλληνες συγγραφείς… Χατζής, Θεοτόκης, Ζατέλη, Δούκα, Χιόνης, Τσίτας, Τσαπραΐλης, Κοροβίνης, Ταχτσής, Ιωάννου… και πολλοί άλλοι!
Ο Κοραής Δαμάτης, σε μια μικρή συνέντευξη μεγάλων βιβλιοταξιδιών, μίλησε για –και με αφορμή– το μυθιστόρημά του Καλοήθη παράσιτα που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.
Ο αγαπημένος συγγραφέας βιβλίων όπως Το σπίτι μόνο και Αφορμές και ο σκηνοθέτης πολλών θεατρικών παραστάσεων Κοραής Δαμάτης, έχει ήδη στην εργογραφία του πολλές και σημαντικές στιγμές δημιουργίας.
Σε αυτό το μυθιστόρημά του αρκεί μία εβδομάδα χρόνου για να αποτυπώσει με τον πιο εύγλωττο τρόπο την ελληνική οικογένεια. Τις αναμεταξύ τους σχέσεις, τις κινήσεις, τις σκέψεις, τους έρωτες, τις απογοητεύσεις και τόσα άλλα.
Μία ελληνική οικογένεια, που θα μπορούσε να είναι η οικογένεια καθενός, παρομοιάζεται με το κλειστό περιβάλλον μιας μικροκοινωνίας όπου η καθημερινότητα αναδεικνύει τις διαφορές αλλά και τις ομοιότητες των μελών της ενώ αόρατοι δεσμοί (και αίματος), σαν αδιάσπαστες κλωστές, κρατούν άπαντες μέσα στο πλαίσιό της. Για πάντα.
Διαβάζεται απνευστί και με ενδιαφέρον. Η γλώσσα είναι οικεία, όπως και οι χαρακτήρες, ενώ η υφολογική ποικιλία (όπως στα πρόσωπα, για παράδειγμα, όπου η τριτοπρόσωπη αφήγηση δίνει τη σκυτάλη στην πρωτοπρόσωπη ή στα διαλογικά μέρη που εναλλάσσονται με τα αμιγώς αφηγηματικά) ταιριάζει στο σύνολο, προσφέρει εστίαση σε συγκεκριμένα άτομα κάθε φορά και δομεί μια μορφή τύπου μαρτυρίας (τα εδάφια πρώτου προσώπου κυρίως) όπου ο αναγνώστης έρχεται πιο κοντά με τους ήρωες, τους κατανοεί καλύτερα και σε βάθος.
