Μονόλογος στον Άδη

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Κοιτώ τα μνήματα με απορία.

Ευθύς, οι σκέψεις μου χάνουν τον ειρμό τους.

Ο θάνατος παραφυλά τα αλλόκοτα μάρμαρα.

Χρώματα του λευκού, μαύρου,

γκρι γρανίτη

Πόσος χαμένος χρόνος…

Παγωμένες ανθοδέσμες

αφήνουν υποσχέσεις –αιώνιες–

μνήμης στην ψυχή μας.

Σάμπως και τις βλέπουν

οι θαμώνες στα κάτεργα της γης;

Κι αυτό ακόμη για την παρηγοριά μας…

Ίσως να είστε στην Εδέμ

σημάδια στις στείρες διαδρομές του Άδη…

Οι απορίες δεν με αφήνουν.

Το σκουριασμένο μου μυαλό

δεν αδειάζεις, Θάνατε, ποτέ.

Είσαι μεγάλος και πάντα νικάς.

🌺

Copyright © Ευαγγελία Αλιβιζάτου All rights reserved

Πρώτη δημοσίευση

Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου

Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο της Jocasta M. [Χωρίς τίτλο, μικτή τεχνική]