Γιώργου Αλεξανδρή
εκεί που ανασαίνει η ζωή.
Να τα σηκώνουν οι άνθρωποι στους ώμους
Πάντα την αιφνιδίαζε η περισυλλογή,
όταν ύποπτοι φόβοι της έσκαβαν την ψυχή.
Μοιάζει με κραυγή η βιασύνη
και με πληρότητα η σιωπή.
Ας ήταν να γινόταν δικαιοσύνη,
ο χρόνος, ο χώρος και οι περαστικοί.
Πάντα την σταύρωνε η τρέχουσα λογική,
καθώς την άφηνε έκθετο απολογητή.
Το γέλιο είναι των θεών κληρονομιά,
ένσταση των θνητών και δημιουργία,
για να είναι το μεγαλείο τους λευτεριά
σπουδή και δίκη στην ίδια λειτουργία.
Πάντα σχεδίαζε σ' αυτή τη διαδρομή
ακόμα μία δέσμευση και νέα ανατροπή.
Να ζεις το απόλυτο ως αναφορά
μικρόψυχο φαντάζει και συνετό,
γιατί είναι το «πιο πολύ» κάθε φορά,
τόσο απόμακρο και τόσο προσωπικό.
Πάντα με δέος ανακάλυπτε πως η ζωή
δεν είναι επανάληψη ούτε αντιγραφή.
🌹
Copyright © Γιώργος Αλεξανδρής All rights reserved, 2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια: Τζένη Κουκίδου
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο του Γιώργου Αναστασιάδη [Μαρία Κάλλας]
![Γιώργου Αναστασιάδη [Μαρία Κάλλας] Γιώργου Αναστασιάδη [Μαρία Κάλλας]](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj5I251N6xwsO2kE9KtCObTAi8hyphenhyphenjIcCElKLzKaJN5uB1oaZF-QKtyGwXeBxfIIY1eo53VPsrYtrsIfR5_e93NHAE_IUFCuX5ttpNcpeMRMYGQ8yfgxGIZCk388hApxe70uNymJSNgKHYzU5fHxJBObz-8fQlgfBholmyWwdioLkGQf85WtZASeLursXXOs/w320-h320/50.png)


