Το εξαιρετικό μιούζικαλ Tootsie αναβιώνει στο θέατρο Περοκέ από τον θαυμάσιο Μάρκο Σεφερλή με έναν μεγάλο θίασο σε σκηνοθεσία, μετάφραση, διασκευή τραγουδιών και παραγωγή από τον ίδιο – άλλωστε, έχει τον δικό του τρόπο να κάνει πολύ καλές παραγωγές.
Ο Μάρκος είναι ένας μοναδικός showman, ένας καλλιτέχνης που μπορεί να κάνει τον κόσμο πιο χαρούμενο με την αγάπη του που την βλέπεις συνεχώς και αδιαλείπτως πάνω στην σκηνή. Πεντέμισι ώρες δεν σταμάτησε στιγμή η ενέργειά του, το χιούμορ του, η αγάπη που έχει για αυτό που κάνει – το βλέπεις.
Το Tootsie του Μάρκου δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από άλλες παραγωγές.
Με 10μελής ζωντανή ορχήστρα μοιρασμένη στις δύο πλευρές της σκηνής και μαέστρο τον Θάνο Γεωργούλα, καλή χορογραφία, καλές φωνές και ερμηνείες που κάνουν αυτό το μιούζικαλ εξαιρετικό. Και ο Μάρκος το έχει κάνει έτσι ώστε να είναι πιο εύκολο για το ελληνικό κοινό να το παρακολουθήσει.
Το Tootsie ξεκίνησε ως ταινία που τον πρωταγωνιστικό ρόλο είχε ο Dustin Hoffman και μετέπειτα έγινε μιούζικαλ στο Σικάγο.
Η ιστορία ξεκινά με τον Michael Dorsey (Μάρκος Σεφερλής), έναν ηθοποιό που καταφέρνει με την ειλικρίνειά του να απολύεται, κυριολεκτικά, από παντού. Όμως ο ίδιος έχει ένα αστείρευτο ταλέντο και δεν σταματά μέχρι να πετύχει.
Η ευκαιρία του παρουσιάζεται όταν σε μια ακρόαση, για έναν γυναικείο ρόλο κουβερνάντας, κάνει μια εξαιρετική παρουσίαση ντυμένος γυναίκα.
Από εκεί και πέρα όλα αλλάζουν.
Ο Michael Dorsey εξαφανίζεται και στη θέση του έρχεται η ταλαντούχα και λαμπερή Dorothy Michaels Το νέο αστέρι του Μπροντγουέι.
Το ψεύτικο γίνεται αληθινό, αλλά για πόσο;
Ώσπου ο έρωτας κάνει την εμφάνισή του στην συμπρωταγωνίστριά του Julie Nichols (Natalia Corvington) κι αυτό θα δημιουργήσει απρόσμενες εξελίξεις και μια μεγάλη απόφαση για το ποιο δρόμο θα ακολουθήσει.
Ένας Μάρκος Σεφερλής να τον πιείς στο ποτήρι.
Τραγουδάει, χορεύει, ερμηνεύει με χιούμορ αλλά και με συγκίνηση, πανταχού παρών.
Μαζί του, πολύ καλή, και η Natalia Corvington, με μια ωραία παρουσίαση και πολύ καλή φωνή.
Ο Γιώργος Λαμπάτος είναι καλός στον ρόλο του συγκάτοικού του Michael Jeff Slater· νομίζω ότι έχει ξεκινήσει να ξαναβρεί τα πατήματά του γινόμενος ολοένα και καλύτερος.
Ο Θοδωρής Ρωμανίδης, με την εμπειρία του, ερμηνεύει όμορφα έναν σκηνοθέτη, τον Ron Carliste, που δημιουργεί προβλήματα με το ανύπαρκτο ταλέντο του αλλά με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του.
Ξεχώρισα, επίσης, την Λίλιαν Αρχοντή, την παραγωγό Rita Marsall, που ξέρει καλά τις απαιτήσεις του Μάρκου από τα πολλά χρόνια συνεργασίας και την Αναστασία Χατζηθεοδωρίδου στον ρόλο της Sandy Lester, μιας άνεργης ηθοποιού που είναι ερωτευμένη με τον Michael και ξεκάθαρα ψυχωτικό άτομο που τον κάνει δικό της με ευκολία.
Όλοι ανεξαιρέτως έχουν πολύ καλή χημεία, που οφείλεται στον σκηνοθέτη κυρίως για τις επιλογές του, και προσφέρουν μια πολύ καλή παράσταση ερμηνευτικά με πολύ καλές χορογραφίες και πολύ καλές φωνές.
Ξαναγυρνάω στον Μάρκο Σεφερλή διότι στα τόσα χρονιά που παρακολουθώ θέατρο δεν έχω συναντήσει τέτοια δυναμική. Παίζοντας από νωρίς το απόγευμα την πρώτη παράσταση, στις πέντε, το Ό,τι πάρεις 100, μέχρι σχεδόν τις οκτώ όταν παίρνει –κυριολεκτικά– μια μικρή ανάσα για να συνεχίσει με το Τοotsie που είναι περισσότερο απαιτητικό και διαρκεί πεντέμισι ώρες επιπλέον.
Μετράει κάνεις;
Μέσα σε αυτό το διάστημα δεν βιάζεται να περάσει το έργο, επικοινωνεί συνεχώς με το κοινό αφού δεν αφήνει να πέσει τίποτα κάτω και έχει απίστευτη ετοιμολογία.
Μετά από όλα αυτά, αργά το βράδυ, κατά τις δύο με δυόμισι θα βγει να χαιρετήσει τα παιδιά, να υπογράψει αυτόγραφα, να πει μια καλή κουβέντα στο κάθε έναν, με μια απλότητα που επιβεβαιώνει όλους αυτούς που τον αγαπάνε και τον στηρίζουν.
Και είναι πολλοί, γιατί προσφέρει ειλικρινώς χαρά σε όλους μας που την έχουμε ανάγκη, περνάει τα μηνύματα που πρέπει χωρίς να προσβάλει και η μεγάλη του αγάπη για το θέατρο του δίνει τη δύναμη να αντέξει και τον πολύ χρόνο που ξοδεύει αλλά και με το ταλέντο του να απαντήσει στις κακόβουλες κριτικές που γίνονται κυρίως από αυτούς που θέλουν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη προσπαθώντας να πείσουν ότι δεν έχουν ποιότητα οι παραγωγές του.
Εάν όμως δει κανείς πόσο μεγάλες παραγωγές έχει αναλάβει –και όλες πετυχημένες– αυτές οι αμφισβητήσεις δεν έχουν βάση.
Μόνο ζήλια.
Ο Μάρκος Σεφερλής θα μείνει χαλίφης γιατί ενώ έχει κάνει απίστευτες επιτυχίες δεν καβάλησε ποτέ κανένα καλάμι και παραμένει ο Μάρκος της καρδιάς μας.
Του εύχομαι ειλικρινά να είναι πάντα καλά και να προσφέρει στο θέατρό μας και τον ευχαριστώ για τις προσκλήσεις που μου διέθεσε ώστε να παρακολουθήσω την νέα του δουλειά.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
.png)

