Το καλοκαίρι πέρασε με πολλή μετάφραση, λίγη θάλασσα, ένα ταξίδι στο Παρίσι και αρκετές συναντήσεις με μια φίλη που δυσκολευόταν πολύ. Μετά από το διαζύγιό της, είχε στα χέρια της μια δικαστική απόφαση που την ανάγκαζε να φύγει από το σπίτι που γέννησε και μεγάλωσε το παιδί της και πέρασε περίπου σαράντα χρόνια κοινής ζωής. Ήταν άγριο να το βλέπεις, να νιώθεις τη ματαίωση, τον φόβο, την πίκρα, τον θυμό. Ταυτόχρονα μια άλλη φίλη στην ίδια ηλικία, μου είχε ζητήσει να γράψω κάτι για το θέατρο, να το ανεβάσει. Με την Έφη Νιχωρίτη είχαμε συνεργαστεί στο παρελθόν στο έργο μου Άλκηστις, ο μονόλογος της εξώπορτας, οπότε δέκα χρόνια μετά έμοιαζε καλή στιγμή να βρω λίγο χρόνο για να φτιάξουμε μια νέα παράσταση.
Με τα δύο αυτά δεδομένα έγραψα το Δεν μένω πια εδώ. Δεν ήθελα να είναι πάλι μονόλογος, αν και στο πρώτο μισάωρο η Στέλλα, η ηρωίδα, είναι μόνη σε ένα σπίτι που το έχει πακετάρει και περιμένει τη μεταφορική για να φορτώσει τα ποτήρια της, τους δίσκους, την προηγούμενη ζωή της. Είχα από την αρχή στο μυαλό μου τον ηθοποιό που ήθελα να μπαίνει τυχαία στην κρίσιμη αυτή στιγμή της μέρας της και να τα κάνει όλα λίγο πιο ανάλαφρα, λίγο πιο απαλά, λίγο πιο ξεκάθαρα. Την άκουγα τη φωνή του Σάββα Πετρίδη όταν έγραφα τον ρόλο του Άλεξ. Φυσικά, ο Άλεξ μπήκε στην ιστορία με τα δικά του βάρη, τη δική του ταυτότητα και οπτική. Ο ένας έδωσε χώρο στον άλλον για να μιλήσει με την ελευθερία που σου δίνει το να μιλάς για τόσο μύχια πράγματα με έναν άγνωστο με τον οποίον δεν μοιράζεσαι τίποτα κοινό, φαινομενικά τουλάχιστον, ο ένας έδωσε χώρο στον άλλον να γίνει ορατός. Λατρεύω τις τυχαίες συναντήσεις, την έκπληξη, την παρέκκλιση από το πρόγραμμα. Και αυτή η δική τους συναναστροφή –ο Άλεξ είναι ντελιβεράς που χτυπάει λάθος κουδούνι– έγινε ένα safe space που παρηγόρησε και τους δύο.
Το έργο το έγραψα σε ένα Σαββατοκύριακο. Είχα τεράστιο ενθουσιασμό, έπρεπε να πατήσω pause σε οτιδήποτε άλλο και να το τελειώσω και αυτό δεν είχε να κάνει με το ότι ήξερα ότι 99% θα ανέβαινε. Μέσα μου ήξερα ότι έπρεπε να πω την ιστορία της μεσήλικης αυτής γυναίκας, που παλεύει με τα φαντάσματα του παρελθόντος, παλεύει να κρατήσει και ένα χρυσόψαρο ζωντανό, που διστάζει απέναντι στο άγνωστο αλλά έχει την ωριμότητα να δει τα στραβά στη ζωή κάποιου άλλου και να του δείξει φως. Είναι μια μητέρα, μια γυναίκα σε βαθύ σκοτάδι που δέχεται τη βοήθεια που της προσφέρεται σαν δώρο και ανταποδίδει ενστικτωδώς.
Σαν δώρο στη φίλη μου έγραψα το έργο, για να της δώσω φωνή, κουράγιο και προοπτική. Ελπίζω να το κατάφερα.
Στέργια Κάββαλου
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Το θεατρικό της Στέργιας Κάββαλου Δεν μένω πια εδώ κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν
