Ο πλούτος της αδιαφορίας

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Κόσμος πάει, έρχεται.

Καθημερινά στην ίδια διαδρομή.

Ομίχλη εμποδίζει το κοίταγμά τους.

Αδιαφορούν.

Δεν θα χαιρετηθούν ποτέ.

Ξεχνάμε την ευγένεια

στην τσέπη της δικαιολογίας.

Τρομαγμένα βλέμματα

στον βωμό μελλοντικών

εγκλημάτων.

Ποθούμε ό,τι δεν έχουμε.

Κοιτάμε άπληστα τα διάφανα τζάμια.

Το κόστος παραπάει, μα η φωνή μάς σπρώχνει στη σπατάλη.

Αλήθεια, πόσα από αυτά χρειαζόμαστε;

Η ευτυχία συμφωνεί…

Κρατά την απορία.

Απόηχη κραυγή

Δώσε μου μόνο αναπνοή

κάν’ την να είναι το οξυγόνο

στους πνεύμονες μου ηχηρή.

Ξεκλείδωσέ με, να χαρείς

βουρκώνω και κρυώνω.

Κόκκινα χρώματα φωτιάς.

Χαράζει και, εσύ ακόμη…

Παίρνω τον δρόμο της καρδιάς

της λαβωμένης μου ματιάς.

Άπειρα νιώθω «σ’ αγαπώ»

να τα φωνάξω, να σωθώ.

Όλα τα έχω ειπωμένα

γραμμένα, χιλιοκεντημένα.

Τον άγγελό μου ακουμπώ

καμώματά του συγχωρώ.

Έχει πιστή αγνή ψυχή

άδολη απόηχη κραυγή.

🌺

Copyright © Ευαγγελία Αλιβιζάτου All rights reserved

Πρώτη δημοσίευση

Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου

Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε ψηφιακό έργο του Brian Almon [Observer]