Πώς μετράμε... την ευτυχία;
Γιάννης Παπαδημητρόπουλος: Με στιγμές που θυμόμαστε αργότερα και σχηματίζουν ένα μικρό, ανεπαίσθητο χαμόγελο στα χείλη μας και μόνο σε αυτή τη θύμηση.
Τη δημιουργία;
Γ.Π.: Με το αίσθημα της προσωπικής ικανοποίησης που σου δίνει η πρόοδος ή η ολοκλήρωση ενός έργου και με το αίσθημα της βεβαιότητας ότι αυτό το έργο είναι έτοιμο να το δουν επιτέλους και άλλα μάτια πέρα από τα δικά σου.
Την επιτυχία;
Γ.Π.: Με τον έστω ένα και μοναδικό άνθρωπο που κάποια στιγμή θα σε δει ή θα επικοινωνήσει μαζί σου και θα σου πει «αυτό που έγραψες/είπες, το είχα σκεφτεί και εγώ, αλλά δεν είχα τον τρόπο ή τα λόγια να το εκφράσω».
Πώς ένιωσες όταν ολοκλήρωσες το πρώτο σου έργο, ποιο είναι αυτό και σε ποια ηλικία συνέβη;
Γ.Π.: Το πρώτο μου άρθρο που θεώρησα ότι είναι αρκετά τεκμηριωμένο για δημοσίευση το τελείωσα το 2012 και ήμουν 26 ετών, αρκετά μεγάλος για να μην ενθουσιαστώ υπέρμετρα αλλά για να καταλάβω ότι το γράψιμο και η έκφραση μέσα από αυτό, όπως και η ίδια η έρευνα που οδηγεί στο κάθε κείμενο, μου δίνει ζωή!
Αν η ζωή σου ήταν... μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή;
Γ.Π.: Η ζωή κάθε ανθρώπου είναι μια ταινία ολοκληρωμένη, αποτελούμενη από πολλές· εξάλλου, τις ταινίες άνθρωποι τις γράφουν και τις βασίζουν εν πολλοίς στα δικά τους βιώματα! Έχω ζήσει σκηνές και συναισθήματα από πολλές ταινίες, με ένα έντονο συναισθηματικά παράδειγμα ας πούμε (spoiler alert) μια κατάσταση που ομοιάζει στην τελευταία σκηνή από το The Best Offer του 2013, με τον Geoffrey Rush να κάθεται μόνος του σε ένα εστιατόριο της Πράγας και τους ανθρώπους γύρω του να συνεχίζουν τις ζωές τους.
...μια μουσική σύνθεση, τι θα ακούγαμε;
Γ.Π.: Κάποιο κομμάτι της ευρωπαϊκής συμφωνικής μουσικής (του είδους που εμείς λέμε «κλασική» αλλά κλασικές είναι πολλές μουσικές συνθέσεις σε όλο τον κόσμο), με διάφορα όργανα και ένα υπόρρητο μουσικό θέμα που παίζεται επαναλαμβανόμενο από διαφορετικά όργανα σε παραλλαγές.
...μια στιγμή στο χρόνο, πότε θα ζούσες;
Γ.Π.: Στην ακριβή στιγμή που η χρόνια αμφιβολία ξεπερνιέται και το θάρρος να γίνει το επόμενο βήμα κατακτιέται, στην στιγμή της συνειδητοποίησης του «τώρα θα το κάνω».
Ποιο χρώμα έχει... η χαρά;
Γ.Π.: Το πράσινο της ηρεμίας και το μπλε της γαλήνης και της θάλασσας. Ενίοτε και το χρώμα του ελληνικού καφέ!
Η λαχτάρα;
Γ.Π.: Το σοκολατένιο χρώμα του προφιτερόλ από το αγαπημένο μου ζαχαροπλαστείο στην Πάτρα, με το οποίο ανταμείβω τον εαυτό μου μετά από κάτι καλό!
Η φλόγα;
Γ.Π.: Φυσικά το κόκκινο, το χρώμα των μαλλιών της.
Πιστεύεις...
Γ.Π.: Στην αξία της εκπαίδευσης, της μόρφωσης και της αυτομόρφωσης για όλους τους ανθρώπους, αλλά μέχρι εκεί που μπορεί και επιθυμεί ο καθένας, κανείς δεν πρέπει να πιέζεται να κάνει κάτι που δεν θέλει.
Πονάς...
Γ.Π.: Για πράγματα που ξέρω ότι δεν μπορώ να επηρεάσω και να αλλάξω, αλλά έχω την κρυφή ελπίδα ότι θα αλλάξουν γιατί δεν μπορούν να συνεχίσουν να είναι τα ίδια.
Προχωράς...
Γ.Π.: Μπροστά, φορτωμένος από τις εμπειρίες του παρελθόντος, θετικές και αρνητικές, καλές και κακές. Έχω χιλιάδες αναμνήσεις ως πυξίδα μου.
Χορεύεις;
Γ.Π.: Σπάνια και όχι με μεγάλη επιτυχία. Όταν όμως το κάνω είναι σημάδι ότι νιώθω άνετα στον χώρο που είμαι και με τους ανθρώπους που βρίσκονται σε αυτόν.
Ξαναγεννιέσαι...
Γ.Π.: Με κάθε νέα ευκαιρία να μάθω κάτι που δεν ήξερα, να πάω κάπου που δεν είχα ξαναπάει και να γνωρίσω κάποιον άνθρωπο που δεν είχα συναντήσει ξανά.
Χάνεσαι...
Γ.Π.: Σε μια βόλτα στην πόλη μου, την Πάτρα, αλλά και σε άλλες πόλεις και μέρη που δεν έχω ξαναπάει και ανακαλύπτω από την αρχή, σε μια συζήτηση με ένα ενδιαφέρον άτομο, στη θέα της θάλασσας από ψηλά.
Τραγουδάς;
Γ.Π.: Λίγο, όταν πραγματικά υπάρχει μέσα μου αίσθημα χαράς ή λύπης που πρέπει να εκφράσω και όχι για να κρατήσω και συνήθως είναι κάποιο γνωστό τραγούδι με λίγο παραλλαγμένους στίχους που μιλούν για την κατάσταση που βιώνω.
Διαβάζεις...
Γ.Π.: Πολύ λιγότερο από όσο θα ήθελα και πολύ λιγότερα κείμενα από όσα πιστεύω ότι θα μου έδιναν κάτι, αλλά τελικά νιώθω ότι έχω κατανοήσει βαθιά όσα διαβάζω. Γενικά, διαβάζω μικρά κείμενα που μιλούν για μεγάλα πράγματα.
Γράφεις...
Γ.Π.: Άρθρα και δοκίμια για πολιτιστικά φαινόμενα και για την «Ποπ κουλτούρα» του σήμερα, μικρά σχόλια για θέματα της καθημερινότητας ή παρατηρήσεις για συμβάντα και καταστάσεις που συνδέονται με ευρύτερες συνήθειες ή νοοτροπίες. Πρόσφατα γράφω και μικροαφηγήματα και κάποια μεγαλύτερα διηγήματα, αρκετά από τα οποία λαμβάνουν χώρα στην Οικουμένη, σε ένα δικό μου φανταστικό σύμπαν με χαρακτηριστικά science fantasy και space opera.
Παίζεις...
Γ.Π.: Επιτραπέζια παιχνίδια σπάνια, video games σπανιότερα, αν και πάντα ενδιαφέρομαι πρωτίστως για την κοσμοπλασία, την ιστορία και το υπόβαθρο των χαρακτήρων τους και μπορεί να δω ολόκληρο το παιχνίδι να παίζεται, σαν ταινία στο YouTube.
Στόχοι και επιδιώξεις:
Γ.Π.: Να εκφραστώ και να βγάλω προς τα έξω όσα παρατηρώ και σκέφτομαι, όσα μου έχουν κάνει εντύπωση και όσα νιώθω ότι έχει αξία να μοιραστώ με έναν κόσμο που όλο και λιγότερο ενδιαφέρεται για οτιδήποτε πέρα από τα στενά πλαίσια της ατομικότητάς του.
Όνειρα:
Γ.Π.: Όσον αφορά το καλλιτεχνικό και λογοτεχνικό κομμάτι, πολύ συγκρατημένα τα όνειρα. Το μεγαλύτερο όνειρό μου, που ήταν να εκφράσω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου, το έχω πραγματοποιήσει. Τώρα μένει το να το κάνω χωρίς να νοιάζομαι για τις (τυχόν κακοπροαίρετες) γνώμες μερικών άλλων.
Ο Γιάννης Παπαδημητρόπουλος απάντησε στο ερωτηματολόγιο Blood New με αφορμή την έκδοση του πρώτου του βιβλίου Ποπ κουλτούρα: Αυτή η άγνωστη, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ελκυστής. Στην περίληψη διαβάζουμε:
Μέσα στα τρία μέρη του βιβλίου συγκεντρώνεται ένα μικρό μόνο κομμάτι από τους προβληματισμούς που η κατανάλωση πολιτιστικών αγαθών της ποπ κουλτούρας μου έχει δημιουργήσει και που έχω προσπαθήσει να εκφράσω γραπτά. Μερικά από τα πρώτα κατά χρονολογική σειρά άρθρα, που έχουν γραφτεί και δημοσιευτεί αρχικά πάνω από μια δεκαετία πριν, ίσως θεωρηθούν ξεπερασμένα, ως θεματολογία ή σχετικά με τις πληροφορίες που αναφέρουν και πολλά από τα κείμενα που εμφανίζονται στο δεύτερο και τρίτο μέρος του βιβλίου έχουν υποστεί μερικές νεότερες προσθήκες και βελτιώσεις σε λεκτικά και εκφραστικά σχήματα, όμως εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων δεν έχουν επικαιροποιηθεί για να αντανακλούν γεγονότα που συνέβησαν ή πληροφορίες που έγιναν γνωστές μετά την αρχική δημοσίευσή τους.
Καλλιτεχνικό ή λογοτεχνικό βιογραφικό σημείωμα:
Ο Γιάννης Παπαδημητρόπουλος γεννήθηκε το 1986 και, ενώ κατοικεί στην Πάτρα, από παλιά ζούσε κυρίως στους κόσμους της φαντασίας, ως αναγνώστης, θεατής, μελετητής και αρθρογράφος. Αγαπημένα του λογοτεχνικά είδη είναι η space opera, η γοτθική λογοτεχνία και το sword & sorcery. Αγαπημένα του λογοτεχνικά formats είναι το διήγημα, το flash fiction, η νουβέλα και το επιστολικό μυθιστόρημα· αγαπημένα του τηλεοπτικά formats είναι οι ανθολογίες και οι σειρές με αυτοτελή επεισόδια. Αγαπημένα του sourcebooks είναι οι Άτλαντες φανταστικών κόσμων, οι παρουσιάσεις φανταστικών κυβερνητικών και κοινωνικών δομών, τα σχεδιαγράμματα και schematics φανταστικών τοποθεσιών και σκαφών και τα in-universe κείμενα για όλα αυτά από την οπτική γωνία χαρακτήρων, ενώ αγαπημένες του «ατμοσφαιρικές» ιστορικές περίοδοι είναι η Βικτωριανή και Εδουαρδιανή Ευρώπη (στην οποία, γεωγραφικά και πολιτιστικά, εντάσσονται μοιραία και οι αποικίες της), η φεουδαρχική Ιαπωνία και η Αναγεννησιακή Ιταλία –Κάτω Χώρες– Γερμανικά Κράτη, εποχές και τόποι όπου η μακραίωνη παράδοση συγκρούστηκε με το πνεύμα της προόδου και κατέληξαν κάθε φορά σε μια δημιουργική ζύμωση. Εκτός του πεδίου της φαντασίας, τα αγαπημένα του αναγνώσματα είναι οι συλλογές αλληλογραφίας μεταξύ συγγραφέων και διανοητών, τα μικρά σωζόμενα φιλοσοφικά/κοινωνικά/πολιτικά δοκίμια προηγουμένων αιώνων και οι μονογραφίες για άγνωστα μέχρι σήμερα θέματα στην Ιστορία των γραμμάτων και των τεχνών. Έχει αναπτύξει από το 2012 ερευνητική και αρθρογραφική δραστηριότητα για θέματα τουρισμού, πολιτιστικής διαχείρισης και ποπ κουλτούρας, με κείμενά του να έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα έντυπα και ψηφιακά Μέσα, και έχει εκδώσει τρεις συλλογές κειμένων δοκιμιακού περιεχομένου σχετικά με την ποπ κουλτούρα και τη θέση της στην καθημερινότητά μας, με την τελευταία (που συγκεντρώνει κάποια επιλεγμένα κείμενα από τις δύο προηγούμενες και πολλά νέα κείμενα) υπό τον τίτλο Ποπ κουλτούρα: Αυτή η άγνωστη να έχει εκδοθεί τον Οκτώβριο του 2025 από τις εκδόσεις Ελκυστής. Από την ίδια χρονιά ξεκίνησε να αρθρογραφεί στον δικτυακό τρόπο της Codex: Φantastica (πρώην ΛΕΦΑΛΟΚ) και στο περιοδικό ΠΑΝΔΑΙΜόΝΙΟ της Φανταστικής κοινότητας Δυτικής Ελλάδας. Παράλληλα εξασκείται στην συγγραφή διηγημάτων και άλλων μικρών αφηγημάτων σε είδη όπως η κλασική space opera, η αστική φαντασία και ο μαγικός ρεαλισμός με σκοπό την προσωπική έκφραση και ελπίζει, αργά ή γρήγορα, κάποια από αυτά να βρουν τον δρόμο της δημοσίευσης. Οι space opera ιστορίες του διαδραματίζονται στην Οικουμένη, ένα φανταστικό σύμπαν που έχει δημιουργήσει ως νοητικό πείραμα και που δεν αρνείται, αλλά αντίθετα παραδέχεται και τιμά τις λογοτεχνικές και οπτικές επιρροές του, επιρροές που εν πολλοίς έχουν διαμορφώσει την προσωπικότητα και το αισθητικό του κριτήριο.
Διεκδικήστε το!
Οι εκδόσεις Ελκυστής προσφέρουν το βιβλίο σε έναν τυχερό αναγνώστη. Συμμετοχή στην κλήρωση, που θα γίνει μετά τις 15 Σεπτεμβρίου 2026, σημαίνει αποδοχή των όρων οπότε διαβάστε τους όρους και κατόπιν κλικάρετε εδώ και συμπληρώστε τη φόρμα. Το βιβλίο θα αποσταλεί/παραδοθεί στον τυχερό από τον εκδότη. Αυτή η δωροθεσία είναι πανελλήνια!
